İSİM
mount - dosya sistemi bağlar
- mount
- [-h|-V]
- mount
- [-l] [-t ds-türü]
- mount
- -a [-fFnrsvw] [-t ds-türü]
[-O seçenek-listesi]
- mount
- [-fFnrsvw] [-o seçenekler]
{aygıt|bağlama-noktası}
- mount
- [-fFnrsvw] [-t ds-türü] [-o
seçenekler] aygıt
bağlama-noktası
- mount
- {--bind|--rbind|--move}
eski-bağlama-noktası
yeni-bağlama-noktası
- mount
- --make-[shared |slave |private
|unbindable |rshared |rslave |rprivate
|runbindable] bağlama-noktası
Bir Unix sisteminde erişilebilen bütün
dosyalar, / dizinini kök kabul eden büyük bir
ağaca benzeyen hiyerarşik bir yapı içerisinde
düzenlenir. Bu dosyalar, çeşitli aygıtlara
yayılabilir. mount komutu, çeşitli
aygıtlarda bulunan dosya sistemlerini, bu ağaç
yapısına ekler. Bunun tam karşıtı olan
umount(8) ise eklenmiş dosya sistemini bu yapıdan
ayırır. Dosya sistemi, verilerin aygıtta nasıl
depolandığını veya ağ veya diğer
hizmetler tarafından sanal olarak nasıl
sağlanacağını denetim altında tutmak
için kullanılır.
mount komutunun standart kullanımı:
Bu komut, çekirdeğe, aygıt üzerinde bulunan,
tür türündeki dosya sistemini dizine
bağlamasını söyler. -t tür
seçeneğini belirtmek isteğe
bağlıdır. mount komutu genelde dosya sistemi
türünü kendi saptayabilir. Bir dosya sistemini
bağlayabilmek için normalde root yetkileri gerekir. Bu konuda
ayrıntılı bilgi için bkz: Dosya sistemlerini
bağlayan root olmayabilir. Şayet varsa, dizindeki
içerik, sahiplik ve kipler görünmez olur. Dosya sistemi
bu dizine bağlı olduğu sürece bu eski
içeriğe ulaşmak mümkün olmaz. dizin,
bağlanan aygıttaki dosya sisteminin
kökünü içerir ve dizin artık bir
bağlama-noktası olur. mount bazı
kullanımlarda sıradan bir dizin değil bir bağlama
noktası bekler. bağlama-noktası belirten
seçeneklerde buna dikkat edilmelidir.
Örneğin, yalnızca aygıt veya dizin
belirtilirse:
mount /etc/fstab dosyasında bir bağlama
noktası arar (ve bulamazsa bir aygıt arar). Belirtilen girdinin
yorumlanmasındaki belirsizliklerden kaçınmak için
--target veya --source seçenekleri kullanılabilir.
Örnek:
mount --target /hedef-dizin
Aynı dosya sistemi birden fazla kez bağlanabilir ve bazı
durumlarda (örneğin, ağ dosya sistemleri) aynı
dosya sistemi aynı bağlama noktasına birden çok
kez bağlanabilir. mount komutu, bu
davranışı denetlemek için herhangi bir ilke
uygulamaz. Tüm davranışlar genellikle dosya sistemi
sürücüsüne özeldir ve çekirdek
tarafından denetlenir. Bunun istisnası --all
seçeneği olup böyle bir durumda zaten bağlı
olan dosya sistemleri yok sayılır (daha fazla
ayrıntı için aşağıdaki --all
seçeneğine bakılabilir).
Bağlı dosya sistemlerinin listelenmesi
mount komutu hiçbir seçenek ve girdi
belirtmeden kullanıldığında bağlı
dosya sistemlerinin tamamını listeler. Listeleme kipi
yalnızca geriye uyumluluk için vardır.
Daha sağlam ve özelleştirilebilir
çıktılar için özellikle betiklerde
findmnt(8) kullanılabilir. Bağlantı
noktası adında bulunan denetim karakterlerinin
’?’ ile değiştirildiği
unutulmamalıdır.
