MOUNT(8) | Administracja systemem | MOUNT(8) |
mount - montuje system plików
mount [-h|-V]
mount [-l] [-t typ_systemu]
mount -a [-fFnrsvw] [-t typ-systemu] [-O lista-opcji]
mount [-fnrsvw] [-o opcje] urz◈dzenie|punkt-montowania
mount [-fnrsvw] [-t typ-systemu] [-o opcje] urz◈dzenie punkt-montowania
mount --bind|--rbind|--move stary-katalog nowy-katalog
mount --make-{shared|slave|private|unbindable|rshared|rslave|rprivate|runbindable} punkt-montowania
All files accessible in a Unix system are arranged in one big tree, the file hierarchy, rooted at /. These files can be spread out over several devices. The mount command serves to attach the filesystem found on some device to the big file tree. Conversely, the umount(8) command will detach it again. The filesystem is used to control how data is stored on the device or provided in a virtual way by network or other services.
Standardowa postać polecenia mount to:
mount -t typ urządzenie katalog
Jeśli podano jedynie urządzenie lub katalog, na przykład:
mount /katalog
mount --target /mountpoint
The same filesystem may be mounted more than once, and in some cases (e.g., network filesystems) the same filesystem may be mounted on the same mountpoint multiple times. The mount command does not implement any policy to control this behavior. All behavior is controlled by the kernel and it is usually specific to the filesystem driver. The exception is --all, in this case already mounted filesystems are ignored (see --all below for more details).
Tryby wypisywania są utrzymywane tylko dla wstecznej kompatybilności.
Aby uzyskać spójniejsze i dające się konfigurować wyjście, proszę korzystać z findmnt(8), w szczególności w swoich skryptach. Proszę zauważyć, że znaki kontrolne w nazwach punktów montowania są zastępowane znakiem "?".
Poniższe polecenie wypisze wszystkie zamontowane systemy plików (typu typ):
mount [-l] [-t typ]
Większość urządzeń jest wskazywanych przez nazwę pliku (specjalnego urządzenia blokowego), jak np. /dev/sda1, lecz istnieją inne możliwości. Na przykład w wypadku montowania NFS, urządzenie może wyglądać tak: knuth.cwi.nl:/katalog.
The device names of disk partitions are unstable; hardware reconfiguration, and adding or removing a device can cause changes in names. This is the reason why it's strongly recommended to use filesystem or partition identifiers like UUID or LABEL. Currently supported identifiers (tags):
Proszę zauważyć, że mount(8) używa UUID-ów jako łańcuchów. UUID-y z wiersza poleceń lub fstab(5) nie są konwertowane do wewnętrznej reprezentacji binarnej. Litery w reprezentacji łańcucha UUID powinny być małymi literami.
The command lsblk --fs provides an overview of filesystems, LABELs and UUIDs on available block devices. The command blkid -p <device> provides details about a filesystem on the specified device.
Proszę nie zapomnieć o tym, że nie ma gwarancji, że etykiety i UUID-y są faktycznie unikalne, szczególnie jeśli kopiuje się, współdzieli lub przenosi urządzenie. Polecenie lsblk -o +UUID,PARTUUID pozwoli na zweryfikowanie unikalności UUID-ów w bieżącym systemie.
The recommended setup is to use tags (e.g. UUID=uuid) rather than /dev/disk/by-{label,uuid,id,partuuid,partlabel} udev symlinks in the /etc/fstab file. Tags are more readable, robust and portable. The mount(8) command internally uses udev symlinks, so the use of symlinks in /etc/fstab has no advantage over tags. For more details see libblkid(3).
The proc filesystem is not associated with a special device, and when mounting it, an arbitrary keyword—for example, proc—can be used instead of a device specification. (The customary choice none is less fortunate: the error message `none already mounted' from mount can be confusing.)
Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5)), może zawierać wiersze opisujące, jakie urządzenia gdzie są zazwyczaj montowane i przy użyciu jakich opcji. Domyślne położenie pliku fstab(5) można przesłonić opcją wiersza poleceń --fstab ścieżka (więcej szczegółów poniżej).
Polecenie
mount -a [-t typ] [-O lista-opcji]
Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab lub mtab, wystarczy podać w wierszu poleceń tylko nazwę urządzenia lub tylko punkt montowania.
