mount - montuje system plików
mount [-l|-h|-V]
mount -a [-fFnrsvw] [-t typ-systemu]
[-O lista-opcji]
mount [-fnrsvw] [-o opcje]
urządzenie|katalog
mount [-fnrsvw] [-t typ-systemu]
[-o opcje] urządzenie katalog
Wszystkie pliki dostępne w systemie Unix są
zorganizowane w jednym wielkim drzewie, hierarchii plików,
zakorzenionej w /. Pliki te mogą być
położone na wielu urządzeniach. Polecenie mount
umożliwia przyłączenie systemu plików
znajdującego się na danym urządzeniu do wielkiego
drzewa plików. Odwrotnie, polecenie umount(8) powoduje
odłączenie go.
Standardowa postać polecenia mount to:
mount -t typ urządzenie katalog
Nakazuje jądru, by przyłączyło system plików
znaleziony na danym urządzeniu (które jest typu
typ) w zadanym katalogu. Poprzednia zawartość
(jeśli istniała) i właściciel oraz prawa katalogu
katalog stają się niewidzialne na czas
przyłączenia (zamontowania) nowego systemu plików. W tym
czasie ścieżka katalog odnosi się do korzenia
systemu plików na podanym urządzeniu.
Jeśli podano jedynie urządzenie lub katalog, na
przykład:
to mount szuka punktu montowania (i jeśli go nie znajdzie –
urządzenia) w pliku /etc/fstab. Można użyć
opcji --target lub --source, aby uniknąć
niejednoznacznej interpretacji podanego argumentu np.:
mount --target /mountpoint
Tryby wypisywania są utrzymywane tylko dla wstecznej
kompatybilności.
Aby uzyskać spójniejsze i dające się
konfigurować wyjście, proszę korzystać z
findmnt(8), w szczególności w swoich skryptach.
Proszę zauważyć, że znaki kontrolne w nazwach
punktów montowania są zastępowane znakiem
"?".
Poniższe polecenie wypisze wszystkie zamontowane systemy
plików (typu typ):
Opcja -l ujmuje w zestawieniu również etykiety. Patrz
niżej.
Większość urządzeń jest
wskazywanych przez nazwę pliku (specjalnego urządzenia
blokowego), jak np. /dev/sda1, lecz istnieją inne
możliwości. Na przykład w wypadku montowania NFS,
urządzenie może wyglądać tak:
knuth.cwi.nl:/katalog. Specjalne urządzenie blokowe
można wskazać również podając jego
etykietę lub UUID (zob. opcje -L i -U poniżej)
albo etykietę lub UUID partycji (identyfikatory partycji są
obsługiwane np. przy tabeli partycji typu GUID Partition Table
– GPT).
Proszę nie zapomnieć o tym, że nie ma
gwarancji, że etykiety i UUID-y są faktycznie unikalne,
szczególnie jeśli kopiuje się,
współdzieli lub przenosi urządzenie. Polecenie lsblk
-o +UUID,PARTUUID pozwoli na zweryfikowanie unikalności
UUID-ów w bieżącym systemie.
Zalecaną metodą jest używanie
znaczników (np. LABEL=etykieta zamiast
dowiązań symbolicznych
/dev/disk/by-{label,uuid,partuuid,partlabel} udev w pliku /etc/fstab.
Znaczniki są bardziej czytelne, solidne i przenośne. Polecenie
mount(8) używa wewnętrznie dowiązań
symbolicznych udev, tak więc ich używanie w /etc/fstab nie
daje żadnej przewagi nad znacznikami. Aby dowiedzieć
się więcej, proszę zapoznać się z
libblkid(3).
Proszę zauważyć, że mount(8)
używa UUID-ów jako łańcuchów. UUID-y z
wiersza poleceń lub fstab(5) nie są konwertowane do
wewnętrznej reprezentacji binarnej. Litery w reprezentacji
łańcucha UUID powinny być małymi literami.
System plików proc nie jest związany z
żadnym urządzeniem specjalnym i podczas jego montowania
zamiast nazwy urządzenia można użyć dowolnego
słowa kluczowego, np. proc (zwyczajowy wybór
none jest mniej udany: komunikat błędu `none busy' od
umount może być mylący).
Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)), może
zawierać wiersze opisujące, jakie urządzenia gdzie
są zazwyczaj montowane i przy użyciu jakich opcji.
Domyślne położenie pliku fstab(5) można
przesłonić opcją wiersza poleceń --fstab
ścieżka (więcej szczegółów
poniżej).
Polecenie
mount -a [-t typ] [-O
lista-opcji]
(zwykle podawane w skryptach startowych) powoduje zamontowanie wszystkich
systemów plików (danego typu) wymienionych w fstab, poza
tymi, których wpisy zawierają słowo kluczowe
noauto. Podanie opcji -F spowoduje, że mount
się rozdzieli na kilka procesów, tak że systemy
plików będą montowane równocześnie.
Podczas montowania systemu plików wymienionego w
fstab lub mtab, wystarczy podać w wierszu
poleceń tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt
montowania.
Programy mount i umount tradycyjnie
opiekowały się listą obecnie zamontowanych
systemów plików w pliku /etc/mtab. Ten prawdziwy plik
mtab jest wciąż obsługiwany, ale
współcześnie lepiej uczynić go
dowiązaniem symbolicznym do /proc/mounts, ponieważ
zwykły plik mtab funkcjonujący w przestrzeni
użytkownika nie działa pewnie z przestrzeniami nazw,
kontenerami i innymi zaawansowanymi funkcjami Linuksa.
Jeśli nie poda się argumentów do
mount, wypisywana jest lista zamontowanych systemów
plików.
Aby przesłonić opcje montowania z /etc/fstab
konieczne jest użycie opcji -o:
mount urządzenie|katalog -o
opcje
po czym opcje montowania z wiersza poleceń zostaną dodane do listy
opcji z /etc/fstab. Zwykłym zachowaniem jest działanie
ostatniej opcji, jeśli występują sprzeczne.
Program mount nie odczytuje pliku /etc/fstab
jeśli podano urządzenie (lub LABEL, UUID, PARTUUID lub
PARTLABEL) oraz katalog. Na przykład, aby zamontować
urządzenie foo w /katalogu:
Tradycyjnie, tylko superużytkownik może
montować systemy plików. Jednak jeśli fstab w
danym wierszu zawiera opcję user, to każdy może
zamontować odpowiadający temu wpisowi system
plików.
Tak więc, jeśli mamy wiersz
/dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide
to dowolny użytkownik może zamontować system plików
iso9660 umieszczony na włożonym CD-ROM-ie,
posługując się poleceniem
lub
Szczegóły opisuje fstab(5). Tylko użytkownik,
który zamontował system plików może ponownie go
odmontować. Jeżeli zachodzi potrzeba, by odmontowywać
mógł każdy, w odpowiednim wierszu fstab
należy zamiast user wpisać users. Opcja
owner przypomina opcję user, poza tym, że dany
użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego
pliku specjalnego. Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd jeśli
skrypt zgłoszeniowy (login script) czyni danego użytkownika
korzystającego z konsoli właścicielem tego
urządzenia. Opcja group jest podobna, z tym ograniczeniem,
że użytkownik musi być członkiem grupy pliku
specjalnego.
Od wersji 2.4.0 Linuksa możliwe jest ponowne zamontowanie
części systemu plików w innym miejscu.
Służy do tego wywołanie:
mount --bind stary-katalog nowy-katalog
lub za pomocą tego wpisu fstab:
/stary-katalog /nowy-katalog none bind
Po takim wywołaniu, ta sama zawartość jest
dostępna w dwóch miejscach. Można również
zamontować ponownie pojedynczy plik (w pojedynczym pliku). Jest
także możliwe użycie montowania "bind" do
utworzenia punktu montowania ze zwykłego katalogu, na
przykład:
mount --bind foo foo
Wywołanie montowania z podpięciem
dołącza tylko (część) pojedynczego
systemu plików, bez możliwych montowań
znajdujących się poniżej. Cała hierarchia
plików, uwzględniając takie montowania jest
dołączana w drugie miejsce za pomocą:
mount --rbind stary-katalog nowy-katalog
Proszę zauważyć, że opcje montowania
systemu plików pozostaną takie same, jak ten pierwotnego
punktu montowania.
mount(8) od wersji 2.27 pozwala na zmianę opcji
montowania przez przekazanie ich razem z --bind np.:
mount --bind,ro foo foo
Opcja ta nie jest obsługiwana przez jądro Linux,
jest zaimplementowana w przestrzeni użytkownika przez dodatkowe
przemontowanie za pomocą wywołania systemowego
mount(2). To rozwiązanie nie jest nierozdzielne (atomowe).
Alternatywnym (klasycznym) sposobem utworzenia montowania z
podpięciem, tylko do odczytu, jest operacja przemontowania np.:
mount --bind stary-katalog nowy-katalog
mount -o remount,ro,bind stary-katalog nowy-katalog
Proszę zauważyć, że tego typu
montowanie utworzy punkt montowania tylko do odczytu (wpis VFS), ale
oryginalny superblok systemu plików wciąż będzie
zapisywalny, tzn. stary-katalog będzie zapisywalny, a
nowy-katalog tylko do odczytu.
Nie da się zmienić opcji montowania rekurencyjnie
(np. dzięki -o rbind,ro).
Od wersji 2.5.1. Linuksa możliwe jest nierozdzielne
(atomically) przeniesienie zamontowanego drzewa w inne miejsce.
Wywołaniem jest:
mount --move stary-katalog nowy-katalog
Spowoduje to pojawienie się zawartości, która
wcześniej znajdowała się w starym-katalogu,
dostępnej w nowym-katalogu. Fizyczne położenie
plików nie zmienia się. Proszę zauważyć,
że stary-katalog musi być punktem montowania.
Proszę zauważyć, że przeniesienie
punktu montowania leżącego pod współdzielonym
punktem montowania jest nieprawidłowe i niewspierane. Proszę
użyć findmnt -o TARGET,PROPAGATION aby sprawdzić
bieżące flagi propagacji.
Od Linuksa 2.6.15 możliwe jest oznaczenie montowania i jego
podmontowań jako współdzielone (shared),
prywatne (private), podrzędne (slave) i niepodpinalne
(unbindable). Montowania współdzielone
udostępniają możliwość tworzenia kopii
takich montowań tak, że montowania i odmontowania
którejkolwiek z kopii dotyczy ich wszystkich. Montowania
podrzędne otrzymują montowania i odmontowywania z montowania
nadrzędnego, ale nie działa to w drugą stronę.
Montowania prywatne nie posiadają powyższych
właściwości. Montowanie niepodpinalne jest montowaniem
prywatnym, które nie może zostać sklonowane za
pomocą operacji podpięcia (bind). Szczegółowe
wyjaśnienia można znaleźć w pliku dokumentacji w
Documentation/filesystems/sharedsubtree.txt w drzewie
źródeł jądra.
Obsługiwane są następujące
operacje:
mount --make-shared punkt-montowania
mount --make-slave punkt-montowania
mount --make-private punkt-montowania
mount --make-unbindable punkt-montowania
Następujące polecenia pozwalają na
rekursywną zmianę typu wszystkich montowań pod danym
punktem montowania.
mount --make-rshared punkt-montowania
mount --make-rslave punkt-montowania
mount --make-rprivate punkt-montowania
mount --make-runbindable punkt-montowania
mount(8) nie odczytuje fstab(5) gdy
żądana jest operacja --make-*. Wszystkie potrzebne
informacje trzeba podać w wierszu polecenia.
Proszę zauważyć, że jądro Linux
nie pozwala na zmianę wielu flag propagacji pojedynczym
wywołaniem systemowych mount(2), flag tych nie można
również łączyć z innymi opcjami
montowania.
Od util-linux 2.23 polecenie mount pozwala na
używanie wielu flag propagacji jednocześnie oraz
łączenie ich z innymi operacjami montowania. Funkcja ta jest
EKSPERYMENTALNA. Flagi propagacji korzystają z dodatkowych
wywołań systemowych mount(2), wykonywanych po
pomyślnym zakończeniu wcześniejszych poleceń
montowania. Proszę zauważyć, że w tym wypadku
polecenie nie jest nierozdzielne (atomowe). Flagi propagacji można
podać w fstab(5) jako opcje montowania (private,
slave, shared, unbindable, rprivate,
rslave, rshared, runbindable).
Przykładowo:
mount --make-private --make-unbindable /dev/sda1 /foo
jest tym samym co:
mount /dev/sda1 /foo
mount --make-private /foo
mount --make-unbindable /foo
Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu
mount jest ustalany przez pobranie opcji dla danego systemu
plików z fstab, a następnie zastosowanie wszelkich
opcji podanych argumentem -o, a na koniec opcji -r lub
-w, o ile istnieją.
Polecenie mount nie przekazuje wszystkich opcji wiersza
poleceń do programów pomocniczych
/sbin/mount.przyrostek. Interfejs pomiędzy mount
i programami pomocniczymi opisano poniżej, w rozdziale
ZEWNĘTRZNE PROGRAMY POMOCNICZE.
Opcje wiersza poleceń, dostępne do polecenia
mount to:
- -a, --all
- Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów)
ujęte w fstab (z wyjątkiem pozycji, których
wiersze zawierają słowo kluczowe noauto). Systemy
plików są montowane zgodnie z ich kolejnością
w fstab.
- -B, --bind
- Montuje ponownie poddrzewo w innym miejscu (tak, że jego
zawartość jest dostępna w obu miejscach). Patrz
wyżej w rozdziale Montowanie z podpięciem
(bind).
- -c,
--no-canonicalize
- Nie normalizuje ścieżek. Polecenie montowania
domyślnie normalizuje wszystkie ścieżki (z wiersza
poleceń lub fstab). Opcja może być użyta razem
z -f do już znormalizowanych ścieżek
absolutnych. Opcja jest przeznaczona dla programów pomocniczych
wywołujących mount -i. Zdecydowanie nie zaleca
się korzystania z tej opcji przy normalnych operacjach montowania.