Aşağıdaki komut ds-türü
türündeki dosya sistemlerinden bağlı
olanların tamamını listeler:
-l seçeneği ile etiketler de listeye eklenebilir. Bu konu
aşağıda bölümde daha
ayrıntılı
açıklanmıştır.
Çoğu aygıt, /dev/sda1 gibi bir blok
aygıtının dosya adıyla belirtilir, ancak
başka olasılıklar da vardır.
Örneğin, bir NFS aygıtının
bağlanması durumunda, aygıt example.org:/dizin
gibi görünebilir.
Disk bölümlerinin aygıt adları
kararsızdır; donanımın yeniden
yapılandırılması ve bir aygıtın
eklenmesi veya çıkarılması, adlarda
değişikliklere neden olabilir. UUID veya LABEL gibi dosya
sistemi veya bölüm belirteçlerinin
kullanılmasının şiddetle tavsiye edilme nedeni
budur. Şu anda desteklenen bölüm belirteçleri
(etiketler):
- LABEL=etiket
- İnsancıl dosya sistemi belirteci. Bkz: -L
seçeneği.
- UUID=uuid
- Evrensel olarak eşsiz dosya sistemi kimliği. uuid
tire imleri ile ayrılmış onaltılık
sayılardan oluşur. Bkz: -U seçeneği.
- Bilgi:
- mount, uuid değerini dizge olarak kullanır.
Komut satırında veya fstab(5) dosyasında
belirtilenler de dizge olarak kullanır ve dahili olarak ikil
gösterime dönüştürülmez.
uuid’nin içerdiği onaltılık
rakamlardaki harfler küçük harf
olmalıdır.
-
- PARTLABEL=etiket
- İnsancıl disk bölümü etiketi. Bu etiket
dosya sistemi ile ilgili değildir, bu bakımdan
mkfs(8) veya mkswap(8) tarafından
değiştirilmez. Bu etiketler, örneğin GPT (GUID
Partition Tables- Küresel olarak eşsiz kimlikli disk
bölümü tabloları) için
desteklenmektedir.
- PARTUUID=uuid
- Evrensel olarak eşsiz disk bölümü
kimliği. Bu kimlik dosya sistemi ile ilgili değildir, bu
bakımdan mkfs(8) veya mkswap(8) tarafından
değiştirilmez. Bu kimlikler, örneğin GPT (GUID
Partition Tables- Küresel olarak eşsiz kimlikli disk
bölümü tabloları) için
desteklenmektedir.
- ID=kimlik
- udevd tarafından oluşturulan donanımsal blok
aygıtı kimliği. Bu kimlik genellikle WWN’ye
(eşsiz depolama kimliğine) dayanır ve donanım
üreticisine özgü bir kimliktir. Sisteminizde
kullanılabilecek kimlikler için ls /dev/disk/by-id
veya varsa daha iyisi systemd-mount --list komutunun
çıktısına bakılabilir. Gereken
kesinliği sağlamadığından,
udev(7)’e, udev kurallarına ve donanıma
bağlı olduğundan, bu kimlik türü genel
kullanım için önerilmez.
lsblk --fs komutunun çıktısında
FSTYPE, LABEL, UUID gibi başlıklar altında mevcut blok
aygıtlarındaki dosya sistemleri liste halinde
görülebilir. blkid -p aygıt komutu,
belirtilen aygıttaki dosya sistemi hakkında
ayrıntılı bilgi sağlar.
Özellikle aygıtı taşır,
paylaşır veya kopyalarsanız, UUID ve LABEL’lerin
gerçekten benzersiz olduğunun garantisi
olmadığı unutulmamalıdır.
UUID’lerin gerçekten benzersiz olduğunu
doğrulamak için lsblk -o +UUID,PARTUUID komutu
kullanılabilir.