The programs mount and umount traditionally maintained a list of currently mounted filesystems in the file /etc/mtab. The support for regular classic /etc/mtab is completely disabled at compile time by default, because on current Linux systems it is better to make /etc/mtab a symlink to /proc/mounts instead. The regular mtab file maintained in userspace cannot reliably work with namespaces, containers and other advanced Linux features. If the regular mtab support is enabled, then it's possible to use the file as well as the symlink.
Jeśli nie poda się argumentów do mount, wypisywana jest lista zamontowanych systemów plików.
Aby przesłonić opcje montowania z /etc/fstab konieczne jest użycie opcji -o:
mount urządzenie|katalog -o opcje
The mount program does not read the /etc/fstab file if both device (or LABEL, UUID, ID, PARTUUID or PARTLABEL) and dir are specified. For example, to mount device foo at /dir:
mount /dev/foo /katalog
Tradycyjnie, tylko superużytkownik może montować systemy plików. Jednak jeśli fstab w danym wierszu zawiera opcję user, to każdy może zamontować odpowiadający temu wpisowi system plików.
Tak więc, jeśli mamy wiersz
/dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide
Since util-linux 2.35, mount does not exit when user permissions are inadequate according to libmount's internal security rules. Instead, it drops suid permissions and continues as regular non-root user. This behavior supports use-cases where root permissions are not necessary (e.g., fuse filesystems, user namespaces, etc).
Szczegóły opisuje fstab(5). Tylko użytkownik, który zamontował system plików może ponownie go odmontować. Jeżeli zachodzi potrzeba, by odmontowywać mógł każdy, w odpowiednim wierszu fstab należy zamiast user wpisać users. Opcja owner przypomina opcję user, poza tym, że dany użytkownik musi być właścicielem odpowiedniego pliku specjalnego. Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd jeśli skrypt zgłoszeniowy (login script) czyni danego użytkownika korzystającego z konsoli właścicielem tego urządzenia. Opcja group jest podobna, z tym ograniczeniem, że użytkownik musi być członkiem grupy pliku specjalnego.
Remount part of the file hierarchy somewhere else. The call is:
lub za pomocą tego wpisu fstab:
After this call the same contents are accessible in two places.
It is important to understand that "bind" does not create any second-class or special node in the kernel VFS. The "bind" is just another operation to attach a filesystem. There is nowhere stored information that the filesystem has been attached by a "bind" operation. The olddir and newdir are independent and the olddir may be unmounted.
One can also remount a single file (on a single file). It's also possible to use a bind mount to create a mountpoint from a regular directory, for example:
The bind mount call attaches only (part of) a single filesystem, not possible submounts. The entire file hierarchy including submounts can be attached a second place by using:
Note that the filesystem mount options maintained by the kernel will remain the same as those on the original mount point. The userspace mount options (e.g., _netdev) will not be copied by mount and it's necessary to explicitly specify the options on the mount command line.
Since util-linux 2.27 mount(8) permits changing the mount options by passing the relevant options along with --bind. For example:
This feature is not supported by the Linux kernel; it is implemented in userspace by an additional mount(2) remounting system call. This solution is not atomic.
Alternatywnym (klasycznym) sposobem utworzenia montowania z podpięciem, tylko do odczytu, jest operacja przemontowania np.:
Proszę zauważyć, że tego typu montowanie utworzy punkt montowania tylko do odczytu (wpis VFS), ale oryginalny superblok systemu plików wciąż będzie zapisywalny, tzn. stary-katalog będzie zapisywalny, a nowy-katalog tylko do odczytu.
It's also possible to change nosuid, nodev, noexec, noatime, nodiratime and relatime VFS entry flags via a "remount,bind" operation. The other flags (for example filesystem-specific flags) are silently ignored. It's impossible to change mount options recursively (for example with -o rbind,ro).
Since util-linux 2.31, mount ignores the bind flag from /etc/fstab on a remount operation (if "-o remount" is specified on command line). This is necessary to fully control mount options on remount by command line. In previous versions the bind flag has been always applied and it was impossible to re-define mount options without interaction with the bind semantic. This mount(8) behavior does not affect situations when "remount,bind" is specified in the /etc/fstab file.
Move a mounted tree to another place (atomically). The call is:
Spowoduje to pojawienie się zawartości, która wcześniej znajdowała się w starym-katalogu, dostępnej w nowym-katalogu. Fizyczne położenie plików nie zmienia się. Proszę zauważyć, że stary-katalog musi być punktem montowania.