Proszę zauważyć, że
mount(8) nie przekazuje tej operacji do programów
pomocniczych /sbin/mount.typ.
- -F, --fork
- (Użyte w połączeniu z -a.) Dla każdego
urządzenia tworzy nowy proces równoległy
mount. Powoduje to równoległy przebieg montowania
różnych urządzeń lub różnych
serwerów NFS. Zaletą jest większa
szybkość: także przekroczenia czasu dla NFS
będą wyznaczane równolegle. Wadą jest to,
że montowania wykonywane są w niezdefiniowanej
kolejności. Nie można zatem zastosować tej opcji do
równoczesnego montowania /usr i /usr/spool.
- -f, --fake
- Powoduje wykonywanie wszystkiego poza faktycznym wywołaniem funkcji
systemowej. Jeśli nie jest to oczywiste: "udaje" to
montowanie systemu plików. W połączeniu z
flagą -v przydaje się do ustalenia, co usiłuje
zrobić polecenie mount. Może być też
używana do dodawania wpisów dla urządzeń,
które zamontowano wcześniej z opcją -n. Opcja
-f sprawdza istnienie rekordu w /etc/mtab i zawodzi, jeśli
rekord już istnieje (w przypadku zwykłych, nieudawanych
montowań, to sprawdzenie jest wykonywane przez jądro).
- -i,
--internal-only
- Nie wywołuje programu pomocniczego
/sbin/mount.system-plików, nawet jeśli
istnieje.
- -L, --label
etykieta
- Montuje partycję posiadającą podaną
etykietę.
- -l,
--show-labels
- Dokłada etykiety do wyjścia wypisywanego przez mount.
Żeby opcja ta mogła działać, mount musi
mieć prawo odczytu urządzania dyskowego (np. suid root).
Można ustawić taką etykietę dla ext2, ext3 lub
ext4 za pomocą narzędzia e2label(8), zaś dla
XFS - stosując xfs_admin(8) lub dla reiserfs
używając reiserfstune(8).
- -M, --move
- Przenosi poddrzewo w inne miejsce. Patrz powyżej w podrozdziale
Operacja przenoszenia.
- -n, --no-mtab
- Montuje bez zapisywania w /etc/mtab. Jest to niezbędne na
przykład gdy /etc znajduje się na systemie
plików tylko do odczytu.
- -O, --test-opts
opcje
- Ogranicza grupę systemów plików do której
stosowana jest opcja -a. Podobnie jak -t, z tym
wyjątkiem, że -O jest bezużyteczna bez opcji
-a. Na przykład polecenie:
montuje wszystkie systemy plików z wyjątkiem posiadających
podaną opcją
_netdev w polu opcji pliku
/etc/fstab.
Różni się od -t tym, że
każda opcja jest dopasowywana dokładnie; a podanie no
na początku jednej opcji, nie neguje pozostałych.
Opcje -t i -O łączą swe
działanie; to jest polecenie
mount -a -t ext2 -O _netdev
montuje wszystkie systemy plików ext2 z opcją _netdev, a nie
wszystkie systemy które są albo typu ext2, albo mają
podaną opcją _netdev.
- -o, --options
opcje
- Używa podanej opcji montowania. Argument opcje jest
listą rozdzieloną przecinkami. Na przykład:
mount LABEL=mydisk -o noatime,nodev,nosuid
Aby dowiedzieć się więcej, proszę
zapoznać się z rozdziałami OPCJE MONTOWANIA
NIEZALEŻNE OD SYSTEMU PLIKÓW i OPCJE MONTOWANIA
SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW
PLIKÓW.
- -R, --rbind
- Montuje ponownie poddrzewo wraz ze wszystkimi ewentualnymi montowaniami
znajdującymi się poniżej, w innym miejscu (tak,
że jego zawartość jest dostępna w obu
miejscach). Patrz wyżej w podrozdziale Montowania z
podbięciem (bind).
- -r,
--read-only
- Montuje system plików w trybie tylko do odczytu. Synonimem jest
-o ro.
Proszę zauważyć że, w
zależności od systemu plików, stanu i zachowania
jądra, system może wciąż zapisywać na
urządzenie. Na przykład ext3 lub ext4 będzie
odświeżał swój dziennik, jeśli system
plików jest zaśmiecony. Aby zapobiec takiemu typowi
dostępu do zapisu, można zamontować system
plików ext3 lub ext4 z opcją montowania ro,noload
lub ustawić urządzenie blokowe w trybie tylko do odczytu,
patrz polecenie blockdev(8).
- -s
- Toleruje nieodpowiednie opcje montowania, zamiast kończyć
pracę niepowodzeniem. Powoduje to ignorowanie opcji montowania,
które nie są obsługiwane przez dany system
plików. Nie wszystkie systemy plików rozpoznają
tę opcję. Obecnie jest ona rozpoznawana jedynie przez
program pomocniczy mount.nfs.
- --source
urządzenie
- Jeśli podano tylko jeden argument dla polecenia montowania, to
może on zostać zinterpretowany jako cel (punkt montowania)
lub źródło (urządzenie). Ta opcja pozwala
jawnie zdefiniować, że argument jest
źródłem montowania.
- --target
katalog
- Jeśli podano tylko jeden argument dla polecenia montowania, to
może on zostać zinterpretowany jako cel (punkt montowania)
lub źródło (urządzenie). Ta opcja pozwala
jawnie zdefiniować, że argument jest celem montowania.
- -T, --fstab
ścieżka
- Określa alternatywny plik fstab. Jeśli
ścieżka jest katalogiem, to pliki w katalogu
są sortowane za pomocą strverscmp(3); pliki
zaczynające się od "." lub nieposiadające
rozszerzenia .fstab są ignorowane. Można podać
tę opcję więcej niż jeden raz. Jest ona
właściwie przeznaczona dla skryptów chroot i
initramfs, gdy podawana jest dodatkowa konfiguracja poza
standardową konfiguracją systemu.
Proszę zauważyć, że
mount(8) nie przekazuje opcji --fstab programom
pomocniczym /sbin/mount.typ, co oznacza, że
alternatywne pliki fstab będą dla nich niewidoczne. Nie
jest to problemem przy normalnych montowaniach, ale montowania
wykonywane przez użytkownika (nie roota) zawsze wymagają
fstab w celu weryfikacji jego uprawnień.
- -t, --types
typ_systemu_plików
- Argument opcji -t określa typ systemu plików. To,
jakie typy systemów plików są obecnie
obsługiwane, zależy od jądra. Pełną
listę można uzyskać sprawdzając pliki
/proc/filesystems i /lib/modules/$(uname
-r)/kernel/fs. Najpopularniejsze typy to: ext2, ext3, ext4, xfs,
btrfs, vfat, sysfs, proc, nfs i cifs.
Programy mount i umount obsługują
podtypy systemów plików. Podtypy są definiowane
przyrostkiem ".podtyp". Przykładowo
"fuse.sshfs". Zalecane jest używanie notacji
podtypów zamiast dodawać jakieś przedrostki do
źródła montowania (np.
"sshfs#example.com" jest przestarzałe).
Bez podania opcji -t lub gdy podany jest typ
auto, mount postara się odgadnąć
właściwy typ. Mount używa biblioteki blkid do tego
celu; jeśli nie zwróci to niczego, co wygląda
znajomo, mount postara się odczytać plik
/etc/filesystems lub, jeśli on nie istnieje
/proc/filesystems. Wszystkie wypisane tam typy zostaną
wypróbowane, z wyjątkiem tych oznaczonych jako
"nodev" (np. devpts, proc i nfs).
Jeśli /etc/filesystems kończy się wierszem z
pojedynczą *, mount odczyta później plik
/proc/filesystems. Podczas tych prób, wszystkie typy
systemów plików będę montowane z
opcją montowania silent.
Typ auto może być przydatny do
montowanych przez użytkownika dyskietek. Utworzenie pliku
/etc/filesystems przydaje się do zmiany kolejności
rozpoznawania (np. do próbowania vfat przed msdos lub ext3 przez
ext2) lub w przypadku stosowania modułu autoloadera.
Można podać więcej niż jeden typ,
w postaci listy rozdzielonej przecinkami do opcji -t jak
również jako wpis /etc/fstab. Lista typów
systemów plików do opcji -t może być
poprzedzona słowem no aby określić systemy
plików, na których żadna akcja nie powinna
być wykonywana. Przedrostek no nie działa przy
wpisach w /etc/fstab.
Przedrostek no może być przydatny przy
opcji -a. Na przykład polecenie
mount -a -t nomsdos,smbfs
montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które są typu
msdos lub
smbfs.
Dla większości typów, jedyne, co robi program
mount, to po prostu wywołuje funkcję systemową
mount(2), i nie jest tu wymagana żadna
szczegółowa wiedza o danym systemie plików.
Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, nfs4, cifs, smbfs,
ncpfs) konieczny jest niezaplanowany kod. Systemy plików nfs, nfs4,
cifs, smbfs i ncpfs mają osobny program montujący. Żeby
umożliwić jednolite traktowanie wszystkich typów,
mount wywołany z typem typ uruchamia program
/sbin/mount.typ (jeśli takowy istnieje).
Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount mają
różne konwencje wywołań, być może
/sbin/mount.smb będzie musiał być skryptem
powłoki, który dobierze właściwe
wywołanie.
- -U, --uuid
uuid
- Montuje partycję posiadającą podany uuid.
- -v, --verbose
- Tryb szczegółowy.
- -w, --rw,
--read-write
- Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu. Tak jest
domyślnie. Synonimem jest -o rw.
- -V, --version
- Wypisuje informację o wersji programu i wychodzi.
- -h, --help
- Wyświetla pomoc i wychodzi.
Część opcji jest przydatna tylko
wówczas, gdy znajdują się w pliku
/etc/fstab.
Część tych opcji może zostać
domyślnie włączona lub wyłączona przez
jądro systemu. Aby sprawdzić bieżące ustawienia,
proszę sprawdzić opcje w /proc/mounts. Proszę
zauważyć, że istnieją również
domyślne opcje montowania charakterystyczne dla poszczególnych
systemów plików (zob. np. wynik tune2fs -l dla
systemów plików extN).
Poniższe opcje dotyczą dowolnego montowanego systemu
plików (choć nie każdy z systemów plików
faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie wpływa tylko na
ext2, ext3, fat, vfat i ufs):
- async
- Wszelkie operacje wejścia/wyjścia dla tego systemu
plików powinny być wykonywane asynchronicznie (patrz
również opcja sync).
- atime
- Nie używa funkcji noatime, w związku z czym czas
dostępu i-węzła jest kontrolowany przez
wartość domyślną jądra. Patrz
również opis opcji montowania relatime i
strictatime.
- noatime
- Nie wykonuje aktualizacji czasu dostępu w i-węźle
położonym na tym systemie plików (np. w celu
uzyskania szybszego dostępu do bufora wiadomości, co
przyspiesza działanie serwerów grup dyskusyjnych).
Działa to dla wszystkich typów i-węzłów
(również katalogów), co implikuje
nodiratime.
- auto
- System plików może być montowany opcją
-a.
- noauto
- Dany system plików może być montowany tylko jawnie
(np. opcja -a nie spowoduje jego zamontowania).
- context=kontekst,
fscontext=kontekst, defcontext=kontekst
- i rootcontext=kontekst Opcja context= jest przydatna
podczas montowania systemów plików, które nie
obsługują atrybutów rozszerzonych, takich jak
dyskietki lub dyski twarde sformatowane w VFAT lub systemy które
zwykle nie działają pod SELinuksem, takie jak dyski
sformatowane w ext3 ze stacji roboczej nie używającej
SELinuksa. Można również użyć opcji
context= na systemach plików, którym się nie
ufa, takich jak dyskietki. Pomaga również w
kompatybilności z systemami plików
obsługującymi xattr na wcześniejszych wersjach
jądra 2.4.<x>. Nawet gdy xattr są obsługiwane,
można zawsze oszczędzić czas nie etykietując
każdego pliku, a przypisując całemu dyskowi jeden
kontekst bezpieczeństwa.
Często używaną opcją w przypadku
nośników wymiennych jest
context="system_u:object_r:removable_t".
Dwiema innymi opcjami są fscontext i
defcontext=, przy czym wykluczają one opcję
context. Oznacza to, że można użyć razem
fscontext i defcontext, ale żadnej nie można
użyć z context.
Opcja fscontext= działa ze wszystkimi systemami
plików, niezależnie od ich obsługi xattr. Opcja
fscontext ustawia nadrzędną etykietę systemu
plików na określony kontekst bezpieczeństwa.
Etykieta systemu plików jest oddzielona od poszczególnych
etykiet plików. Reprezentuje cały system plików w
celu określonego typu sprawdzeń uprawnień, takich
jak podczas montowania lub tworzenia pliku. Poszczególne etykiety
pliku są wciąż pobierane z xattrs z samych
plików. Opcja context w rzeczywistości ustawia zsumowany
kontekst udostępniany przez fscontext, poza podawaniem samej
etykiety poszczególnych plików.
Można ustawić domyślny kontekst
bezpieczeństwa do plików bez etykiety, przy użyciu
opcji defcontext=. Przesłania ona wartość
ustawioną przez zasady (politykę) do plików bez
etykiety i wymaga systemu plików obsługującego
etykietowanie xattr.
Opcja rootcontext= pozwala na jawne podanie etykiety
głównego i-węzła systemu plików przez
tym, zanim ten system plików lub i-węzeł stanie
się widoczny dla przestrzeni użytkownika. Może
być to przydatne przy wykorzystaniu bezdyskowego Linuksa.
Proszę zauważyć, że jądro
odrzuca żądania przemontowania, które
zawierają opcję context, nawet gdy nie
różni się ona od bieżącego
kontekstu.
Uwaga: wartość context
może zawierać przecinki, ale musi być
wówczas odpowiednio cytowana, ponieważ w przeciwnym
wypadku mount(8) zinterpretuje przecinki jako separatory
pomiędzy punktami montowań. Proszę nie
zapomnieć, że powłoka usunie cytowanie, dlatego
konieczne jest podwójne cytowanie np.:
mount -t tmpfs none /mnt -o \
'context="system_u:object_r:tmp_t:s0:c127,c456",noexec'
Aby dowiedzieć się więcej, proszę zapoznać
się z
selinux(8).