Önerilen yöntem, /etc/fstab dosyasında
/dev/disk/by-{label,uuid,id,partuuid,partlabel} udev sembolik
bağları yerine etiketleri (örn, UUID=uuid)
kullanmaktır. Etiketler daha okunaklı, sağlam ve
taşınabilirdir. mount dahili olarak udev(7)
sembolik bağlarını kullanır, bu nedenle
/etc/fstab içindeki sembolik bağların etiketlere
göre hiçbir üstünlüğü
yoktur. Daha fazla ayrıntı için bkz:
libblkid(3).
proc(5) dosya sistemi özel bir aygıtla
ilişkili değildir ve sisteme bağlarken, bir
aygıt belirtimi yerine isteğe bağlı bir anahtar
sözcük (örneğin, proc) kullanılabilir.
(Herhangi bir başka seçim daha az şanslı
değildir: mount’tan alınan ’none zaten
bağlı’ - veya ’hiçbiri zaten
bağlı değil’ - hata iletisi kafa
karıştırıcı olabilir.)
/etc/fstab dosyası (bkz. fstab(5)), hangi
seçenekleri kullanarak hangi aygıtların genellikle
nereye bağlanacağını açıklayan
satırlar içerebilir. fstab(5) dosyasının
öntanımlı konumu --fstab yol komut
satırı seçeneğiyle geçersiz
kılınabilir (aşağıda daha fazla
ayrıntı bulunabilir).
mount -a [-t ds-türü] [-O seçenek-listesi]
komut satırı, (genellikle bir başlatma betiğinde
verilir), fstab dosyasında belirtilen (uygun türde
ve/veya uygun seçenekleri olan veya olmayan) tüm dosya
sistemlerinin noauto anahtar
sözcüğünü içerenler hariç,
belirtildiği gibi bağlanmasını sağlar.
-F seçeneğinin eklenmesi, birden fazla dosya sisteminin
aynı anda bağlanması için mount
çatalı oluşturacaktır.
fstab veya mtab’da belirtilen bir dosya
sistemi bağlanırken, komut satırında sadece
aygıtın veya sadece bağlama dizininin belirtilmesi
yeterlidir.
mount ve umount(8), geleneksel olarak
/etc/mtab dosyasında sisteme bağlanmış
dosya sistemlerinin bir listesini tutar. Klasik /etc/mtab
desteği, derleme sırasında
öntanımlı olarak tamamen devre
dışı bırakılmıştır,
çünkü mevcut Linux sistemlerinde /etc/mtab
dosyasını /proc/mounts dosyasına sembolik
bağ yapmak daha iyidir. Kullanıcı alanında
tutulan normal mtab dosyası, isim alanları,
kapsayıcılar ve diğer gelişmiş Linux
özellikleriyle güvenilir bir şekilde
çalışamaz. Klasik mtab desteği etkinse,
dosyanın yanı sıra sembolik bağı da
kullanmak mümkündür.
mount komutu girdisiz
çalıştırıldığında
bağlı dosya sistemlerini listeler.
/etc/fstab dosyasındaki "bağlama
seçenekleri"ni geçersiz kılmak için
-o "komut satırı seçeneği"
kullanılmalıdır:
mount aygıt|dizin -o seçenekler
Böylece. komut satırındaki bağlama
seçenekleri, /etc/fstab dosyasındaki bağlama
seçenekleri listesine eklenir. Bu öntanımlı
davranış --options-mode komut satırı
seçeneği kullanılarak değiştirilebilir.
Genel davranış, çelişkili seçenekler
olduğunda belirtilen son seçeneğin etkili
olmasıdır.
mount komutuna aygıt (veya LABEL, UUID, ID,
PARTUUID, PARTLABEL etiketlerinden biri) ve bağlama dizini birlikte
girdi olarak belirtilmişse /etc/fstab dosyası okunmaz.
Örnekte, foo aygıtı /dizin altına
bağlanmaktadır:
Bu öntanımlı davranış,
yapılandırmanın daima fstabdan okunması
için --options-mode komut satırı
seçeneği kullanılarak değiştirilebilir.
Root olmayan kullanıcılar için mount her zaman
fstab yapılandırmasını okur.