Proszę zauważyć, że przeniesienie punktu montowania leżącego pod współdzielonym punktem montowania jest nieprawidłowe i niewspierane. Proszę użyć findmnt -o TARGET,PROPAGATION aby sprawdzić bieżące flagi propagacji.
Since Linux 2.6.15 it is possible to mark a mount and its submounts as shared, private, slave or unbindable. A shared mount provides the ability to create mirrors of that mount such that mounts and unmounts within any of the mirrors propagate to the other mirror. A slave mount receives propagation from its master, but not vice versa. A private mount carries no propagation abilities. An unbindable mount is a private mount which cannot be cloned through a bind operation. The detailed semantics are documented in Documentation/filesystems/sharedsubtree.txt file in the kernel source tree; see also mount_namespaces(7).
Obsługiwane są następujące operacje:
mount --make-shared punkt-montowania mount --make-slave punkt-montowania mount --make-private punkt-montowania mount --make-unbindable punkt-montowania
Następujące polecenia pozwalają na rekursywną zmianę typu wszystkich montowań pod danym punktem montowania.
mount --make-rshared punkt-montowania mount --make-rslave punkt-montowania mount --make-rprivate punkt-montowania mount --make-runbindable punkt-montowania
mount(8) nie odczytuje fstab(5) gdy żądana jest operacja --make-*. Wszystkie potrzebne informacje trzeba podać w wierszu polecenia.
Note that the Linux kernel does not allow changing multiple propagation flags with a single mount(2) system call, and the flags cannot be mixed with other mount options and operations.
Since util-linux 2.23 the mount command can be used to do more propagation (topology) changes by one mount(8) call and do it also together with other mount operations. This feature is EXPERIMENTAL. The propagation flags are applied by additional mount(2) system calls when the preceding mount operations were successful. Note that this use case is not atomic. It is possible to specify the propagation flags in fstab(5) as mount options (private, slave, shared, unbindable, rprivate, rslave, rshared, runbindable).
Na przykład:
mount --make-private --make-unbindable /dev/sda1 /foo
jest tym samym co:
mount /dev/sda1 /foo mount --make-private /foo mount --make-unbindable /foo
Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez pobranie opcji dla danego systemu plików z fstab, a następnie zastosowanie wszelkich opcji podanych argumentem -o, a na koniec opcji -r lub -w, o ile istnieją.
Polecenie mount nie przekazuje wszystkich opcji wiersza poleceń do programów pomocniczych /sbin/mount.przyrostek. Interfejs pomiędzy mount i programami pomocniczymi opisano poniżej, w rozdziale ZEWNĘTRZNE PROGRAMY POMOCNICZE.
Opcje wiersza poleceń, dostępne do polecenia mount to:
The option --all is possible to use for remount operation too. In this case all filters (-t and -O) are applied to the table of already mounted filesystems.
Since version 2.35 is possible to use the command line option -o to alter mount options from fstab (see also --options-mode).
Note that it is a bad practice to use mount -a for fstab checking. The recommended solution is findmnt --verify.
Proszę zauważyć, że mount(8) nie przekazuje tej operacji do programów pomocniczych /sbin/mount.typ.
mount(8) switches to the mount namespace when it reads /etc/fstab, writes /etc/mtab (or writes to /run/mount) and calls the mount(2) system call, otherwise it runs in the original mount namespace. This means that the target namespace does not have to contain any libraries or other requirements necessary to execute the mount(2) call.
See mount_namespaces(7) for more information.
mount -a -O no_netdev
Różni się od -t tym, że każda opcja jest dopasowywana dokładnie; a podanie no na początku jednej opcji, nie neguje pozostałych.
Opcje -t i -O łączą swe działanie; to jest polecenie
mount -a -t ext2 -O _netdev
mount LABEL=mydisk -o noatime,nodev,nosuid
Aby dowiedzieć się więcej, proszę zapoznać się z rozdziałami OPCJE MONTOWANIA NIEZALEŻNE OD SYSTEMU PLIKÓW i OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW.
Proszę zauważyć że, w zależności od systemu plików, stanu i zachowania jądra, system może wciąż zapisywać na urządzenie. Na przykład ext3 lub ext4 będzie odświeżał swój dziennik, jeśli system plików jest zaśmiecony. Aby zapobiec takiemu typowi dostępu do zapisu, można zamontować system plików ext3 lub ext4 z opcją montowania ro,noload lub ustawić urządzenie blokowe w trybie tylko do odczytu, patrz polecenie blockdev(8).
mount --all --target-prefix /chroot -o X-mount.mkdir
Proszę zauważyć, że mount(8) nie przekazuje opcji --fstab programom pomocniczym /sbin/mount.typ, co oznacza, że alternatywne pliki fstab będą dla nich niewidoczne. Nie jest to problemem przy normalnych montowaniach, ale montowania wykonywane przez użytkownika (nie roota) zawsze wymagają fstab w celu weryfikacji jego uprawnień.