- defaults
- Używa opcji domyślnych: rw, suid, dev,
exec, auto, nouser i async.
Proszę zauważyć, że rzeczywisty
zestaw domyślnych opcji montowania zależy od jądra
i typu systemu plików. Więcej
szczegółów na początku tego
rozdziału.
- dev
- Interpretuje specjalne urządzenia blokowe i znakowe na danym
systemie plików.
- nodev
- Nie interpretuje specjalnych urządzeń blokowych ani
znakowych na systemie plików.
- diratime
- Aktualizuje czas dostępu katalogu zapisany w i-węźle
w danym systemie plików. Tak jest domyślnie. (Ta opcja jest
ignorowana, gdy ustawiono noatime).
- nodiratime
- Aktualizuje czas dostępu katalogu zapisany w i-węźle
w danym systemie plików (ta opcja jest dorozumiana, gdy ustawiono
noatime).
- dirsync
- Aktualizacja wszystkich katalogów w systemie plików powinna
być wykonywana synchronicznie. Dotyka to
następujących wywołań systemowych: creat,
link, unlink, symlink, mkdir, rmdir, mknod i rename.
- exec
- Zezwala na uruchamianie plików binarnych.
- noexec
- Nie zezwala na bezpośrednie wywołanie plików
binarnych w zamontowanym systemie plików (do niedawna było
możliwe obejście tego ograniczenia przy użyciu
polecenia w stylu /lib/ld*.so /mnt/binary, jednak ta sztuczka nie
działa od Linuksa 2.4.25/2.6.0).
- group
- Pozwala na zamontowanie tego systemu plików przez zwykłego
użytkownika, jeśli jedna z grup tego użytkownika
pasuje do grup urządzenia. Opcja ta implikuje opcje nosuid,
i nodev (chyba że są przesłaniane przez
następne opcje, jak w linii group,dev,suid).
- iversion
- Przy każdej modyfikacji i-węzła zwiększane
jest pole i_version.
- noiversion
- Nie zwiększa pola i-węzła i_version.
- mand
- Pozwala na ściśle egzekwowane blokady w systemie
plików. Patrz fcntl(2).
- nomand
- Nie pozwala na ściśle egzekwowane blokady w systemie
plików.
- _netdev
- System plików znajduje się na urządzeniu
wymagającym połączenia sieciowego (używane aby
zapobiec montowania przez system takich systemów plików,
dopóki sieć nie zostanie włączona w
systemie).
- nofail
- Nie informuje o błędach urządzenia, jeśli ono
nie istnieje.
- relatime
- Aktualizuje czas dostępu i-węzła relatywnie do czasu
modyfikacji lub zmiany. Czas dostępu jest aktualizowany tylko
wówczas, jeśli poprzedni czas dostępu był
wcześniejszy od bieżącego czasu modyfikacji lub
zmiany (podobne do noatime, ale nie psuje aplikacji mutt i
innych, które potrzebują informacji o tym, czy plik
zostać przeczytany od czasu jego ostatniej modyfikacji).
Od Linuksa w wersji 2.6.30, jądro używa
domyślnie zachowania udostępnianego przez tę
opcję (chyba że podano noatime), a opcja
strictatime jest wymagana, aby uzyskać tradycyjny
sposób działania. Dodatkowo, od tej wersji Linuksa, czas
ostatniego dostępu pliku jest aktualizowany zawsze, jeśli
wynosi więcej niż 1 dzień.
- norelatime
- Nie używa funkcji relatime. Patrz również
opcja montowania strictatime.
- strictatime
- Pozwala na jawne żądanie pełnych aktualizacji atime.
Umożliwia jądru na domyślne używanie
relatime lub noatime, ale wciąż pozwala
warstwie użytkownika na przesłonięcie tych opcji. Aby
dowiedzieć się więcej o domyślnych,
systemowych opcjach montowania należy zapoznać się z
/proc/mount.
- nostrictatime
- Używa domyślnego zachowania jądra dotyczącego
aktualizowania czasów dostępu
i-węzłów.
- lazytime
- Aktualizuje czasy (atime, mtime, ctime) wyłącznie w wersji
i-węzła pliku przechowywanej w pamięci.
Opcja ta zdecydowanie ogranicza zapisy do tablicy
i-węzłów, jeśli czynione są
częste, losowe zapisy do wstępnie zaalokowanych
plików.
Znaczniki czasu przechowywane na dysku są aktualizowane
tylko wtedy, gdy:
- i-węzeł musi być zaktualizowany w
związku ze zmianą niezwiązaną ze znacznikami czasu
- aplikacja wykorzystuje fsync(2), syncfs(2) lub
sync(2)
- przywrócony (po usunięciu) i-węzeł
jest wyrzucany z pamięci
- minęło ponad 24 godziny od czasu zapisania
i-węzła na dysk.
- nolazytime
- Nie używa funkcji lazytime.
- suid
- Umożliwia działanie bitom set-user-id i set-group-id.
- nosuid
- Nie pozwala na działanie bitom set-user-id i set-group-id.
- silent
- Włącza flagę "cicho".
- loud
- Wyłącza flagę "cicho".
- owner
- Pozwala każdemu zwykłemu użytkownikowi na
zamontowanie i odmontowanie systemu plików, jeśli jest on
właścicielem urządzenia. Opcja ta implikuje opcje
nosuid, i nodev (chyba że są
przesłaniane przez następne opcje, jak w linii
owner,dev,suid).
- remount
- Usiłuje ponownie zamontować już zamontowany system
plików. Często używane do zmiany flag montowania
systemu, szczególnie aby umożliwić zapis na systemach
tylko do odczytu. Nie zmienia urządzenia ani punktu montowania.
Funkcja ponownego montowania przestrzega standardowego
sposobu, w jaki polecenie mount działa z opcjami z fstab. Oznacza
to, że polecenie mount nie odczytuje fstab (lub mtab)
wyłącznie wtedy, jeśli podano zarówno
urządzenie jak katalog.
mount -o remount,rw /dev/foo /katalog
Po tym wywołaniu wszystkie stare opcje montowania
są zastępowane, a arbitralne rzeczy z fstab (lub mtab)
są ignorowane, z wyjątkiem opcji loop=, która jest
tworzona i zarządzana wewnętrznie przez polecenie
mount.
mount -o remount,rw /katalog
Po tym wywołaniu mount odczytuje fstab i
łączy te opcje z opcjami podanymi w wierszu poleceń
(-o). Jeśli we fstab nie będzie podanego punktu
montowania, to dopuszczalne jest przemontowanie z niezdefiniowanego
źródła.
- ro
- Montuje system plików w trybie tylko do odczytu.
- rw
- Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu.
- sync
- Wszystkie operacje wejścia/wyjścia systemu plików
powinny być wykonywane synchroniczne. W przypadku
nośników z ograniczoną liczbą cykli zapisu
(np. niektórych napędów flash) "sync
może spowodować skrócenie trwałości
nośnika.
- user
- Pozwala na zamontowanie tego systemu plików przez zwykłego
użytkownika. Nazwa montującego użytkownika jest
zapisywana do pliku mtab (lub prywatnego pliku libmount w
/run/mount w systemach bez zwykłego mtab), więc
może on ponownie odmontować system plików. Opcja ta
implikuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba
że są przesłaniane przez następne opcje, jak w
linii user,exec,dev,suid).
- nouser
- Zabrania zwykłemu użytkownikowi montowania systemu
plików. Tak jest domyślnie, przy czym nie implikuje to
żadnych innych opcji.
- users
- Pozwala każdemu użytkownikowi na zamontowanie i odmontowanie
tego systemu plików, nawet gdy zamontował go inny,
zwykły użytkownik. Opcja ta implikuje opcje noexec,
nosuid, i nodev (chyba że są
przesłaniane przez następne opcje, jak w linii
user,exec,dev,suid).
- x-*
- Wszystkie opcje poprzedzone "x-" są interpretowane jako
komentarze lub opcje aplikacji działających w przestrzeni
użytkownika. Opcje te nie są przechowywane w pliku mtab, ani
przekazywane do programów pomocniczych mount.typ, ani
też do wywołania systemowego mount(2). Sugerowany
format to x-nazwa-aplikacji.opcja (np.
x-systemd.automount).
- x-mount.mkdir[=tryb]
- Pozwala na utworzenie docelowego katalogu (punktu montowania). Opcjonalny
argument tryb określa tryb dostępu systemu
plików dla mkdir(2) w zapisie ósemkowym.
Domyślnym trybem jest 0755. Funkcja ta jest obsługiwana
tylko dla roota.
Następujące opcje stosuje się tylko do
określonych systemów plików. Są
uporządkowane według systemu plików. Wszystkie
występują po fladze -o.
To, czy opcje są obsługiwane, zależy w pewnej
mierze od działającego jądra. Więcej informacji
można uzyskać w podkatalogu źródeł
jądra Documentation/filesystems.
- uid=wartość
i gid=wartość
- Ustawia właściciela i grupę plików w danym
systemie plików (domyślnie: uid=gid=0).
- ownmask=wartość
i othmask=wartość
- Ustawia maskę praw dla, odpowiednio, uprawnień
'właściciela' i uprawnień 'innych'
ADFS (domyślnie, odpowiednio: 0700 i 0077). Zobacz
także /usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.txt.
- uid=wartość
i gid=wartość
- Ustawia właściciela i grupę korzenia systemu
plików (domyślnie: uid=gid=0), lecz opcje uid lub
gid bez podanej wartości pobierają uid i gid
bieżącego procesu).
- setuid=wartość
i setgid=wartość
- Ustawia właściciela i grupę wszystkich
plików.
- mode=wartość
- Ustawia prawa wszystkich plików na wartość
& 0777, nie zważając na oryginalne prawa. Dodaje prawa
przeszukiwania dla katalogów, które mają prawo
odczytu. Wartość jest podawana ósemkowo.
- protect
- Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików.
- usemp
- Ustawia uid i gid korzenia systemu plików na uid i gid punktu
montowania, aż do pierwszego sync lub umount, a potem kasuje
tę opcję. Dziwne...
- verbose
- Wypisuje informację o każdym pomyślnym
montowaniu.
- prefix=napis
- Przedrostek używany przed nazwą wolumenu, przy
podążaniu za dowiązaniem.
- volume=napis
- Przedrostek (długości najwyżej 30), używany
przed '/' przy podążaniu za dowiązaniem
symbolicznym.
- reserved=wartość
- (Domyślnie: 2.) Liczba nieużytkowanych bloków na
początku urządzenia.
- root=wartość
- Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block).
- bs=wartość
- Podaje rozmiar bloku. Dozwolone wartości to 512, 1024, 2048,
4096.
- grpquota|noquota|quota|usrquota
- Opcje te są przyjmowane, lecz są ignorowane (jednakże
narzędzia limitów dyskowych (quota) mogą
reagować na takie łańcuchy w /etc/fstab).
Btrfs jest systemem plików do systemu Linux,
korzystającym z kopiowania przy zapisie, który ma
posiadać zaawansowane funkcje, a jednocześnie
kłaść nacisk na tolerancję na
błędy, naprawianie i łatwą
administrację.
- alloc_start=bajty
- Opcje debugowania wymuszające, aby wszystkie alokacje bloków
zachodziły za określonym miejscem na każdym
urządzeniu blokowym. Wartość ta jest wyrażona
w bajtach, opcjonalnie z przyrostkiem K, M lub G (wielkość
znaków jest bez znaczenia). Domyślna wartość
to 1MB.
- autodefrag
- Wyłącza/włącza automatyczną
defragmentację. Automatyczna defragmentacja wykrywa małe,
losowe zapisy do plików i kolejkuje je w sposób
sprzyjający defragmentacji. Działa najlepiej dla
małych plików, nie sprawdza się zbyt dobrze w
zastosowaniach bazodanowych.
- check_int|check_int_data|check_int_print_mask=wartość
- Te opcje debugowania kontrolują zachowanie modułu
sprawdzania integralności (wymagana jest opcja konfiguracji
BTRFS_FS_CHECK_INTEGRITY)
check_int włącza moduł sprawdzania
integralności, który testuje wszystkie zapisy do
bloków, aby zapewnić spójność dysku,
przy znacznym obciążeniu pamięci i procesora.
check_int_data obejmuje dane ekstentów przy
sprawdzaniu integralności i implikuje opcję check_int.
check_int_print_mask przyjmuje wartości mapy
bitowej BTRFSIC_PRINT_MASK_* tak jak zdefiniowano je w
fs/btrfs/check-integrity.c, aby kontrolować zachowanie
modułu sprawdzania integralności.
Więcej informacji na początku pliku
fs/btrfs/check-integrity.c.
- commit=sekundy
- Ustawia przerwę między okresowym zatwierdzeniem,
domyślnie 30 sekund. Wyższe wartości odraczają
synchronizację danych z trwałym nośnikiem, co daje
oczywiste konsekwencje przy załamaniu systemu. Górny limit
nie jest określony, ale jeśli wartość wynosi
ponad 300 sekund (5 minut) wypisywane jest ostrzeżenie.
- compress|compress=typ|compress-force|compress-force=typ
- Kontroluję kompresję danych plików w BTRFS. Jako
typ można podać zlib, lzo, lub
no (brak kompresji, używane przy ponownym montowaniu).
Jeśli nie poda się typu, używany jest zlib. Po
podaniu compress-force kompresowane będą wszystkie
pliki, także te kiepsko się kompresujące. Po
włączeniu kompresji wyłączane są opcje
nodatacow i nodatasum.
- degraded
- Pozwala na kontynuowanie montowania przy brakujących
urządzeniach. Montowanie w trybie do zapisu i odczytu może
nie powieść się przy zbyt wielu brakujących
urządzeniach, np jeśli zabraknie całego bloku
danych.