Normalde, dosya sistemlerini yalnızca root
kullanıcısı bağlayabilir. Ancak, dosya
sisteminin fstab satırı user
seçeneğini içeriyorsa, o dosya sistemini herkes
bağlayabilir. Örneğin,
/dev/cdrom /media iso9660 ro,user,noauto,unhide
fstab satırı ile her kullanıcı
sürücüye yerleştirilmiş bir CDROM’un
üzerindeki iso9660 dosya sistemini
komutuyla bağlayabilir. mount’un root olmayan
kullanıcılar hakkında çok katı
olduğunu ve komut satırında belirtilen tüm
yolların fstab ayrıştırılmadan veya
bir yardımcı araç
çalıştırılmadan önce
doğrulandığı unutulmamalıdır. Dosya
sistemini belirtmek için geçerli bir bağlama dizini
kullanılması şiddetle önerilir, aksi takdirde
bağlama başarısız olabilir. Örneğin,
komut satırında NFS veya CIFS kaynağı kullanmak
kötü bir fikirdir.
util-linux 2.35’ten beri, libmount’un iç
güvenlik kurallarına göre kullanıcı
izinleri yetersiz olduğunda mount hata verip
çıkmaz. Bunun yerine, suid izinlerini
düşürür ve
çalışmasını normal root olmayan
kullanıcı olarak sürdürür. Bu
davranış, root izinlerinin gerekli
olmadığı kullanım durumlarını
destekler (örneğin, fuse(8) dosya sistemleri,
kullanıcı isim alanları, vb.).
Daha fazla ayrıntı için bkz. fstab(5).
Bağlı bir dosya sistemini yalnızca bağlayan
kullanıcı ayırabilir. Bütün
kullanıcıların bağlantıyı
ayırabilmesi isteniyorsa, fstab satırında
user yerine users seçeneğinin
kullanılması gerekir. owner (sahibi)
seçeneği, user seçeneğine benzemekle
birlikte kullanıcının özel dosyanın
sahibi olmasını gerektirir. Örneğin, bir oturum
açma betiği, konsol kullanıcısını
/dev/fd aygıtının sahibi yapıyorsa bu
yararlı olabilir. group seçeneği,
kullanıcının özel dosya grubunun üyesi
olması gerekliliği dışında user
seçeneğinin benzeridir.
Başka bir yere tekrar bağlamak
Dosya hiyerarşisinin bir bölümü
şuna benzer bir komutla başka bir yere tekrar
bağlanabilir:
mount --bind eski-bağlama-noktası yeni-bağlama-noktası
Bunu fstab(5) dosyasında da şöyle bir girdi ile
yapmak mümkündür:
/eski-bağlama-noktası /yeni-bağlama-noktası none bind
Bu işlemle aynı içerik iki yerden erişilebilir olur.
bind seçeneğiyle çekirdek
VFS’sinde herhangi bir ikinci sınıf veya özel
düğüm
oluşturulmadığını anlamak
önemlidir. Bu, bir dosya sistemini eklemenin diğer bir
yoludur. Dosya sisteminin başka bir yere
bağlandığına dair hiçbir yerde saklanan
bir bilgi yoktur. eski-bağlama-noktası ve
yeni-bağlama-noktası
bağımsızdır ve
eski-bağlama-noktası yenisini etkilemeden
ayrılabilir.
Ayrıca, bu seçenekle tek bir dosya (tek bir
dosyanın üzerine) yeniden bağlanabilir. Bir dosya
sistemini başka bir yere tekrar bağlamak suretiyle,
sıradan bir dizinden bir bağlantı noktası
oluşturulabilir. Örneğin,
komutu yalnızca dosya sisteminin kendisini bağlar, onun
altında bağlı olanları değil.