Programy mount i umount obsługują podtypy systemów plików. Podtypy są definiowane przyrostkiem ".podtyp". Przykładowo "fuse.sshfs". Zalecane jest używanie notacji podtypów zamiast dodawać jakieś przedrostki do źródła montowania (np. "sshfs#example.com" jest przestarzałe).
Bez podania opcji -t lub gdy podany jest typ auto, mount postara się odgadnąć właściwy typ. Mount używa biblioteki blkid do tego celu; jeśli nie zwróci to niczego, co wygląda znajomo, mount postara się odczytać plik /etc/filesystems lub, jeśli on nie istnieje /proc/filesystems. Wszystkie wypisane tam typy zostaną wypróbowane, z wyjątkiem tych oznaczonych jako "nodev" (np. devpts, proc i nfs). Jeśli /etc/filesystems kończy się wierszem z pojedynczą *, mount odczyta później plik /proc/filesystems. Podczas tych prób, wszystkie typy systemów plików będę montowane z opcją montowania silent.
Typ auto może być przydatny do montowanych przez użytkownika dyskietek. Utworzenie pliku /etc/filesystems przydaje się do zmiany kolejności rozpoznawania (np. do próbowania vfat przed msdos lub ext3 przez ext2) lub w przypadku stosowania modułu autoloadera.
Można podać więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej przecinkami do opcji -t jak również jako wpis /etc/fstab. Lista typów systemów plików do opcji -t może być poprzedzona słowem no aby określić systemy plików, na których żadna akcja nie powinna być wykonywana. Przedrostek no nie działa przy wpisach w /etc/fstab.
Przedrostek no może być przydatny przy opcji -a. Na przykład polecenie
mount -a -t nomsdos,smbfs
Dla większości typów, jedyne, co robi program mount, to po prostu wywołuje funkcję systemową mount(2), i nie jest tu wymagana żadna szczegółowa wiedza o danym systemie plików. Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, nfs4, cifs, smbfs, ncpfs) konieczny jest niezaplanowany kod. Systemy plików nfs, nfs4, cifs, smbfs i ncpfs mają osobny program montujący. Żeby umożliwić jednolite traktowanie wszystkich typów, mount wywołany z typem typ uruchamia program /sbin/mount.typ (jeśli takowy istnieje). Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount mają różne konwencje wywołań, być może /sbin/mount.smb będzie musiał być skryptem powłoki, który dobierze właściwe wywołanie.
Synonimem jest -o rw.
Note that specifying -w on the command line forces mount to never try read-only mount on write-protected devices or already mounted read-only filesystems.
Część opcji jest przydatna tylko wówczas, gdy znajdują się w pliku /etc/fstab.
Część tych opcji może zostać domyślnie włączona lub wyłączona przez jądro systemu. Aby sprawdzić bieżące ustawienia, proszę sprawdzić opcje w /proc/mounts. Proszę zauważyć, że istnieją również domyślne opcje montowania charakterystyczne dla poszczególnych systemów plików (zob. np. wynik tune2fs -l dla systemów plików extN).
Poniższe opcje dotyczą dowolnego montowanego systemu plików (choć nie każdy z systemów plików faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie wpływa tylko na ext2, ext3, ext4, fat, vfat, ufs i xfs):
Często używaną opcją w przypadku nośników wymiennych jest context="system_u:object_r:removable_t".
Dwiema innymi opcjami są fscontext i defcontext=, przy czym wykluczają one opcję context=. Oznacza to, że można użyć razem fscontext i defcontext, ale żadnej nie można użyć z context.
Opcja fscontext= działa ze wszystkimi systemami plików, niezależnie od ich obsługi xattr. Opcja fscontext ustawia nadrzędną etykietę systemu plików na określony kontekst bezpieczeństwa. Etykieta systemu plików jest oddzielona od poszczególnych etykiet plików. Reprezentuje cały system plików w celu określonego typu sprawdzeń uprawnień, takich jak podczas montowania lub tworzenia pliku. Poszczególne etykiety pliku są wciąż pobierane z xattrs z samych plików. Opcja context w rzeczywistości ustawia zsumowany kontekst udostępniany przez fscontext, poza podawaniem samej etykiety poszczególnych plików.