- device=ścieżka-urządzenia
- Określa urządzenie podczas montowania, dzięki czemu
można uniknąć ioctl na urządzeniu kontrolnym.
Jest to szczególnie przydatne przy próbie zamontowania wielu
urządzeń jako root. Można podać wiele razy dla
wielu urządzeń.
- discard
- Wyłącza/włącza opcję montowania
discard. Funkcja discard wysyła częste polecenia do
urządzenia blokowego aby odnowić przestrzeń
zwolnioną przez system plików. Jest to przydatne w przypadku
urządzeń SSD, LUN-ów korzystających z thin
provisioning i obrazów maszyn wirtualnych, lecz może
mieć duży wpływ na wydajność
(dostępne jest również polecenie fstrim do
zainicjowania wsadowych operacji trim z przestrzeni
użytkownika).
- enospc_debug
- Wyłącza/włącza opcję debugowania
dającą więcej komunikatów w niektórych
sytuacjach ENOSPC.
- fatal_errors=akcja
- Akcja która ma nastąpić przy błędzie
krytycznym:
"bug" - BUG() przy błędzie krytycznym. Tak jest
domyślnie.
"panic" - panic() przy błędzie krytycznym.
- flushoncommit
- Opcja montowania flushoncommit wymusza zatwierdzenie wszystkich
danych zmienionych przez zapis we wcześniejszej transakcji jako
część bieżącego zatwierdzenia. W ten
sposób zatwierdzony stan staje się w pełni
spójnym widokiem systemu plików z perspektywy aplikacji
(tzn. obejmuje wszystkie zakończone operacje systemu
plików). Wcześniej działo się tak tylko przy
tworzeniu migawki.
- inode_cache
- Włącza buforowanie wolnych numerów
i-węzłów. Domyślnie wyłączone z
powodu problemu przepełnienia, gdy wolna przestrzeń
cyklicznych kodów nadmiarowych (CRC) nie mieści się w
pojedynczej stronie.
- max_inline=bajty
- Określa maksymalną wielkość przestrzeni (w
bajtach), jaka może być wstawiona w metadane liścia
B-drzewa. Wartość jest podawana w bajtach, opcjonalnie z
przyrostkami K, M lub G, przy czym wielkość znaków
nie ma znaczenia. W praktyce wartość ta jest ograniczona
rozmiarem głównego sektora oraz
niedostępnością pewnych przestrzeni ze względu
na nagłówki liścia. Przy rozmiarze sektora 4k,
maksymalne wstawiane dane to ~3900 bajtów.
- metadata_ratio=wartość
- Określa, że 1 część metadanych powinna
być alokowana co każdą wartość
części danych. Domyślnie
wyłączone.
- noacl
- Wyłącza/włącza obsługę list
kontroli dostępu (Access Control Lists – ACL) POSIX.
Więcej informacji o ACL znajduje się w podręczniku
acl(5).
- nobarrier
- Włącza/wyłącza używanie barier zapisu
na poziomie bloków. Bariery zapisu zapewniają że
określone wejście/wyjście pomija bufor dysku i jest
zapisywane na trwałym nośniku. Jeśli
wyłączy się tę opcję na
urządzeniu z ulotną (bez zasilania bateryjnego)
pamięcią podręczną z buforowaniem zapisu,
opcja nobarrier doprowadzi do uszkodzenia systemu plików
przy załamaniu systemu lub utracie zasilania.
- nodatacow
- Włącza/wyłącza kopiowanie przy zapisie danych
dla nowo tworzonych plików. Opcja ta implikuje nodatasum i
wyłącza kompresję.
- nodatasum
- Włącza/wyłącza sumy kontrolne danych dla nowo
tworzonych plików. Opcja ta implikuje datacow
- notreelog
- Włącza/wyłącza rejestrowanie drzew
używane przy zapisach O_SYNC i fsync.
- recovery
- Włącza próbę automatycznego odzyskiwania
jeśli w chwili montowania znalezione zostanie nieprawidłowe
główne drzewo. Obecnie powoduje to skanowanie listy kilku
poprzednich głównych drzew i próba użycia
pierwszego czytelnego drzewa.
- rescan_uuid_tree
- Wymusza procedurę sprawdzania i odbudowania dla drzew UUID. Zwykle
nie powinno być to konieczne.
- skip_balance
- Pomija automatyczne wznowienie przerwanej operacji balance po montowaniu.
Można wznowić poleceniem "btrfs balance
resume".
- nospace_cache
- Wyłącza ładowanie bufora wolnej przestrzeni, bez
czyszczenia bufora.
- clear_cache
- Wymusza czyszczenie i odbudowę bufora przestrzeni dysku
jeśli coś pójdzie nie tak.
- ssd|nossd|ssd_spread
- Opcje kontrolują schematy alokacji ssd. Domyślnie BTRFS
włączy lub wyłączy heurystykę alokacji
ssd w zależności czy używany jest dysk talerzowy, czy
nie. Opcje ssd i nossd mogą przesłonić
to automatyczne wykrywanie.
Opcja montowania ssd_spread próbuje
alokować duże części nieużywanej
przestrzeni i może spisywać się lepiej na tanich
nośnikach ssd. Opcja ssd_spread implikuje ssd,
włączając również całą
pozostałą heurystykę ssd.
- subvol=ścieżka
- Montuje podwolumin ze ścieżki zamiast
głównego podwoluminu. Ścieżka jest
relatywna w odniesieniu do podwoluminu głównego
poziomu.
- subvolid=ID
- Montuje podwolumin podany za pomocą numeru ID zamiast
głównego podwoluminu. Pozwala to na montowanie
podwoluminów które nie są w korzeniu zamontowanego
systemu plików. Można użyć "btrfs
subvolume list" aby poznać numery ID.
- subvolrootid=id-obiektu
(przestarzałe)
- Montuje podwolumin podany za pomocą numeru id-obiektu
zamiast głównego podwoluminu. Pozwala to na montowanie
podwoluminów które nie są w korzeniu zamontowanego
systemu plików. Można użyć "btrfs
subvolume show" aby poznać id-obiektu podwoluminu.
- thread_pool=liczba
- Liczba wątków roboczych do przydzielenia. Domyślnie
jest to liczba procesorów + 2, ale co najmniej 8.
- user_subvol_rm_allowed
- Pozwala na usuwanie podwoluminów przez użytkowników
innych niż root. Używać ostrożnie.
Patrz sekcja opcji na stronie podręcznika
mount.cifs(8) (pakiet cifs-utils musi być zainstalowany).
System plików debugfs jest pseudosystemem, montowanym
tradycyjnie w /sys/kernel/debug. Z jądrem w wersji 3.4 debugfs
ma następujące opcje:
- uid=n,
gid=n
- Ustawia właściciela i grupę wszystkich punktów
montowania.
- mode=wartość
- Ustawia tryb punktu montowania.
devpts jest pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym w
/dev/pts. W celu uzyskania pseudoterminala, proces otwiera
/dev/ptmx. Jest mu wówczas udostępniany numer
pseudoterminala; podporządkowany pseudoterminal jest dostępny
jako /dev/pts/<numer>.
- uid=wartość
i gid=wartość
- Ustawia właściciela lub grupę nowotworzonych PTY
według zadanych wartości. Jeśli nie podano
żadnych, to zostaną nadane UID i GID procesu
tworzącego. Na przykład, jeśli mamy grupę tty
o GID=5, to gid=5 spowoduje, że nowo tworzone PTY
będą należeć do grupy tty.
- mode=wartość
- Nadaje trybowi nowo tworzonych PTY zadaną wartość.
Domyślnie jest to 0600. Wartość mode=620 i
gid=5 powoduje, że dla nowo utworzonych PTY będzie
domyślnie "mesg y".
- newinstance
- Tworzy prywatną instancję systemu plików devpts tak,
że wskaźniki pty zaalokowane w tej nowej kopii są
niezależne od wskaźników utworzonych w innych
instancjach devpts.
Wszystkie montowania devpts bez opcji newinstance
współdzielą ten sam zestaw wskaźników
pty (np. tryb legacy). Każde zamontowanie devpts z opcją
newinstance tworzy prywatny zestaw wskaźników
pty.
Opcja jest używana głównie do
obsługi kontenerów, w jądrze Linux, od wersji
2.6.29. Co więcej, ta opcja jest poprawna jedynie, jeśli w
konfiguracji jądra włączono
CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES.
Aby użyć tej opcji w sposób efektywny,
/dev/ptmx musi być dowiązaniem symbolicznym do
pts/ptmx. Proszę zapoznać się z plikiem
Documentation/filesystems/devpts.txt w kodzie
źródłowym jądra Linux, aby dowiedzieć
się więcej.
- ptmxmode=wartość
-
Ustawia tryb nowego węzła urządzenia
ptmx w systemie plików devpts.
Z obsługą wielu instancji devpts (patrz
powyżej: opcja newinstance), każda kopia posiada
prywatny węzeł ptmx w katalogu
głównym systemu plików devpts (z reguły
dev/pts/ptmx).
W celu uzyskania kompatybilności ze starszymi wersjami
jądra, domyślnym trybem nowego węzła
ptmx jest 0000. ptmxmode=wartość
określa bardziej przydatny tryb dla nowego węzła
ptmx i jest wysoce zalecany, gdy podana jest opcja
newinstance.
Opcja została zaimplementowana jedynie w wersjach
jądra Linux poczynając od 2.6.29. Co więcej, opcja
ta jest poprawna jedynie, jeśli w konfiguracji jądra
włączono CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES.
System plików "ext2" jest standardowym systemem
plików Linuksa. Od jądra w wersji 2.5.46, domyślne
wartości opcji montowania są określone przez superblok
systemu plików. Ustawia się go za pomocą
tune2fs(8).
- acl|noacl
- Obsługuje (lub odpowiednio: nie obsługuje) listy kontroli
dostępu (Access Control Lists) POSIX.
- bsddf|minixdf
- Ustala zachowanie funkcji systemowej statfs. Zachowanie
minixdf to zwracanie w polu f_blocks całkowitej
ilość bloków systemu plików, podczas gdy
zachowaniem bsddf (które jest domyślne) jest
odejmowanie nadmiarowych bloków używanych przez ext2 i
niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc
% mount /k -o minixdf; df /k; umount /k
Filesystem |
1024-blocks |
Used |
Available |
Capacity |
Mounted on |
/dev/sda6 |
2630655 |
86954 |
2412169 |
3% |
/k |
% mount /k -o bsddf; df /k; umount /k
Filesystem |
1024-blocks |
Used |
Available |
Capacity |
Mounted on |
/dev/sda6 |
2543714 |
13 |
2412169 |
0% |
/k |
(Proszę zauważyć, że ten
przykład pokazuje, że można dodać opcje
wiersza poleceń do opcji podanych w /etc/fstab.)
- check=none
lub nocheck
- Przy montowaniu nie dokonuje się sprawdzenia. Jest to
domyślne zachowanie. I szybkie. Zaleca się
wywoływanie co jakiś czas e2fsck(8) np. przy rozruchu
systemu. Zachowanie inne niż domyślne nie jest
obsługiwane (usunięto opcje check=normal i check=strict).
Proszę zauważyć, że te opcje montowania
niekoniecznie muszą być obsługiwane, jeśli
sterownik jądra ext4 jest używany do systemów
plików ext2 i ext3.
- debug
- Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu.
- errors={continue|remount-ro|panic}
- Definiuje zachowanie przy napotkaniu błędu (albo ignoruje
błędy, zaznaczając tylko system plików jako
błędny i kontynuując, albo ponownie montuje system
plików na tylko do odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system).
Domyślne ustawienie jest wpisane w superbloku systemu plików
i może być zmienione za pomocą
tune2fs(8).
- grpid|bsdgroups
i nogrpid|sysvgroups
- Opcje te definiują, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo
utworzony plik. Gdy ustawiony jest grpid, to pobiera gid katalogu,
w którym jest utworzony; w przeciwnym wypadku (domyślnie)
bierze fsgid bieżącego procesu, chyba że katalog ma
ustawiony bit setgid, wówczas pobiera gid katalogu rodzicielskiego
i dodatkowo otrzymuje bit setgid, jeśli sam jest katalogiem.
- grpquota|noquota|quota|usrquota
- Opcja montowanie usrquota (podobnie jak quota) włącza
obsługę limitów dyskowych użytkownika w
systemie plików. grpquota włącza
obsługę limitów dyskowych grup. Konieczne są
narzędzia quota, aby móc faktycznie
włączyć i zarządzać systemem
limitów dyskowych.
- nouid32
- Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania
zgodności ze starszymi jądrami, które
przechowują i oczekują wartości 16-bitowych.
- oldalloc lub
orlov
- Używa starego alokatora lub alokatora Orlov do nowych
i-węzłów. Domyślnie używany jest
Orlov.
- resgid=n i
resuid=n
- System plików ext2 rezerwuje pewną ilość
wolnego miejsca (domyślnie 5%, zobacz mke2fs(8) i
tune2fs(8)). Opcje te określają, kto może
używać zarezerwowanych bloków. (Ogólnie:
każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.)
- sb=n
- Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku n. Może
to być przydatne, gdy system plików został
uszkodzony. Zazwyczaj kopie superbloku znajdują się co 8192
bloków: w bloku 1, 8193, 16385, ... (Dlatego na dużym
systemie plików istnieją setki, lub nawet tysiące
kopii superbloku. Od wersji 1.08, mke2fs ma opcję -s (sparse
superblock), redukującą liczbę zapasowych
superbloków, a od wersji 1.15 jest ona domyślna.
Zauważ, że może to oznaczać, że systemy
plików typu ext2 stworzone przez nowe mke2fs nie mogą
być montowane do zapisu pod Linuksem 2.0.*.) Liczba bloków
podawana jest w jednostkach 1 k. Dlatego, aby użyć
logicznego bloku 32768 na systemie plików z blokami o rozmiarze
4 k, należy podać "sb=131072".
- user_xattr|nouser_xattr
- Obsługuje (lub odpowiednio: nie obsługuje)
rozszerzonych atrybutów "user.".