Altında bağlı olanlarla birlikte
(ardışık olarak; recursive bind) dosya sisteminin
bütünü başka bir yere şöyle
bağlanabilir:
mount --rbind eski-bağlama-noktası yeni-bağlama-noktası
Çekirdek tarafından sağlanan bağlama
seçeneklerinden eski bağlama noktasında geçerli
olanlar yeni bağlama noktasında korunur. Kullanıcı
alanına ait bağlama seçenekleri ise (_netdev gibi)
korunmaz, bunların komut satırından
açıkça belirtilmesi gerekir.
util-linux 2.27’den beri mount bağlama
seçeneklerinin --bind ile aktarılarak
değiştirilmesine izin verilmektedir. Örnek:
Bu özellik çekirdek tarafından desteklenmez; ek bir
mount(2) yeniden bağlama sistem
çağrısı ile kullanıcı
alanında gerçeklenir. Çözüm atomik
değildir.
Salt-okunur-yeniden-bağlamanın çekirdek
tarafından desteklenen (klasik) yolu, "remount,bind"
işlemini kullanmaktır. Örnek:
mount --bind eski-bağlama-noktası yeni-bağlama-noktası
mount -o remount,bind,ro eski-bağlama-noktası yeni-bağlama-noktası
Salt-okunur-yeniden-bağlama-işlemi, salt okunur bir bağlama
noktası (VFS girdisi) oluşturur, ancak eski bağlama
noktasından özgün dosya sistemi süper bloğu
hala yazılabilir durumdadır, yani
eski-bağlama-noktası yazılabilir,
yeni-bağlama-noktası salt-okunur olur.
nosuid, nodev, noexec, noatime,
nodiratime, relatime ve nosymfollow VFS girdi
seçeneklerini de "remount,bind" işlemi
ile değiştirmek mümkündür. Diğer
seçenekler (örneğin dosya sistemine özgü
seçenekler) sessizce yok sayılır. Bağlama
seçeneklerini dosya sistemini
ardışık-başka-yere-yeniden-bağlama
(rbind) yoluyla ardışık
değiştirmek (örneğin, -o rbind,ro- ile)
imkansızdır.
util-linux 2.31’den beri, mount yeniden
bağlama işleminde (komut satırında -o
remount belirtilmişse) /etc/fstab dosyasındaki
bind seçeneğini yok sayar. Bu, komut
satırından -o remount ile yeniden bağlamada
bağlama seçeneklerini tam olarak denetim altında tutmak
için gereklidir. Önceki sürümlerde
/etc/fstab dosyasındaki bind seçeneği her
zaman uygulanırdı ve /etc/fstab dosyasındaki
bind seçenekleri ile etkileşmeden bağlama
seçeneklerini komut satırında yeniden tanımlamak
imkansızdı. Bu bağlama davranışı,
/etc/fstab dosyasında "remount,bind"
ile belirtilen durumları kapsamaz.
Başka yere taşımak
Bağlı bir ağaç başka bir yere
(atomik olarak) şuna benzer bir komutla
taşınabilir:
mount --move eski-bağlama-noktası yeni-bağlama-noktası
Böylece, eski-bağlama-noktası altında
görünen içerik artık
yeni-bağlama-noktası altında erişilebilir
olur. Dosyaların fiziksel konumlarında değişiklik
olmaz. eski-bağlama-noktası ile belirtilen dizin
geçerli bir bağlama noktası olmalıdır
(herhangi bir dizin değil).
Ayrıca, paylaşımlı bir
bağlantının taşınması da
geçersizdir ve desteklenmemektedir. Geçerli
yayılım seçeneklerini görmek için
findmnt -o TARGET,PROPAGATION komutu kullanılabilir.
Linux 2.6.15’ten beri, bir bağlantıyı
ve onun alt bağlantılarını
paylaşımlı (shared), özel (private), köle
(slave) veya kopyalanamaz (unbindable) olarak işaretlemek
mümkündür. Paylaşımlı
bağlantı, bir bağlantının
yansılarını oluşturma yeteneği
sağlar. Böylece bir bağlantıda bir
yansının alt bağlantıları
ayrıldığında bu değişiklik
diğer yansılara da yansıtılır.