Można ustawić domyślny kontekst bezpieczeństwa do plików bez etykiety, przy użyciu opcji defcontext=. Przesłania ona wartość ustawioną przez zasady (politykę) do plików bez etykiety i wymaga systemu plików obsługującego etykietowanie xattr.
Opcja rootcontext= pozwala na jawne podanie etykiety głównego i-węzła systemu plików przez tym, zanim ten system plików lub i-węzeł stanie się widoczny dla przestrzeni użytkownika. Może być to przydatne przy wykorzystaniu bezdyskowego Linuksa.
Proszę zauważyć, że jądro odrzuca żądania przemontowania, które zawierają opcję context, nawet gdy nie różni się ona od bieżącego kontekstu.
Uwaga: wartość context może zawierać przecinki, ale musi być wówczas odpowiednio cytowana, ponieważ w przeciwnym wypadku mount(8) zinterpretuje przecinki jako separatory pomiędzy punktami montowań. Proszę nie zapomnieć, że powłoka usunie cytowanie, dlatego konieczne jest podwójne cytowanie np.:
mount -t tmpfs none /mnt -o \ 'context="system_u:object_r:tmp_t:s0:c127,c456",noexec'
Proszę zauważyć, że rzeczywisty zestaw domyślnych opcji montowania zależy od jądra i typu systemu plików. Więcej szczegółów na początku tego rozdziału.
Od Linuksa w wersji 2.6.30, jądro używa domyślnie zachowania udostępnianego przez tę opcję (chyba że podano noatime), a opcja strictatime jest wymagana, aby uzyskać tradycyjny sposób działania. Dodatkowo, od tej wersji Linuksa, czas ostatniego dostępu pliku jest aktualizowany zawsze, jeśli wynosi więcej niż 1 dzień.
Opcja ta zdecydowanie ogranicza zapisy do tablicy i-węzłów, jeśli czynione są częste, losowe zapisy do wstępnie zaalokowanych plików.
Znaczniki czasu przechowywane na dysku są aktualizowane tylko wtedy, gdy:
The remount operation together with the bind flag has special semantics. See above, the subsection Bind mounts.
Funkcja ponownego montowania przestrzega standardowego sposobu, w jaki polecenie mount działa z opcjami z fstab. Oznacza to, że polecenie mount nie odczytuje fstab (lub mtab) wyłącznie wtedy, jeśli podano zarówno urządzenie jak katalog.
mount -o remount,rw /dev/foo /katalog
Po tym wywołaniu wszystkie stare opcje montowania są zastępowane, a arbitralne rzeczy z fstab (lub mtab) są ignorowane, z wyjątkiem opcji loop=, która jest tworzona i zarządzana wewnętrznie przez polecenie mount.
mount -o remount,rw /katalog
Po tym wywołaniu mount odczytuje fstab i łączy te opcje z opcjami podanymi w wierszu poleceń (-o). Jeśli we fstab nie będzie podanego punktu montowania, to dopuszczalne jest przemontowanie z niezdefiniowanego źródła.
mount allows the use of --all to remount all already mounted filesystems which match a specified filter (-O and -t). For example:
mount --all -o remount,ro -t vfat
remounts all already mounted vfat filesystems in read-only mode. Each of the filesystems is remounted by "mount -o remount,ro /dir" semantic. This means the mount command reads fstab or mtab and merges these options with the options from the command line.
Note that before util-linux v2.30 the x-* options have not been maintained by libmount and stored in user space (functionality was the same as for X-* now), but due to the growing number of use-cases (in initrd, systemd etc.) the functionality has been extended to keep existing fstab configurations usable without a change.
This section lists options that are specific to particular filesystems. Where possible, you should first consult filesystem-specific manual pages for details. Some of those pages are listed in the following table.
Filesystem(s) | Manual page |
btrfs | btrfs(5) |
cifs | mount.cifs(8) |
ext2, ext3, ext4 | ext4(5) |
fuse | fuse(8) |
nfs | nfs(5) |
tmpfs | tmpfs(5) |
xfs | xfs(5) |
Note that some of the pages listed above might be available only after you install the respective userland tools.
The following options apply only to certain filesystems. We sort them by filesystem. All options follow the -o flag.
What options are supported depends a bit on the running kernel. Further information may be available in filesystem-specific files in the kernel source subdirectory Documentation/filesystems.