System plików "ext3" jest wersją systemu
ext2, uzupełnioną o dziennik. Przyjmuje takie same opcje jak
ext2 oraz dodatkowo:
- journal=update
- Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obecnego formatu.
- journal=i-węzeł
- Jeżeli dziennik już istnieje, ta opcja jest ignorowana. W
przeciwnym wypadku, określa numer i-węzła,
który reprezentuje dziennik systemu plików ext3; ext3
utworzy nowy dziennik, nadpisując starą
zawartość pliku, który zajmuje i-węzeł
o numerze i-węzeł.
- journal_dev=numer-urządzenia/journal_path=ścieżka
- Gdy główny (major)/poboczny (minor) numer urządzenia
rozszerzonego dziennika zmieni się, te opcje
umożliwiają użytkownikowi na określenie nowego
położenia dziennika. Urządzenie dziennika jest
identyfikowane przez główny/poboczny numer
urządzenia, podany w numerze-urządzenia lub przez
ścieżkę do urządzenia.
- norecovery/noload
- Nie ładuje dziennika w czasie montowania. Proszę
zauważyć, że jeśli system plików nie
został poprawnie odmontowany, pominięcie odtworzenia z
dziennika może spowodować pozostawienie
niespójności w systemie plików, które
mogą być następnie przyczyną wielu
problemów.
- data={journal|ordered|writeback}
- Określa tryb dziennika do plików z danymi. Metadane
są zawsze włączane do dziennika. Aby
użyć trybów innych niż ordered na
głównym (root) systemie plików, proszę je
podać do jądra jako parametry rozruchowe np.
rootflags=data=journal.
- journal
- Wszystkie dane są zapisywane do dziennika zanim zostaną
zapisane do głównego systemu plików.
- ordered
- Domyślny tryb. Wszystkie dane są zapisywane
bezpośrednio do głównego systemu plików zanim
ich metadane zostaną zapisane do dziennika.
- writeback
- Nie jest zachowywany porządek danych – mogą one
zostać zapisane do głównego systemu plików po
zapisaniu metadanych do dziennika. Chodzą słuchy, że
jest to opcja zapewniająca największą
wydajność. Zachowuje integralność systemu
plików, jednakże po krachu systemu i odtwarzaniu dziennika w
plikach mogą się pojawić stare dane.
- data_err=ignore
- Przy wystąpieniu błędu w buforze danych pliku w
trybie ordered wypisuje jedynie komunikat o nim.
- data_err=abort
- Przy wystąpieniu błędu w buforze danych pliku w
trybie ordered przerywa dziennik.
- barrier=0 /
barrier=1
- Wyłącza/włącza wykorzystanie barier zapisu
przy kodzie jbd. barrier=0 wyłącza ją, a barrier=1
włącza (domyślne). Opcja wymaga stosu
wejścia/wyjścia zdolnego obsłużyć
bariery; jeśli jbd otrzyma błąd przy zapisie barier
wyłączy bariery ponownie, wypisując
ostrzeżenie. Bariery zapisu wymuszają poprawną
kolejność wpisów dziennika na dysku, czyniąc
ulotne bufory zapisu dysku bezpieczne w użyciu, z pewnym
obniżeniem wydajności. Jeśli dyski mają w
jakiś sposób zabezpieczone zasilanie, to
wyłączenie barier może w bezpieczny sposób
poprawić wydajność.
- commit=liczba-sekund
- Synchronizuje wszystkie dane i metadane co liczba-sekund sekund.
Domyślną wartością jest 5 sekund. Zero oznacza
wartość domyślną.
- user_xattr
- Włącza rozszerzone atrybuty użytkownika (Extended
User Attributes). Patrz strona podręcznika attr(5).
- acl
- Włącza listy kontroli dostępu (Acces Control Lists)
POSIX. Patrz strona podręcznika acl(5).
- usrjquota=aquota.user|grpjquota=aquota.group|jqfmt=vfsv0
- Oprócz starego systemu limitów dyskowych (jak w ext2,
jqfmt=vfsold czyli quota w wersji 1) ext3 obsługuje
również limity dyskowe z dziennikiem (quota w wersji 2).
jqfmt=vfsv0 włącza limity dyskowe z dziennikiem. Do
limitów dyskowych z dziennikiem wymagane są opcje montowania
usrjquota=aquota.user i grpjquota=aquota.group, ponieważ
przekazują one systemowi limitów dyskowych które
pliki bazy danych limitów dyskowych użyć. Limity
dyskowe z dziennikiem mają tę zaletę, że nawet
po załamaniu systemu nie ma potrzeby sprawdzania limitów
dyskowych.
System plików ext4 jest zaawansowaną postacią
ext3, która posiada rozszerzenia skalowalności i
niezawodności, pomocne w przypadku dużych systemów
plików.
Opcje journal_dev, norecovery, noload, data, commit, orlov,
oldalloc, [no]user_xattr [no]acl, bsddf, minixdf, debug,
errors, data_err, grpid, bsdgroups, nogrpid sysvgroups,
resgid, resuid, sb, quota, noquota, grpquota, usrquota
usrjquota, grpjquota i jqfmt są wstecznie kompatybilne
z ext3 lub ext2.
- journal_checksum
- Włącza tworzenie sum kontrolnych transakcji dziennika.
Pozwala to na wykrycie błędów w jądrze przez
kod odzyskiwania w e2fsck i samo jądro. Jest to zmiana
kompatybilna, ignorowana przez starsze jądra.
- journal_async_commit
- Zatwierdzany blok może być zapisany na dysk bez czekania na
bloki deskryptora. Jeśli jest włączona, starsze
jądra nie mogą zamontować danego urządzenia.
Opcja włącza wewnętrznie również
"journal_checksum".
- barrier=0
/ barrier=1 / barrier / nobarrier
- Te opcje montowania mają to samo działanie co w ext3. Opcje
montowania "barrier" i "nobarrier" dodano w celu
zachowania spójności z pozostałymi opcjami montowania
ext4.
Domyślnie, system plików ext4 posiada
włączone bariery zapisu.
- inode_readahead_blks=n
- Ten parametr kontroluje maksymalną liczbę bloków
tablicy i-węzłów, które algorytm czytania z
wyprzedzeniem tablicy i-węzłów ext4 będzie
ładował wstępnie do podręcznego buforu.
Wartość musi być potęgą 2.
Domyślną wartością są 32 bloki.
- stripe=n
- Liczba bloków systemu plików, które mballoc
będzie próbował używać do rozmiaru
alokowania i wyrównywania. Do systemów RAID 5/6 powinna
być to liczba dysków z danymi * rozmiar części
(chunk) RAID w blokach systemu plików.
- delalloc
- Odroczona alokacja bloków do czasu zapisu.
- nodelalloc
- Wyłącza odroczoną alokacją. Bloki są
alokowane gdy dane są kopiowane z buforów (cache)
użytkownika do buforów stronicowania.
- max_batch_time=mikrosekundy
- Maksymalny czas, jaki ext4 powinien czekać na łączne,
wsadowe wykonanie przez system plików dodatkowych operacji, za
pomocą synchronicznej operacji zapisu. Ponieważ
synchroniczna operacja zapisu wymusza wykonanie zapisu, a następnie
czeka na zakończenie wejścia/wyjścia, nie
kosztując zbyt dużo i potencjalnie wykazując
się znacznym zyskiem przepływności, czekamy przez
krótki czas sprawdzając, czy nie można przy okazji
zapisu synchronicznego dokonać również innych
transakcji zapisu. Używany algorytm jest zaprojektowany w celu
automatycznego dostosowania do szybkości dysku, mierząc
(średni) czas jaki potrzebny jest do zakończenia
wprowadzania transakcji w życie. Można nazwać ten
czas "czasem wykonania". Jeśli czas, przez jaki
działa transakcja jest mniejszy od czasu wykonania, to ext4
spróbuje wstrzymać się przez czas wykonania,
sprawdzając, czy inne operacje nie mogą
dołączyć się do transakcji. Czas wykonania
jest ograniczony wielkością max_batch_time, która
domyślnie wynosi 15000 [mc]s (15ms). Ta optymalizacja może
być całkowicie wyłączona przez ustawienie
wartości max_batch_time na 0.
- min_batch_time=mikrosekundy
- Parametr ustawia czas wykonania (jak opisano powyżej) na minimum
min_batch_time. Domyślnie jest to 0 mikrosekund. Zwiększanie
tej wartości może poprawić
przepływność przy wielowątkowym,
synchronicznym obciążeniu i bardzo szybkich dyskach, kosztem
zwiększonych opóźnień.
- journal_ioprio=prio
- Priorytet wejścia/wyjścia (od 0 do 7, gdzie 0 jest
najwyższym priorytetem), który powinien być
użyty do operacji wejścia/wyjścia przedstawionych
przez kjournald2 podczas operacji wykonania. Domyślnie zostanie
użyta wartość 3, która jest nieznacznie
wyższym priorytetem, niż domyślny priorytet
wejścia/wyjścia.
- abort
- Symuluje efekt wywołania funkcji ext4_abort() w celach debugowania.
Jest ona zwykle używana podczas ponownego montowania systemu
plików, który został już zamontowany.
- auto_da_alloc|noauto_da_alloc
- Wiele złych aplikacji nie używa fsync() podczas
zastępowania plików za pomocą wzorców takich
jak
fd = open("foo.new")/write(fd,...)/close(fd)/
rename("foo.new", "foo")
lub nawet gorzej
fd = open("foo",
O_TRUNC)/write(fd,...)/close(fd).
Jeśli opcja auto_da_alloc jest włączona,
ext4 będzie wykrywał wzorce
zamień-zmieniając-nazwę i
zamień-obcinając i wymuszał sytuację,
że bloki mające być zaalokowane z
opóźnieniem są alokowane w następnym
wprowadzeniu dziennika, w domyślnym trybie data=ordered, a zapis
bloków danych nowego pliku jest wymuszany przed zatwierdzeniem
operacji rename(). Zapewnia to podobny poziom bezpieczeństwa co
ext3 i zapobiega problemowi "plików zerowej
długości", który mógłby
się pojawić przy załamaniu systemu przed zapisem
bloków o opóźnionej alokacji.
- noinit_itable
- Nie inicjuje niezainicjowanych bloków tablicy
i-węzłów w tle. Tę funkcję można
zastosować na płycie instalacyjnej, dzięki czemu
proces instalacji może zakończyć się tak
szybko jak to możliwe; proces zainicjowania tablicy
i-węzłów będzie odroczony do czasu
następnego zamontowania systemu plików.
- init_itable=n
- Kod inicjujący leniwą i-tablicę poczeka n razy
liczbę milisekund jaką zajmie wyzerowanie poprzedniego bloku
grupy tablicy i-węzłów. Minimalizuje to skutek z
jakim na wydajność systemu wpływa inicjalizacja
tablicy i-węzłów systemu plików.
- discard/nodiscard
- Kontroluje, czy ext4 powinien przeprowadzać polecenia discard/TRIM
na podległym urządzeniu blokowym, gdy bloki są
zwalniane. Jest to przydatne w przypadku urządzeń SSD i
alokowania elastycznego/"rzadkiego" w jednostkach LUN, ale
domyślnie jest wyłączone do czasu odpowiedniego
przetestowania tej opcji.
- nouid32
- Wyłącza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania
zgodności ze starszymi jądrami, które
przechowują i oczekują wartości 16-bitowych.
- block_validity/noblock_validity
- Opcja pozwala na włączenie/wyłączenie
wbudowanej w jądro możliwości śledzenia
bloków metadanych systemu plików w ramach
wewnętrznych struktur danych. Umożliwia to szybką
lokalizację przez mechanizm alokowania wieloblokowego (i inne)
ekstentów mogących zachodzić na bloki metadanych
systemu plików. Opcja jest przeznaczona do debugowania i
ponieważ wpływa negatywnie na wydajność, jest
domyślnie wyłączona.
- dioread_lock/dioread_nolock
- Kontroluje, czy ext4 powinien używać blokowania odczytu DIO.
Jeśli podano opcję dioread_nolock, ext4 będzie
alokował niezainicjowane ekstenty przed zapisem bufora i
konwersją ekstentu na zainicjowany po wykonaniu
wejścia/wyjścia. W ten sposób, kod ext4 może
zapobiec wzajemnemu wykluczaniu i-węzłów,
poprawiając skalowalność na szybkich
nośnikach. Niestety, opcja nie działa z dziennikiem danych i
dioread_nolock zostanie wówczas zignorowane wraz z
ostrzeżeniem jądra. Proszę zauważyć,
że ścieżka kodu dioread_nolock jest używana
tylko do plików wykorzystujących ekstenty. Z powodu tych
ograniczeń, opcja jest domyślnie wyłączona
(tzn. dioread_lock).
- max_dir_size_kb=n
- Ogranicza rozmiar katalogów w ten sposób, że
każda próba przekroczenia wyznaczonego limitu podanego w
kilobajtach spowoduje wystąpienie błędu ENOSPC. Jest
to przydatne w środowiskach o ograniczonej pamięci, gdzie
bardzo duży katalog może spowodować bardzo
poważne problemy z wydajnością, a nawet
wywołać OOM Killer (np. gdy dostępnych jest jedynie
512 MB pamięci, 176 MB katalog może spowodować
chwilowy poważny spadek wydajności).
- i_version
- Włącza obsługę 64-bitowej wersji
i-węzłów. Opcja jest domyślnie
wyłączona.
(Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu
plików, ale wspólną częścią
systemów plików msdos, umsdos i
vfat.)
- blocksize={512|1024|2048}
- Ustawia rozmiar bloku (domyślnie 512). Opcja jest
przestarzała.
- uid=wartość
i gid=wartość
- Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików
(domyślnie: uid i gid bieżącego procesu).
- umask=wartość
- Ustawia umask (maskę bitową praw, które nie
występują). Domyślnie używany jest umask
bieżącego procesu. Wartość podawana jest
ósemkowo.
- dmask=wartość
- Ustawia umask ustawiany wyłącznie do katalogów.