Köle bağlantı değişiklikleri
yalnızca efendisinden alır, tersi olmaz. Özel
bağlantı hiçbir yansı, köle, efendi almaz
veya vermez. Kopyalanamayan bağlantı, başka yere tekrar
bağlanamaz. Ayrıntılar, çekirdek kaynak
ağacındaki Documentation/filesystems/sharedsubtree.txt
dosyasında belgelenmiştir; ayrıca bkz.
mount-namespaces(7).
Desteklenen işlemler:
mount --make-shared bağlama-noktası
mount --make-slave bağlama-noktası
mount --make-private bağlama-noktası
mount --make-unbindable bağlama-noktası
Aşağıdaki komutlarla, belirtilen
bağlama-noktası altındaki tüm
bağlamaların türü ardışık
olarak değiştirilebilir:
mount --make-rshared bağlama-noktası
mount --make-rslave bağlama-noktası
mount --make-rprivate bağlama-noktası
mount --make-runbindable bağlama-noktası
mount bir --make-* seçeneği belirtildiğinde
fstab(5) dosyasını okumaz. Gerekli bilgi komut
satırında belirtilmelidir. Yayılım
seçeneklerini (private, slave, share, unbindable, rprivate, rslave,
rshared, runbindable) fstab(5) dosyasında bağlama
seçenekleri olarak belirtmek de mümkündür.
Linux çekirdeğinin tek bir mount(2) sistem
çağrısı ile birden çok
yayılım seçeneğinin
değiştirilmesine izin vermediği ve
yayılım seçeneklerinin diğer bağlama
seçenekleri ve işlemleriyle birlikte
kullanılamayacağı unutulmamalıdır.
util-linux 2.23’ten beri mount komutu, bir
mount(2) sistem çağrısı ile daha fazla
yayılım (topoloji) değişikliği yapmak ve
bunu üstelik, diğer bağlama işlemleriyle
birlikte yapmak için de kullanılabilir. Yayılım
seçenekleri, önceki bağlama işlemleri
başarılı olduğunda ek mount(2) sistem
çağrıları ile teker teker uygulanır. Bu
kullanım durumunun atomik olmadığı
unutulmamalıdır. Örneğin,
mount --make-private --make-unbindable /dev/sda1 /foo
komutu ile aşağıdaki komutlar aynı işlemi
gerçekleştirir:
mount /dev/sda1 /foo
mount --make-private /foo
mount --make-unbindable /foo
mount komutu, önce varsa fstab(5)
dosyasındaki dosya sistemi bağlama seçeneklerini,
ardından varsa -o komut satırı
seçeneğinde belirtilen bağlama seçeneklerini
elde edip bunları uyguladıktan sonra son olarak varsa
-r veya -w komut satırı seçeneğini
uygular.
mount komutu
/sbin/mount.ds-türü dışsal
bağlama araçlarına komut satırı
seçeneklerinin tamamını aktarmaz. mount ile
dışsal bağlama araçları arasındaki
arayüz aşağıdaki YARDIMCI BAĞLAMA
ARAÇLARI bölümünde
açıklanmıştır.
mount komutu için kullanılabilen komut
satırı seçenekleri:
- -a, --all
- Komut satırında (varsa) ds-türü
belirtilen dosya sistemlerinden, belirtilmemişse tüm dosya
sistemlerinden fstab(5) dosyasında belirtilenleri
(noauto anahtar sözcüğünü
içerenler hariç) bağlar. Dosya sistemleri,
fstab(5) dosyasında sıraya göre
bağlanır. mount komutu, önceden
bağlanmış dosya sistemlerini algılamak
için dosya sistemi kaynağını, hedefini (ve
klonlama veya btrfs(5) için dosya sistemi kök
dizinini) karşılaştırır. Zaten
bağlı olan dosya sistemlerinin çekirdekteki tablosu,
mount --all sırasında önbelleğe
alınır. Yani, fstab(5) girdisi olan tüm dosya
sistemleri bağlanmış olur.