System plików debugfs jest pseudosystemem, montowanym tradycyjnie w /sys/kernel/debug. Z jądrem w wersji 3.4 debugfs ma następujące opcje:
devpts jest pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym w /dev/pts. W celu uzyskania pseudoterminala, proces otwiera /dev/ptmx. Jest mu wówczas udostępniany numer pseudoterminala; podporządkowany pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>.
All mounts of devpts without this newinstance option share the same set of pseudo terminal indices (i.e., legacy mode). Each mount of devpts with the newinstance option has a private set of pseudo terminal indices.
Opcja jest używana głównie do obsługi kontenerów, w jądrze Linux, od wersji 2.6.29. Co więcej, ta opcja jest poprawna jedynie, jeśli w konfiguracji jądra włączono CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES.
Aby użyć tej opcji w sposób efektywny, /dev/ptmx musi być dowiązaniem symbolicznym do pts/ptmx. Proszę zapoznać się z plikiem Documentation/filesystems/devpts.txt w kodzie źródłowym jądra Linux, aby dowiedzieć się więcej.
Ustawia tryb nowego węzła urządzenia ptmx w systemie plików devpts.
Z obsługą wielu instancji devpts (patrz powyżej: opcja newinstance), każda kopia posiada prywatny węzeł ptmx w katalogu głównym systemu plików devpts (z reguły dev/pts/ptmx).
W celu uzyskania kompatybilności ze starszymi wersjami jądra, domyślnym trybem nowego węzła ptmx jest 0000. ptmxmode=wartość określa bardziej przydatny tryb dla nowego węzła ptmx i jest wysoce zalecany, gdy podana jest opcja newinstance.
Opcja została zaimplementowana jedynie w wersjach jądra Linux poczynając od 2.6.29. Co więcej, opcja ta jest poprawna jedynie, jeśli w konfiguracji jądra włączono CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES.
(Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu plików, ale wspólną częścią systemów plików msdos, umsdos i vfat.)
Wartość domyślna jest ustawiana z opcji "dmask" (jeśli katalog jest zapisywalny, to dozwolone jest również utime(2) np. ~dmask & 022)
Zwykle utime(2) sprawdza czy bieżący proces jest właścicielem pliku lub czy posiada właściwość CAP_FOWNER. Jednak systemy plików FAT nie posiadają na dysku UID ani GID, więc zwykłe sprawdzenie jest zbyt mało elastyczne. Opcja jest remedium na tę sytuację.
stale_rw: Opcja ta zarządza indeksem (buforem) i-węzłów katalogów używanych przez kod związany z nfs do usprawnienia wyszukiwań. Operacja pełnoplikowe (odczyt/zapis) przez NFS są obsługiwane, ale przy usuwaniu bufora na serwerze NFS może to powodować fałszywe błędy ESTALE.
nostale_ro: Ta opcja bazuje na numerze i-węzła i uchwycie pliku w położeniu pliku na dysku we wpisie katalogu FAT. Zapewnia to, że nie zostanie zwrócone ESTALE po usunięciu pliku z bufora i-węzła. Jednak skutkuje to również tym, że operacja takie jak zmiana nazwy, utworzenie i usunięcie (unlink) może spowodować, że uchwyty plików wskazujące na jakiś plik zaczną wskazywać na inny, powodując potencjalnie uszkodzenie danych. Z tego powodu, opcja ta montuje jednocześnie system plików jako tylko do odczytu.
Aby zachować kompatybilność wsteczną, akceptowana jest również opcja "-o nfs", która daje stale_rw.
Jeśli atrybut ATTR_RO ma służyć jako flaga "tylko do odczytu" nawet dla katalogów, proszę ustawić tę opcję.
ISO 9660 jest standardem opisującym strukturę systemu plików na CD-ROM-ach (system ten jest również wykorzystywany na niektórych płytach DVD; patrz również system plików udf).
Normalne nazwy plików iso9660 pojawiają się w formacie 8.3 (tzn. występują DOS-owe ograniczenia długości nazw plików), a w dodatku wszystkie znaki pisane są wielkimi literami. Poza tym nie ma pola właściciela, ochrony, liczby dowiązań, zastrzeżeń dla urządzeń znakowych/blokowych, itd.
Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który udostępnia wszystkie te uniksopodobne właściwości. Najprościej mówiąc, dla każdego wpisu katalogowego istnieją w nim rozszerzenia, które uzupełniają wszystkie informacje. Gdy używane jest Rock Ridge, system plików jest nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików (poza tym, że jest tylko do odczytu, oczywiście).