Domyślnie używany jest umask bieżącego
procesu. Wartość podawana jest ósemkowo.
- fmask=wartość
- Ustawia umask ustawiany wyłącznie do zwykłych
plików. Domyślnie używany jest umask
bieżącego procesu. Wartość podawana jest
ósemkowo.
- allow_utime=wartość
- Opcja kontroluje sprawdzanie uprawnień mtime/atime
- 20
- Jeśli bieżący proces jest w grupie identyfikatora
grupy pliku, można zmienić pieczątkę
czasową.
- 2
- Inny użytkownicy mogą zmieniać
pieczątkę czasową.
Wartość domyślna jest ustawiana z opcji
"dmask" (jeśli katalog jest zapisywalny, to dozwolone jest
również utime(2) np. ~dmask & 022)
Zwykle utime(2) sprawdza czy bieżący proces
jest właścicielem pliku lub czy posiada
właściwość CAP_FOWNER. Jednak systemy
plików FAT nie posiadają na dysku uid ani gid, więc
zwykłe sprawdzenie jest zbyt mało elastyczne. Opcja jest
remedium na tę sytuację.
- check=wartość
- Można wybrać trzy stopnie
ścisłości:
- r[elaxed]
- Akceptowane i równoważne sobie są zarówno
wielkie, jak i małe litery. Części długich
nazw są obcinane (np. verylongname.foobar staje się
verylong.foo), początkowe i wtrącone spacje są
akceptowane jako każda część nazwy (nazwy i
rozszerzenia).
- n[ormal]
- Podobnie jak "relaxed", lecz wiele znaków specjalnych
(jak *, ?, <, spacje, itp.) jest odrzucanych. Tak jest
domyślnie.
- s[trict]
- Jak "normal", lecz nazwy które zawierają
długie części i znaki specjalne, które czasem
są używane pod Linuksem, lecz nie są akceptowane
przez MS-DOS (+, = itp.) są odrzucane.
- codepage=wartość
- Ustawia stronę kodową do konwersji znaków
krótkiej nazwy w systemach plików FAT i VFAT.
Domyślnie stosowana jest strona kodowa 437.
- conv=tryb
- System plików fat może dokonywać
CRLF<-->NL (konwersja formatu tekstowego MS-DOS na format tekstowy
UNIX) w jądrze. Dostępne są następujące
tryby konwersji:
- b[inary]
- Brak konwersji. Domyślne.
- t[ext]
- Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszystkich plików.
- a[uto]
- Konwersja CRLF<-->NL dla wszystkich plików, które nie
mają "ogólnie znanego rozszerzenia binarnego".
Listę znanych rozszerzeń można znaleźć
na początku fs/fat/misc.c (w wersji 2.0, na liście
są: exe, com, bin, app, sys, drv, ovl, ovr, obj, lib, dll, pif,
arc, zip, lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz, tzp, tpz, gz, tgz, deb,
gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf, pk, pxl, dvi).
Programy, które dokonują obliczonych
lseek-ów, nie będą zadowolone z konwersji.
Niektórzy ludzie utracili dane przez tę translację.
Strzeżcie się!
Dla systemów zamontowanych w trybie binarnym,
dostępne są narzędzia konwersji (fromdos/todos). Ta
opcja jest przestarzała.
- cvf_format=moduł
- Wymusza na sterowniku stosowanie modułu CVF (Compressed Volume
File) cvf_moduł zamiast automatycznego wykrywania.
Jeżeli jądro obsługuje kmod, to opcja cvf_format=xxx
steruje także ładowaniem na żądanie
modułu CVF. Ta opcja jest przestarzała.
- cvf_option=opcja
- Opcja przekazywana do modułu CVF. Ta opcja jest
przestarzała.
- debug
- Włącza flagę debug. Wypisana zostanie wersja i
lista parametrów systemu plików (te dane wypisywane
są też jeśli parametry są
niespójne).
- discard
- Jeśli ustawione, powoduje wydawanie poleceń discard/TRIM na
urządzeniu blokowym, gdy bloki są zwalniane. Jest to
przydatne w przypadku urządzeń SSD i alokowania
elastycznego/"rzadkiego" w jednostkach LUN.
- dos1xfloppy
- Jeśli ustawione, używa domyślnej, zapasowej
konfiguracji BIOS Parameter Block, w zależności od rozmiaru
danego urządzenia. Te statyczne parametry przyjmują
domyślne wartości DOS-a 1.x dla dyskietek i obrazów
dyskietek 160 kiB, 180 kiB, 320 kiB i 360 kiB.
- errors={panic|continue|remount-ro}
- Określa zachowanie FAT przy błędach krytycznych:
panika, kontynuacja bez żadnej akcji, lub przemontowanie w tryb
tylko do odczytu (tak jest domyślnie).
- fat={12|16|32}
- Określa fat 12-, 16- lub 32-bitowy. To przesłania
procedurę automatycznego wykrywania typu FAT. Używaj
ostrożnie!
- iocharset=wartość
- Zestaw znaków używany do konwersji między znakami
8-bitowymi a 16-bitowymi znakami Unikodu. Domyślnym jest iso8859-1.
Długie nazwy plików są przechowywane na dysku w
formacie Unicode.
- nfs={stale_rw|nostale_ro}
- Tę opcję należy włączyć przy
eksporcie systemu plików FAT przez NFS.
stale_rw: Opcja ta zarządza indeksem (buforem)
i-węzłów katalogów używanych przez
kod związany z nfs do usprawnienia wyszukiwań. Operacja
pełnoplikowe (odczyt/zapis) przez NFS są
obsługiwane, ale przy usuwaniu bufora na serwerze NFS może
to powodować fałszywe błędy
ESTALE.
nostale_ro: Ta opcja bazuje na numerze
i-węzła i uchwycie pliku w położeniu pliku
na dysku we wpisie katalogu FAT. Zapewnia to, że nie zostanie
zwrócone ESTALE po usunięciu pliku z bufora
i-węzła. Jednak skutkuje to również tym,
że operacja takie jak zmiana nazwy, utworzenie i usunięcie
(unlink) może spowodować, że uchwyty plików
wskazujące na jakiś plik zaczną wskazywać na
inny, powodując potencjalnie uszkodzenie danych. Z tego powodu,
opcja ta montuje jednocześnie system plików jako tylko do
odczytu.
Aby zachować kompatybilność
wsteczną, akceptowana jest również opcja "-o
nfs", która daje stale_rw.
- tz=UTC
- Opcja wyłącza konwersję pieczątek czasowych
pomiędzy czasem lokalnym (używanym przez Windows na FAT) i
UTC (używanym wewnętrznie przez Linuksa). Jest to przydatne
szczególnie podczas montowania urządzeń (np.
aparatów cyfrowych), które są ustawione na UTC, aby
uniknąć pułapki związanej z czasem
lokalnym.
- time_offset=minuty
- Ustawia przesunięcie do przeliczania pieczątek czasowych
pomiędzy czasem lokalnym z FAT na UTC, tj. liczba minut
zostanie odjęta od każdej pieczątki czasowej, aby
przeliczyć ją do czasu UTC używanego
wewnętrznie przez Linuksa. Jest to przydatne, gdy strefa czasowa
ustawiana przez jądro za pomocą settimeofday(2) nie
pokrywa się ze strefą czasową systemu plików.
Proszę zauważyć, że ta opcja
wciąż nie da prawidłowych pieczątek czasowych
w przypadkach korzystania z czasu letniego – w innym ustawieniu
czasu letniego wystąpi godzina różnicy.
- quiet
- Włącza flagę quiet (cicho). Próby chown
lub chmod nie zwracają błędów, chociaż
się nie udają. Używaj ostrożnie!
- rodir
- FAT ma atrybut ATTR_RO (tylko do odczytu). W systemie Windows atrybut ten
w przypadku katalogu zostanie zignorowany i jest używany tylko
przez aplikacje, w dodatku jako flaga (np. jest ustawiany dla
folderów skonfigurowanych przez użytkownika).
Jeśli atrybut ATTR_RO ma służyć
jako flaga "tylko do odczytu" nawet dla katalogów,
proszę ustawić tę opcję.
- showexec
- Jeśli ustawiona, bit wykonywalności pliku jest dozwolony
tylko, jeśli część rozszerzenia nazwy jest
jedną z .EXE, .COM lub .BAT. Domyślnie nie ustawiona.
- sys_immutable
- Jeśli ustawiona, atrybut ATTR_SYS w FAT jest obsługiwany jak
flaga IMMUTABLE w Linuksie. Domyślnie nie ustawiona.
- flush
- Jeśli ustawiona, system plików będzie starał
się opróżnić bufory na dysk wcześniej
niż zwykle. Domyślnie nie ustawione.
- usefree
- Używa wartości "wolnych klastrów"
("free clusters"), przechowywanej w FSINFO. Jest ona
używana do pozyskania liczby wolnych klastrów bez skanowania
dysku. Nie jest ona jednak domyślnie używana,
ponieważ ostatnie wersje Windows niekiedy nie aktualizują
jej poprawnie. W przypadku przekonania, że wartość
owych "wolnych klastrów" w FSINFO jest poprawna,
używając tej opcji można zapobiec skanowaniu
dysku.
- dots, nodots,
dotsOK=[yes|no]
- Różne bezmyślne próby wymuszenia konwencji
Uniksa lub DOS-u na systemie plików FAT.
Opcje montowania do hpfs
- creator=cccc,
type=cccc
- Ustawia wartości creator/type pokazywane przez MacOS-owy Finder,
używane do tworzenia nowych plików. Domyślne
wartości: "????".
- uid=n,
gid=n
- Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików
(domyślnie: uid i gid bieżącego procesu).
- dir_umask=n,
file_umask=n, umask=n
- Ustawia umask, używany do wszystkich katalogów, wszystkich
zwykłych plików lub wszystkich plików i
katalogów. Domyślnie jest to umask bieżącego
procesu).
- session=n
- Ustawia sesję CD-ROM-u do zamontowania. Domyślnie, decyzja
jest pozostawiana sterownikowi CD-ROM-u. Opcja nie powiedzie się,
jeśli urządzeniem będzie coś innego niż
CD-ROM.
- part=n
- Wybiera numer partycji n z urządzenia. Ma sens tylko w przypadku
CD-ROM-ów. Domyślnie, tablica partycji nie jest w
ogóle przetwarzana.
- quiet
- Nie informuje o nieprawidłowych opcjach montowania.
Opcje montowania do hpfs
- uid=wartość
i gid=wartość
- Ustawia właściciela i grupę wszystkich plików
(domyślnie: uid i gid bieżącego procesu).
- umask=wartość
- Ustawia umask (maskę bitową praw, które nie
występują). Domyślnie używany jest umask
bieżącego procesu. Wartość podawana jest
ósemkowo.
- case={lower|asis}
- Konwertuje wszystkie nazwy plików na małe litery lub
pozostawia bez zmian (domyślnie: case=lower).
- conv={binary|text|auto}
- Do conv=text, usuwa losowe znaki CR (konkretnie wszystkie, po
których występuje NL) podczas odczytu pliku. Do
conv=auto, wybiera mniej lub bardziej losowo między
conv=binary i conv=text. Do conv=binary, po prostu
czyta to, co jest w pliku. Tak jest domyślnie.
- nocheck
- Nie przerywa montowania gdy zawiodą pewne kontrole
spójności.
ISO 9660 jest standardem opisującym strukturę
systemu plików na CD-ROM-ach (system ten jest również
wykorzystywany na niektórych płytach DVD; patrz
również system plików udf).
Normalne nazwy plików iso9660 pojawiają
się w formacie 8.3 (tzn. występują DOS-owe ograniczenia
długości nazw plików), a w dodatku wszystkie znaki
pisane są wielkimi literami. Poza tym nie ma pola
właściciela, ochrony, liczby dowiązań,
zastrzeżeń dla urządzeń znakowych/blokowych,
itd.
Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który
udostępnia wszystkie te uniksopodobne
właściwości. Najprościej mówiąc,
dla każdego wpisu katalogowego istnieją w nim rozszerzenia,
które uzupełniają wszystkie informacje. Gdy
używane jest Rock Ridge, system plików jest
nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików
(poza tym, że jest tylko do odczytu, oczywiście).
- norock
- Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Rock Ridge, nawet
jeśli są dostępne. Zob. map.
- nojoliet
- Wyłącza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy
Microsoft, nawet jeśli są dostępne. Zob.
map.
- check={r[elaxed]|s[trict]}
- Z check=relaxed, nazwa pliku przed dokonywaniem podglądu
jest najpierw przekształcana na małe litery. Prawdopodobnie
ma to znaczenie tylko razem z norock i map=normal.
(Domyślnie: check=strict.)
- uid=wartość
i gid=wartość
- Nadaje wszystkim plikom systemu plików wskazany identyfikator
użytkownika i grupy, być może
przesłaniając informacje znalezione w rozszerzeniach Rock
Ridge. (Domyślnie: uid=0,gid=0.)
- map={n[ormal]|o[ff]|a[corn]}
- Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, normalna
translacja nazwy odwzorowuje wielkie litery ASCII na małe, porzuca
kończące `;1' i zamienia `;' na `.'. Z map=off nie
jest dokonywana konwersja nazw. Zobacz norock. (Domyślnie:
map=normal.) map=acorn jest podobne do map=normal,
ale stosuje także rozszerzenia Acorn, jeśli
występują.
- mode=wartość
- Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, nadaje wszystkim
plikom wskazane prawa. (Domyślnie: prawa do odczytu i wykonania dla
wszystkich.) Od Linuksa 2.1.37 nie trzeba już podawać trybu
dziesiętnie. (Tryb ósemkowy jest wskazywany przez 0 na
początku).
- unhide
- Pokazuje również pliki ukryte i powiązane
(jeśli zwykłe pliki i pliki powiązane lub ukryte
mają te same nazwy plików, może to uczynić
zwykłe pliki niedostępnymi).
- block={512|1024|2048}
- Ustawia rozmiar bloku we wskazanym wolumenie. (Domyślnie:
block=1024.)