Doğru işlevsellik /proc’a (zaten
bağlı dosya sistemlerini algılamak için) ve
/sys’ye (UUID= veya LABEL= gibi dosya sistemi etiketlerini
değerlendirmek için) bağlıdır.
mount --all çalıştırılmadan
önce /proc ve /sys dosya sistemlerinin sisteme
bağlanması veya /proc ve /sys’nin
fstab(5)’ın ilk satırlarında
tutulması şiddetle önerilir.
--all seçeneğini yeniden bağlama
işlemlerinde de kullanmak mümkündür. Bu
durumda tüm süzgeçler (-t ve -O)
zaten bağlı dosya sistemleri tablosuna
uygulanır.
Util-linux 2.35 sürümünden itibaren,
-o seçeneği kullanılarak fstab(5)
dosyasındaki bağlama seçeneklerini
değiştirmek mümkündür (ayrıca
bkz: --options-mode).
- Bilgi:
- --all seçeneğinin fstab(5)
sınaması için kullanılması
kötü bir uygulamadır. Önerilen
çözüm findmnt --verify komutunun
kullanılmasıdır.
-
- -B, --bind
- Bir alt ağacı başka bir yere yeniden bağlar
(böylece alt ağacın içeriği iki yerden
de erişilebilir olur). Bu seçenek yukarıda
Başka bir yere tekrar bağlamak
bölümü altında ayrıntılı
açıklanmıştır.
- -c,
--no-canonicalize
- Dosya yolunun bileşenlerinde yer alan sembolik
bağların ardışık olarak izlenmesi
işlemi stat(2) ve readlink(2)
çağrıları ile yapılır ve bu
seçenekle bu çağrılar yapılmaz.
mount komutu, sembolik bağların
ardışık olarak izlenmesi işlemini
öntanımlı olarak tüm dosya yollarına
uygular. Bu seçenek, zaten sembolik bağ içermeyen
mutlak yollar için -f seçeneği ile birlikte
kullanılabilir. Bu seçenek, mount -i
çağrısı yapan dışsal
araçlar için tasarlanmıştır. Normal
bağlama işlemleri için bu komut satırı
seçeneğinin asla kullanılmaması
önerilir.
mount komutunun bu seçeneği
/sbin/mount.ds-türü dışsal
bağlama araçlarına aktarmadığı
unutulmamalıdır.
- -F, --fork
- (-a ile birlikte kullanılır.) Her bir aygıt
için mount komutunun yeni bir kopyasını
çalıştırır. Bu sayede
değişik aygıtlar veya NFS sunucular aynı anda
bağlanabilir. Bu yöntem hızlı
olmasının yanında, NFS zaman
aşımlarının da aynı anda
kullanılmasını sağlar. Olumsuz tarafı
ise, bağlama işlemlerinin bilinmeyen bir sırada
yapılacak olmasıdır. Bu nedenle,
örneğin, hem /usr hem de /usr/spool sistemleri
bağlanmak isteniyorsa, bu seçenek kullanılamaz.
- -f, --fake
- Gerçek sistem çağrısı hariç
yapılması gereken herşeyi yapar. Tabir yerindeyse,
dosya sisteminin bağlanmasını taklit eder.
mount komutunun ne yapmaya
çalıştığını izleyebilmek
açısından -v seçeneğiyle
birlikte kullanıldığında daha
yararlıdır. Bu ayrıca, -n
seçeneği ile daha önceden
bağlanmış aygıtlara yeni girdiler eklemek
için de kullanılabilir. -f seçeneği
/proc/mounts içinde dosya sistemi için kayıt
olup olmadığına bakar ve kayıt zaten mevcutsa
başarısız olur (bu denetim, sahte olmayan normal bir
bağlama ile çekirdek tarafından
yapılır).
- -i,
--internal-only
- /sbin/mount.ds-türü dışsal
bağlama aracı mevcut olsa bile
çağrılmaz.
- -L, --label
etiket
- etiketi belirtilen bölümü bağlar.
- -l,
--show-labels
- mount çıktısına etiketleri ekler. Bunun
için, mount komutunun disk aygıtlarını
okuma iznine sahip olması gerekir (kullanıcı
kimliği root olmalı). Dosya sistemlerine, ext2 veya ext3
için e2label(8) komutunu kullanarak, XFS için
xfs_admin(8), reiserfs için ise reiserfstune(8) ile
böyle bir etiket atanabilir.