Poniższe opcje są takie same jak do vfat i podawanie ich ma sens tylko przy używaniu płyt zakodowanych przy użyciu rozszerzeń Joliet firmy Microsoft.
Zobacz opcje do fat. Jeśli system plików msdos wykryje niespójność, zgłasza błąd i ustawia system plików na tylko do odczytu. System plików może być znowu dostępny do zapisu przez ponowne zamontowanie.
Tak jak przy nfs, implementacja ncpfs oczekuje binarnego argumentu (struct ncp_mount_data) funkcji systemowej mount. Argument ten jest konstruowany przez ncpmount(8), a bieżąca wersja mount (2.12) nic nie wie o ncpfs.
Od Linuksa 3.18 pseudosystem plików overlay implementuje łączone montowanie dla innych systemów plików.
Overlay łączy dwa systemy plików – górny i dolny. Gdy jakaś nazwa istnieje w obu systemach plików, widoczny jest obiekt z górnego, a obiekt z dolnego jest albo ukryty, albo, w przypadku katalogów, łączony z górnym obiektem.
Dolnym system plików może być dowolny, obsługiwany przez Linuksa system plików. Nie musi być on zapisywalny. Dolny system plików może być nawet kolejnym systemem typu overlay. Górny system plików zwykle jest zapisywalny i jeśli tak jest, musi obsługiwać tworzenie rozszerzonych atrybytów trusted.* oraz zapewniać prawidłowe d_type w odpowiedziach readdir; z tego powodu NFS jest nieodpowiedni.
Overlay tylko o odczytu z dwóch systemów plików będących tylko do odczytu może korzystać z dowolnego typu systemu plików. Opcje lowerdir i upperdir są łączone do połączone katalogu za pomocą:
mount -t overlay overlay \ -olowerdir=/dolny,upperdir=/gorny,workdir=/katal-rob /poloczone
Reiserfs jest systemem plików z dziennikiem.
UBIFS jest systemem plików flash, którzy działa na woluminach UBI. Proszę zauważyć, że atime nie jest obsługiwane i jest zawsze wyłączone.
Zamiast : można użyć separatora !.
UDF is the "Universal Disk Format" filesystem defined by OSTA, the Optical Storage Technology Association, and is often used for DVD-ROM, frequently in the form of a hybrid UDF/ISO-9660 filesystem. It is, however, perfectly usable by itself on disk drives, flash drives and other block devices. See also iso9660.
For other details see the mkudffs(8) 2.0+ manpage, sections COMPATIBILITY and BLOCK SIZE.
Zobacz opcje do msdos. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos.
Przede wszystkim, rozpoznawane są wszystkie opcje do fat. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez vfat. Ponadto istnieją
The device-mapper verity target provides read-only transparent integrity checking of block devices using kernel crypto API. The mount command can open the dm-verity device and do the integrity verification before on the device filesystem is mounted. Requires libcryptsetup with in libmount (optionally via dlopen). If libcryptsetup supports extracting the root hash of an already mounted device, existing devices will be automatically reused in case of a match. Mount options for dm-verity:
Supported since util-linux v2.35.
For example commands:
mksquashfs /etc /tmp/etc.squashfs dd if=/dev/zero of=/tmp/etc.hash bs=1M count=10 veritysetup format /tmp/etc.squashfs /tmp/etc.hash openssl smime -sign -in <hash> -nocerts -inkey private.key \ -signer private.crt -noattr -binary -outform der -out /tmp/etc.p7 mount -o verity.hashdevice=/tmp/etc.hash,verity.roothash=<hash>,\ verity.roothashsig=/tmp/etc.p7 /tmp/etc.squashfs /mnt
create squashfs image from /etc directory, verity hash device and mount verified filesystem image to /mnt. The kernel will verify that the root hash is signed by a key from the kernel keyring if roothashsig is used.
Kolejnym możliwym typem jest montowanie poprzez urządzenie loop. Na przykład, polecenie
mount /tmp/disk.img /mnt -t vfat -o loop=/dev/loop3
Jeśli nie podano jawnie urządzenia loop (tylko opcję -o loop), to mount spróbuje znaleźć jakieś nieużywane urządzenie loop i użyć je, na przykład
mount /tmp/disk.img /mnt -o loop
mount /tmp/disk.img /mnt
mount -t ext4 /tmp/disk.img /mnt
Od Linuksa 2.6.25 obsługiwane jest samozniszczenie urządzeń loop, co oznacza, że każde urządzenie loop przydzielone przez mount zostanie zwolnione przez umount niezależnie od /etc/mtab.