- conv={a[uto]|b[inary]|m[text]|t[ext]}
- (Domyślnie: conv=binary.) Od Linuksa 1.3.54 opcja ta
już nie działa. (A niebinarne ustawienia bywały
bardzo niebezpieczne, często prowadziły do milczącego
niszczenia danych).
- cruft
- Jeśli starszy bajt długości pliku zawiera inne
śmieci, warto ustawić tę opcję montowania, aby
był ignorowany. Powoduje to, że maksymalny rozmiar pliku nie
może być większy niż 16 MB.
- session=x
- Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.)
- sbsector=xxx
- Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.)
Poniższe opcje są takie same jak do vfat i podawanie
ich ma sens tylko przy używaniu płyt zakodowanych przy
użyciu rozszerzeń Joliet firmy Microsoft.
- iocharset=wartość
- Zestaw znaków używany do konwersji z 16-bitowych
znaków Unikodu na CD do 8-bitowych znaków. Domyślnie
jest to iso8859-1.
- utf8
- Konwertuje 16-bitowe znaki Unikodu na CD do UTF-8.
- iocharset=nazwa
- Zestaw znaków, używany do konwersji z Unikodu do ASCII.
Domyślnie konwersja nie jest przeprowadzana. Proszę
użyć iocharset=utf8 w celu tłumaczeń
UTF-8. Opcja wymaga ustawienia CONFIG_NLS_UTF8 w pliku jądra
.config.
- resize=wartość
- Zmienia wielkość woluminu do wartość
bloków. JFS obsługuje jedynie powiększanie woluminu,
nie zmniejszanie go. Opcja jest prawidłowa tylko podczas ponownego
montowania, gdy wolumin jest zamontowany do odczytu i zapisu. Słowo
kluczowe resize bez wartości, powiększy wolumin do
pełnego rozmiaru partycji.
- nointegrity
- Nie zapisuje do dziennika. Głównym użyciem tej opcji
jest możliwość uzyskania wyższej
wydajności przy przywracaniu woluminu z kopii zapasowej.
Integralność woluminu nie jest gwarantowana, jeśli
system zostanie nieprawidłowo zamknięty.
- integrity
- Domyślne. Zapisuje zmiany metadanych do dziennika. Można
użyć tej opcji do ponownego zamontowania woluminu, gdy
wcześniej użyto opcji nointegrity, w celu
przywrócenia normalnego zachowania.
- errors={continue|remount-ro|panic}
- Definiuje zachowanie przy napotkaniu błędu (albo ignoruje
błędy, zaznaczając tylko system plików jako
błędny i kontynuując, albo ponownie montuje system
plików na tylko do odczytu, albo panikuje i zatrzymuje
system).
- noquota|quota|usrquota|grpquota
- Opcje te są przyjmowane, lecz ignorowane.
Zobacz opcje do fat. Jeśli system plików
msdos wykryje niespójność, zgłasza
błąd i ustawia system plików na tylko do odczytu.
System plików może być znowu dostępny do zapisu
przez ponowne zamontowanie.
Tak jak przy nfs, implementacja ncpfs oczekuje
binarnego argumentu (struct ncp_mount_data) funkcji systemowej mount.
Argument ten jest konstruowany przez ncpmount(8), a
bieżąca wersja mount (2.12) nic nie wie o ncpfs.
Patrz sekcja opcji na stronie podręcznika nfs(5)
(pakiet nfs-utils musi być zainstalowany).
Implementacja nfs i nfs4 oczekuje binarnego
argumentu (struct nfs_mount_data) funkcji systemowej mount.
Argument ten jest konstruowany przez mount.nfs(8), a
bieżąca wersja mount (2.13) nic nie wie o nfs i
nfs4.
- iocharset=nazwa
- Zestaw znaków stosowany przy zwracaniu nazw plików. W
przeciwieństwie do VFAT, NTFS eliminuje nazwy zawierające
znaki nie dające się przekształcić.
Przestarzałe.
- nls=nazwa
- Nowa nazwa dla opcji zwanej wcześniej iocharset.
- utf8
- Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8.
- uni_xlate={0|1|2}
- Dla 0 (lub "no" albo "false") nie używa
specjalnych kodowań nieznanych znaków Unikodu. Dla 1 (lub
"yes" albo "true") lub 2 używa 4-bajtowych
sekwencji specjalnych w stylu vfat zaczynających się od
":". Liczba 2 oznacza kodowanie little-endian, a 1 - kodowanie
big-endian, z odwróconymi bajtami.
- posix=[0|1]
- Jeśli jest włączone (posix=1), to system
plików rozróżnia wielkie i małe litery. Nazwy
zastępcze 8.3 są przedstawiane jako dowiązania
twarde, a nie pomijane. Ta opcja jest przestarzała.
- uid=wartość,
gid=wartość i
umask=wartość
- Ustawia prawa plików dla danego systemu. Wartość
umask powinna być podana ósemkowo. Domyślnie
właścicielem plików jest root i nikt inny nie
może ich czytać.
Od Linuksa 3.18 pseudosystem plików overlay implementuje
łączone montowanie dla innych systemów
plików.
Overlay łączy dwa systemy plików –
górny i dolny. Gdy jakaś nazwa istnieje w obu
systemach plików, widoczny jest obiekt z górnego, a obiekt z
dolnego jest albo ukryty, albo, w przypadku katalogów,
łączony z górnym obiektem.
Dolnym system plików może być dowolny,
obsługiwany przez Linuksa system plików. Nie musi być
on zapisywalny. Dolny system plików może być nawet
kolejnym systemem typu overlay. Górny system plików zwykle
jest zapisywalny i jeśli tak jest, musi obsługiwać
tworzenie rozszerzonych atrybytów trusted.* oraz zapewniać
prawidłowe d_type w odpowiedziach readdir; z tego powodu NFS jest
nieodpowiedni.
Overlay tylko o odczytu z dwóch systemów
plików będących tylko do odczytu może
korzystać z dowolnego typu systemu plików. Opcje
lowerdir i upperdir są łączone do
połączone katalogu za pomocą:
mount -t overlay overlay \
-olowerdir=/dolny,upperdir=/gorny,workdir=/katal-rob /poloczone
- lowerdir=katalog
- Dowolny system plików, nie musi być zapisywalny.
- upperdir=katalog
- Katalog górny jest zwykle na zapisywalnym systemie
plików.
- workdir=katalog
- Katalog roboczy musi być pustym katalogiem na tym samym systemie
plików, co katalog górny.
Ramfs jest systemem plików działającym w
pamięci. Wystarczy go zamontować - i pojawia się.
Odmontowanie usuwa go. Obecny od Linuksa 2.3.99pre4. Nie posiada opcji
montowania.
Reiserfs jest systemem plików z dziennikiem.
- conv
- Mówi wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamontowała
wersję 3.5 systemu plików, używając formatu
3.6 dla nowo utworzonych plików. Ten system plików nie
będzie już zgodny z wersją 3.5 narzędzi
reiserfs.
- hash={rupasov|tea|r5|detect}
- Wybiera funkcję mieszającą (haszującą)
do znajdowania plików w katalogach.
- rupasov
- Funkcja haszująca autorstwa Yury Yu. Rupasova. Jest szybka i
zachowuje lokalizację, mapując nazwy plików bliskie w
porządku leksykograficznym na bliskie sobie wartości
funkcji. Z powodu wysokiego prawdopodobieństwa kolizji w
haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana.
- tea
- Funkcja Davis-Meyera zaimplementowana przez Jeremy'ego Fitzhardinge'a.
Używa mieszania permutującego bity w nazwie pliku. Wykazuje
dużą losowość wyników i teoretycznie
małe prawdopodobieństwo kolizji. Może być
używana, jeżeli funkcja r5 powoduje błędy
EHASHCOLLISION.
- r5
- Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domyślnie i
jest najlepszym wyborem, jeżeli system plików nie zawiera
dużych katalogów i niezwykłych nazw
plików.
- detect
- Powoduje, że mount wykryje, która funkcja
mieszająca jest używana, sprawdzając
właśnie montowany system plików, i zapisze tę
informację w superbloku systemu reiserfs. Ta opcja jest
użyteczna przy pierwszym montowaniu systemu plików o starym
formacie.
- hashed_relocation
- Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować
w pewnych okolicznościach poprawienie wydajności
systemu.
- no_unhashed_relocation
- Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować
w pewnych okolicznościach poprawienie wydajności
systemu.
- noborder
- Wyłącza algorytm przydzielania granicznego wymyślony
przez Yury'ego Yu. Rupasova. Może powodować w pewnych
okolicznościach poprawienie wydajności systemu.
- nolog
- Wyłącza dziennik. Może w pewnych sytuacjach
spowodować nieznaczne podniesienie wydajności systemu
kosztem utracenia szybkiego odzyskiwania danych po krachu systemu. Nawet
jeśli ta opcja jest włączona, reiserfs
wciąż przeprowadza wszystkie operacje związane z
dziennikiem, ale go nie zapisuje. Prace przy implementacji opcji
nolog wciąż trwają.
- notail
- Domyślnie reiserfs przechowuje małe pliki i
`końcówki plików' bezpośrednio w swoim
drzewie. Jest to zachowanie mylące dla niektórych
narzędzi użytkowych takich jak LILO(8). Ta opcja
wyłącza pakowanie plików do drzewa.
- replayonly
- Powtarza transakcje zapisane w dzienniku, ale nie montuje systemu
plików. Głównie używane przez
reiserfsck.
- resize=liczba
- Opcje remontowania, która pozwala na rozszerzenie partycji
reiserfs. Z tą opcją reiserfs przyjmuje, że na
urządzeniu jest liczba bloków. Opcja jest
używana z urządzeniami zarządzanymi przez
menedżera logicznych woluminów (LVM). Istnieje specjalne
narzędzie resizer, które można pobrać z
ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs.
- user_xattr
- Włącza rozszerzone atrybuty użytkownika (Extended
User Attributes). Patrz strona podręcznika attr(5).
- acl
- Włącza listy kontroli dostępu (Acces Control Lists)
POSIX. Patrz strona podręcznika acl(5).
- barrier=none
/ barrier=flush
- Wyłącza/włącza wykorzystanie barier zapisu w
kodzie dziennikowania. barrier=none wyłącza, a barrier=flush
włącza (domyślnie). Opcja wymaga stosu
wejścia/wyjścia zdolnego obsłużyć
bariery; jeśli reiserfs otrzyma błąd przy zapisie
barier wyłączy bariery ponownie, wypisując
ostrzeżenie. Bariery zapisu wymuszają poprawną
kolejność wpisów dziennika na dysku, czyniąc
ulotne bufory zapisu dysku bezpieczne w użyciu, z pewnym
obniżeniem wydajności. Jeśli dyski mają w
jakiś sposób zabezpieczone zasilanie, to
wyłączenie barier może w bezpieczny sposób
poprawić wydajność.
Tak jak nfs, implementacja smbfs oczekuje binarnego
argumentu (struct smb_mount_data) do funkcji systemowej mount.
Argument ten jest konstruowany przez smbmount(8) a
bieżąca wersja mount (2.12) nie wie nic o smbfs.
- size=nbajtów
- Przesłania domyślny, maksymalny rozmiar systemu
plików. Rozmiar jest podany w bajtach i zaokrąglony w
górę do pełnych stron. Domyślnie
zajmuję połowę pamięci. Parametr rozmiar
akceptuje również przyrostek %, w celu ograniczenia tej
instancji tmpfs do danej liczby procent fizycznej pamięci RAM:
domyślnie, jeśli nie poda się ani rozmiaru (size) ani
numeru bloków (nr_blocks), rozmiar wynosi 50% (size=50%).
- nr_blocks=
- Podobnie jak size, ale w blokach PAGE_CACHE_SIZE.
- nr_inodes=
- Maksymalna liczba i-węzłów dla tej instancji.
Domyślnie jest to połowa fizycznej stronicowanej
pamięci RAM lub (na komputerze z highmem) liczba pamięci
stronicowanej RAM lowmem (używana jest niższa z tych
dwóch wartość)
Opcje montowania tmpfs dotyczące rozmiaru (size,
nr_blocks i nr_inodes) akceptują przyrostek k,
m lub g dla Ki, Mi, Gi (binarne: kilo (kibi), mega (mebi) oraz
giga (gibi)) i mogą być zmienione w czasie ponownego
montowania.
- mode=
- Określa początkowe prawa dostępu
głównego katalogu.
- uid=
- Identyfikator użytkownika
- gid=
- Identyfikator grupy.
- mpol=[default|prefer:Node|bind:NodeList|interleave|interleave:NodeList]
- Ustawia zasady (politykę) alokowania pamięci NUMA do
wszystkich plików w danej instancji (jeśli
włączono opcję jądra CONFIG_NUMA) –
które może zostać dostosowana "w locie" za
pomocą "mount -o remount ...".
- default
- preferuje alokowanie pamięci z węzła lokalnego
- prefer:Węzeł
- preferuje alokowanie pamięci z podanego Węzła
- bind:ListaWęzłów
- alokuje pamięć tylko z węzłów z
ListyWęzłów
- interleave
- alokuje pamięć z każdego węzła po
kolei
- interleave:ListaWęzłów
- alokuje pamięć z każdego z
węzłów z ListyWęzłów po
kolei.
Format ListyWęzłów jest
następujący: jest to lista (oddzielonych przecinkami) liczb
dziesiętnych i zakresów, gdzie zakres jest dwiema liczbami
dziesiętnymi (oddzielonymi "dywizem-minusem") -
najmniejszym i największym numerem węzła w zakresie. Na
przykład mpol=bind:0–3,5,7,9–15
Proszę zauważyć, że próba
zamontowania tmpfs z opcją mpol nie powiedzie się,
jeśli działające jądro nie obsługuje NUMA
oraz nie powiedzie się, jeśli jego lista
węzłów uwzględnia węzeł,
który nie jest online. Jeśli bieżący system
opiera się na założeniu, że tmpfs jest
zamontowany, ale od czasu do czasu jest uruchamiany z jądrem
zbudowanym bez zdolności NUMA (prawdopodobnie jądro opcji
bezpiecznego odzyskiwania) lub jeśli liczba dostępnych
węzłów może się zmniejszyć, zaleca
się pominąć opcję mpol przy opcjach
automatycznego montowania. Można ją dodać
później, gdy tmpfs jest już zamontowany w
PunktMontowania, za pomocą "mount -o
remount,mpol=Policy:ListaWęzłów
PunktMontowania".
UBIFS jest systemem plików flash, którzy
działa na woluminach UBI. Proszę zauważyć,
że atime nie jest obsługiwane i jest zawsze
wyłączone.
- Nazwa urządzenia
może zostać podana jako
ubiX_Y numer urządzenia UBI
X, numer
woluminu
Y
- ubiY
- numer urządzenia UBI 0, numer woluminu Y
- ubiX:NAZWA
- numer urządzenia UBI X, wolumin o nazwie NAZWA
- ubi:NAZWA
- numer urządzenia UBI 0, wolumin o nazwie NAZWA
Zamiast : można użyć separatora !.
- Dostępne są
następujące opcje montowania:
- bulk_read
- Włącza bulk-read. Odczyt z wyprzedzeniem VFS jest
wyłączony, ponieważ zwalnia on system plików.
Bulk-Read jest wewnętrzną optymalizacją.
Część pamięci flash może czytać
szybciej, jeśli dane są odczytywane za jednym razem, zamiast
przy użyciu kilku żądań odczytu. Na
przykład OneNAND może wykonać
"read-while-load" gdy czyta więcej niż
jedną stronę NAND.
- no_bulk_read
- Nie wykonuje bulk-read. Tak jest domyślne.
- chk_data_crc
- Sprawdza sumy kontrolne CRC-32 danych. Tak jest domyślnie.
- no_chk_data_crc.
- Nie sprawdza sum kontrolnych CRC-32 danych. Z tą opcją
system plików nie sprawdza sum kontrolnych CRC-32 danych, lecz
sprawdza je w celu wewnętrznej informacji indeksowania. Opcja
wpływa jedynie na odczyt, nie na zapis. Sumy CRC-32 są
obliczane zawsze podczas zapisu danych.
- compr={none|lzo|zlib}
- Wybiera domyślny tryb kompresji używany podczas zapisywania
nowych plików. Nadal da się odczytać skompresowane
pliki, jeśli montowanie będzie wykonane z opcją
none.
udf jest uniwersalnym formatem dysku ("Universal Disk
Format") zdefiniowanym przez Optical Storage Technology Association i
jest używany często na DVD-ROM-ach. Patrz też
iso9660.
- gid=
- Ustawia domyślną grupę.
- umask=
- Ustawia domyślne umask. Wartość jest podana
ósemkowo.
- uid=
- Ustawia domyślnego użytkownika.
- unhide
- Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte.
- undelete
- Pokazuje usunięte pliki na na listach.
- nostrict
- Wyłącza ustawianie ścisłej
zgodności.
- iocharset
- Ustawia zestaw znaków NLS.
- bs=
- Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba
że 2048.)
- novrs
- Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu.
- session=
- Ustawia sesję CD-ROM licząc od 0. Domyślnie: ostatnia
sesja.
- anchor=
- Przesłania położenie standardowego zakotwiczenia
(anchor). Domyślnie: 256.
- volume=
- Przesłania położenie VolumeDesc.
(nieużywane)
- partition=
- Przesłania położenie PartitionDesc.
(nieużywane)
- lastblock=
- Ustawia ostatni blok systemu plików.
- fileset=
- Przesłania położenie bloku zestawu plików
(fileset block). (nieużywane)
- rootdir=
- Przesłania położenie katalogu głównego.
(nieużywane)
- ufstype=wartość
- UFS jest systemem plików szeroko wykorzystywanym w
różnych systemach operacyjnych. Problem stanowią
różnice pomiędzy implementacjami. Cechy
niektórych z nich są nieudokumentowane, tak więc
trudno rozpoznać automatycznie typ ufs. Z tego powodu
użytkownik musi określić typ ufs za pomocą
opcji montowania. Możliwe wartości to:
- old
- Stary format ufs, jest to typ domyślny, tylko do odczytu
(proszę nie zapomnieć podać opcji -r).
- 44bsd
- Dla systemów plików utworzonych przez system typu BSD
(NetBSD, FreeBSD, OpenBSD).
- ufs2
- Używane w FreeBSD 5.x obsługiwanego jako do odczytu i
zapisu.
- 5xbsd
- Synonim do ufs2.
- sun
- Do systemów plików utworzonych przez SunOS lub Solaris na
komputerze Sparc.
- sunx86
- Do systemów plików utworzonych przez Solaris na x86.
- hp
- Do systemów plików utworzonych przez HP-UX, tylko do
odczytu.
- nextstep
- Do systemów plików utworzonych przez NeXTStep (na stacji
roboczej NeXT) (obecnie tylko do odczytu).
- nextstep-cd
- Do CD-ROM-ów NextStep (block_size == 2048), tylko do odczytu.
- openstep
- Do systemów plików utworzonych przez OpenStep (obecnie tylko
do odczytu). Ten sam typ systemów plików jest
również używany przez Mac OS X.
- onerror=wartość
- Ustala zachowanie w przypadku błędu:
- panic
- Jeśli napotkano błąd, powoduje panikę
jądra.
- [lock|umount|repair]
- Te opcje montowania teraz nic nie robią: po napotkaniu
błędu wypisują tylko komunikat na konsoli.
Zobacz opcje do msdos. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana
przez umsdos.
Przede wszystkim, rozpoznawane są wszystkie opcje do
fat. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez vfat.
Ponadto istnieją
- uni_xlate
- Tłumaczy nieobsługiwane znaki Unikodu na specjalne sekwencje
unikowe. To umożliwia wykonywanie kopii zapasowych i odtwarzanie
plików o nazwach, utworzonych ze znakami Unikodu. Bez tej opcji, w
wypadku braku możliwości konwersji używane jest '?'.
Znakiem unikowym jest ':', ponieważ na systemie vfat jest w innych
wypadkach nieprawidłowy. Sekwencja specjalna, która
byłaby użyta dla znaku u, gdzie u jest znakiem Unikodu to:
':', (u & 0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12).
- posix
- Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różniące
się tylko wielkością liter. Ta opcja jest
przestarzała.
- nonumtail
- Zanim zacznie próbować nazwa~nr.roz najpierw
próbuje zrobić krótką nazwę bez numeru
kolejnego.
- utf8
- UTF8 jest systemem plików bezpiecznego 8-bitowego kodowania
Unikodu, który jest wykorzystywany przez konsolę. Tą
opcją można go włączyć dla danego
systemu plików lub wyłączyć za pomocą
utf8=0, utf8=no lub utf8=false. Jeśli zostanie ustawione
`uni_xlate', UTF8 jest wyłączane.
- shortname=tryb
- Definiuje zachowanie w przypadku tworzenia i wyświetlania nazw
plików mieszczących się w schemacie 8.3
znaków. Jeśli istnieje długa nazwa pliku,
będzie zawsze preferowanym sposobem wyświetlania.
Istnieją cztery tryby:
- lower
- Wymusza na krótkiej nazwie wyświetlanie jej za pomocą
małych liter; przechowuje długą nazwę, gdy nie
wszystkie litery krótkiej nazwy są wielkie.
- win95
- Wymusza na krótkiej nazwie wyświetlanie jej za pomocą
wielkich liter; przechowuje długą nazwę, gdy nie
wszystkie litery krótkiej nazwy są wielkie.
- winnt
- Wyświetla krótką nazwę bez zmian; przechowuje
długą nazwę, gdy nie wszystkie litery krótkiej
nazwy są wielkie lub nie wszystkie są małe.
- mixed
- Wyświetla krótką nazwę bez zmian; przechowuje
długą nazwę, gdy nie wszystkie litery krótkiej
nazwy są wielkie. Ten tryb jest domyślny od Linuksa
2.6.32.
Patrz sekcja opcji na stronie podręcznika xfs(5)
(pakiet xfsprogs musi być zainstalowany).
Kolejnym możliwym typem jest montowanie poprzez
urządzenie loop. Na przykład, polecenie
mount /tmp/disk.img /mnt -t vfat -o loop=/dev/loop3
ustawi urządzenie loop /dev/loop3 tak, aby odpowiadał
plikowi /tmp/disk.img, a następnie zamontuje to
urządzenie w /mnt.
Jeśli nie podano jawnie urządzenia loop (tylko
opcję -o loop), to mount spróbuje
znaleźć jakieś nieużywane urządzenie loop
i użyć je, na przykład
mount /tmp/disk.img /mnt -o loop
Polecenie mount automatycznie tworzy urządzenie loop ze
zwykłego pliku, jeśli nie podano systemu plików lub
system plików jest znany libblkid, na przykład:
mount /tmp/disk.img /mnt
mount -t ext3 /tmp/disk.img /mnt
Ten typ montowań zna trzy opcje, loop, offset i
sizelimit, które są tak naprawdę opcjami do
losetup(8) (opcje te mogą być używane
oprócz opcji specyficznych dla danego systemu plików).
Od Linuksa 2.6.25 obsługiwane jest samozniszczenie
urządzeń loop, co oznacza, że każde
urządzenie loop przydzielone przez mount zostanie zwolnione
przez umount niezależnie od /etc/mtab.
Można również zwolnić
urządzenie loop ręcznie, przy użyciu losetup -d
lub umount -d.
mount posiada następujące kody
zakończeń (bity mogą być złożone
używając alternatywy - OR):
- 0
- sukces
- 1
- nieprawidłowe wywołanie lub uprawnienia
- 2
- błąd systemu (brak pamięci,
niemożność wykonania fork, nie ma więcej
urządzeń loop)
- 4
- wewnętrzny błąd mount
- 8
- przerwanie przez użytkownika
- 16
- problemy podczas zapisu lub blokowania /etc/mtab
- 32
- niepowodzenie montowania
- 64
- cześć montowań powiodła się
Polecenie mount -a zwraca 0 (wszystkie się
powiodły), 32 (wszystkie nie powiodły się) lub 64
(część się powiodła, a
część nie).
Składnia zewnętrznych programów pomocniczych
mount jest następująca:
/sbin/mount.przyrostek spec katalog [-sfnv]
[-o opcje] [-t typ.podtyp]
gdzie typ jest typem systemu plików, a opcje
-sfnvo mają to samo znaczenie, co standardowe opcje mount.
Opcja -t jest używana do systemów plików z
obsługa podtypów (np. /sbin/mount.fuse -t
fuse.sshfs).
Polecenie mount nie przekazuje opcji montowania
unbindable, runbindable, private, rprivate,
slave, rslave, shared, rshared, auto,
noauto, comment, x-*, loop, offset, ani
sizelimit do programów pomocniczych mount.<przyrostek>.
Wszystkie inne opcje są w postaci listy (rozdzielonej przecinkami)
przekazanej jako argument do opcji -o.
- /etc/fstab
- tabela systemów plików
- /etc/mtab
- tabela zamontowanych systemów plików
- /etc/mtab~
- plik blokady
- /etc/mtab.tmp
- plik tymczasowy
- /etc/filesystems
- lista systemów plików do wypróbowania
mount(2), umount(2), umount(8),
fstab(5), findmnt(8), nfs(5), nfsd(8),
xfs(5), xfs_admin(8), mountd(8), mke2fs(8),
tune2fs(8), e2label(8), swapon(8),
losetup(8)
Jest możliwe, że uszkodzony system plików
spowoduje załamanie systemu.
Niektóre linuksowe systemy plików nie
obsługują -o sync i -o dirsync (systemy ext2,
ext3, fat i vfat obsługują synchroniczne
odświeżania (updates) (a la BSD), gdy zostaną
zamontowane z opcją sync).
Opcja -o remount może nie być w stanie
zmienić parametrów montowania (np. wszystkie parametry
ext2fs, poza sb, dają się zmieniać przy
ponownym montowaniu, lecz nie można zmienić gid czy
umask dla fatfs).
Zdarza się, że pliki /etc/mtab i
/proc/mounts nie odpowiadają sobie, na systemach ze
zwykłym plikiem mtab. Pierwszy plik opiera się
wyłącznie na opcjach poleceń mount, a
zawartość drugiego zależy również od
jądra i innych ustawień (np. na zdalnym serwerze NFS –
w szczególnych przypadkach, polecenie mount może dawać
niepewne informacje o punkcie montowania NFS; plik /proc/mounts zawiera z
reguły pewniejsze informacje). Jest to kolejny powód do
zastąpienia pliku mtab dowiązaniem symbolicznym do pliku
/proc/mounts.
Sprawdzanie plików w systemie plików NFS,
odnosząc się do deskryptorów pliku (np. rodziny funkcji
fcntl i ioctl) może powodować niespójny
rezultat, z powodu braku sprawdzania spójności w
jądrze, nawet gdy używane jest noac.
Opcja loop używana razem z opcjami offset lub
sizelimit może nie powieść się, gdy
używa się starszych jąder, a polecenie mount nie
może potwierdzić, że rozmiar urządzenia
blokowego został skonfigurowany zgodnie z żądaniem.
Można to obejść wywołując ręcznie
polecenie losetup przed wywołaniem polecenia mount
już ze skonfigurowanym urządzeniem blokowym.
Polecenie mount pojawiło się w wersji 5
AT&T UNIX.
Karel Zak <kzak@redhat.com>
Polecenie mount jest częścią pakietu
util-linux i jest dostępne pod adresem
ftp://ftp.kernel.org/pub/linux/utils/util-linux/.
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony
podręcznika man są: Przemek Borys (PTM)
<pborys@dione.ids.pl>, Robert Luberda (PTM) <robert@debian.org>,
Andrzej M. Krzysztofowicz (PTM) <ankry@green.mf.pg.gda.pl> i
Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>.
Polskie tłumaczenie jest częścią
projektu manpages-pl; uwagi, pomoc, zgłaszanie
błędów na stronie
http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/. Jest zgodne z wersją
2.28.2 oryginału.