Można również zwolnić urządzenie loop ręcznie, przy użyciu losetup -d lub umount -d.
Since util-linux v2.29, mount re-uses the loop device rather than initializing a new device if the same backing file is already used for some loop device with the same offset and sizelimit. This is necessary to avoid a filesystem corruption.
mount has the following exit status values (the bits can be ORed):
Polecenie mount -a zwraca 0 (wszystkie się powiodły), 32 (wszystkie nie powiodły się) lub 64 (część się powiodła, a część nie).
Składnia zewnętrznych programów pomocniczych mount jest następująca:
/sbin/mount.suffix spec dir [-sfnv] [-N
namespace] [-o options] [-t
type.subtype]
gdzie typ jest typem systemu plików, a opcje -sfnvoN mają to samo znaczenie, co standardowe opcje mount. Opcja -t jest używana do systemów plików z obsługa podtypów (np. /sbin/mount.fuse -t fuse.sshfs).
Polecenie mount nie przekazuje opcji montowania unbindable, runbindable, private, rprivate, slave, rslave, shared, rshared, auto, noauto, comment, x-*, loop, offset, ani sizelimit do programów pomocniczych mount.<przyrostek>. Wszystkie inne opcje są w postaci listy (rozdzielonej przecinkami) przekazanej jako argument do opcji -o.
See also "The files /etc/fstab, /etc/mtab and /proc/mounts" section above.
Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX.
Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie systemu.
Some Linux filesystems don't support -o sync and -o dirsync (the ext2, ext3, ext4, fat and vfat filesystems do support synchronous updates (a la BSD) when mounted with the sync option).
Opcja -o remount może nie być w stanie zmienić parametrów montowania (np. wszystkie parametry ext2fs, poza sb, dają się zmieniać przy ponownym montowaniu, lecz nie można zmienić gid czy umask dla fatfs).
Zdarza się, że pliki /etc/mtab i /proc/mounts nie odpowiadają sobie, na systemach ze zwykłym plikiem mtab. Pierwszy plik opiera się wyłącznie na opcjach poleceń mount, a zawartość drugiego zależy również od jądra i innych ustawień (np. na zdalnym serwerze NFS – w szczególnych przypadkach, polecenie mount może dawać niepewne informacje o punkcie montowania NFS; plik /proc/mounts zawiera z reguły pewniejsze informacje). Jest to kolejny powód do zastąpienia pliku mtab dowiązaniem symbolicznym do pliku /proc/mounts.
Checking files on NFS filesystems referenced by file descriptors (i.e. the fcntl and ioctl families of functions) may lead to inconsistent results due to the lack of a consistency check in the kernel even if the noac mount option is used.
Opcja loop używana razem z opcjami offset lub sizelimit może nie powieść się, gdy używa się starszych jąder, a polecenie mount nie może potwierdzić, że rozmiar urządzenia blokowego został skonfigurowany zgodnie z żądaniem. Można to obejść wywołując ręcznie polecenie losetup przed wywołaniem polecenia mount już ze skonfigurowanym urządzeniem blokowym.
Karel Zak <kzak@redhat.com>
lsblk(1), mount(2), umount(2), filesystems(5), fstab(5), nfs(5), xfs(5), mount_namespaces(7) xattr(7) e2label(8), findmnt(8), losetup(8), mke2fs(8), mountd(8), nfsd(8), swapon(8), tune2fs(8), umount(8), xfs_admin(8)
Polecenie mount jest częścią pakietu util-linux i jest dostępne pod adresem https://www.kernel.org/pub/linux/utils/util-linux/.
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika są: Przemek Borys <pborys@dione.ids.pl>, Andrzej Krzysztofowicz <ankry@green.mf.pg.gda.pl>, Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com> i Robert Luberda <robert@debian.org>
Niniejsze tłumaczenie jest wolną dokumentacją. Bliższe informacje o warunkach licencji można uzyskać zapoznając się z GNU General Public License w wersji 3 lub nowszej. Nie przyjmuje się ŻADNEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI.
Błędy w tłumaczeniu strony podręcznika prosimy zgłaszać na adres manpages-pl-list@lists.sourceforge.net.
sierpień 2015 | util-linux |