- -M, --move
- Alt ağacı başka bir yere taşır. Bu
seçenek yukarıda Başka yere
taşımak bölümü altında
ayrıntılı
açıklanmıştır.
- -m,
--mkdir[=kip]
- Hedef dizin (bağlama noktası) yoksa oluşturulur.
"-o X-mount.mkdir[=kip]" için kısa
yoldur. Öntanımlı kip 0755’tir.
Ayrıntılı bilgi X-mount.mkdir bağlama
seçeneğinde bulunabilir.
- -n, --no-mtab
- /etc/mtab dosyasına kaydedilmeden dosya sisteminin
bağlanmasını sağlar. Bu seçenek
/etc gibi salt okunur dosya sistemlerinin
bağlanmasında faydalı olabilir.
- -N, --namespace
isimalanı
- Bağlama işlemi belirtilen bağlama
isimalanında gerçekleştirilir.
isimalanı, ya bu isim alanında
çalışan sürecin kimliği ya da
alanı temsil eden özel dosyanın ismi olabilir.
mount, /etc/fstab dosyasını
okuduğunda, /proc/mounts dosyasına veya
/run/mount dizinine yazdığında
mount(2) çağrısı yaparak belirtilen
isimalanı geçer, aksi takdirde özgün
isim alanında kalmaya devam eder. Yani, hedef
isimalanının mount(2)
çağrısı için gereken
kütüphaneleri veya diğer gereksinimleri
içermesi gerekmez.
Daha ayrıntılı bilgi
mount_namespaces(7) kılavuz sayfasında
bulunabilir.
- -O, --test-opts
seçenekler
- -a seçeneğinin geçerli olduğu dosya
sistemleri kümesini sınırlar. Bu bakımdan
-t seçeneği gibidir, ancak -a ile birlikte
belirtilmezse işe yaramaz. Örneğin,
- komutu, /etc/fstab dosyasındaki dosya sistemlerinden
bağlama seçenekleri alanında _netdev
seçeneği belirtilenler dışındakileri
bağlar.
Her seçeneğin tam olarak
eşleşmesinin gerekliliği bakımından
-t seçeneğinden farklıdır; bir
seçeneğin başına eklenen olumsuzlama eki,
diğer seçenekleri etkilemez.
-t ve -O ile belirtilen bağlama seçenekleri
birlikte uygulanır; örneğin
mount -a -t ext2 -O _netdev
- komutu, sadece ext2 veya sadece _netdev seçenekli dosya
sistemlerini değil, tüm ext2 dosya sistemlerini
_netdev seçeneğiyle bağlar.
- -o, --options
seçenekler
- Belirtilen bağlama seçenekleri uygulanır.
Bağlama seçenekleri virgül ayraçlı bir
liste olarak belirtilir. Örnek:
mount LABEL=mydisk -o noatime,nodev,nosuid
- Ayrıntılı bilgi DOSYA SİSTEMİNDEN
BAĞIMSIZ BAĞLAMA SEÇENEKLERİ ve DOSYA
SİSTEMİNE ÖZGÜ BAĞLAMA
SEÇENEKLERİ bölümlerinde bulunabilir.
- --options-mode
kip
- fstab ve mtab dosyalarındaki bağlama
seçeneklerinin komut satırındaki bağlama
seçenekleriyle nasıl birleştirileceğini
belirler. kip olarak ignore (yok say), append (sona
ekle), prepend (başa ekle) veya replace
(değiştir) değerlerinden biri belirtilebilir.
Örneğin, append, fstab dosyasındaki
bağlama seçeneklerinin komut satırındaki
bağlama seçeneklerinin ardına ekleneceği
anlamına gelir. prepend öntanımlı olup
fstab dosyasındaki bağlama seçenekleri komut
satırındaki bağlama seçeneklerinden
önce değerlendirilir. Çakışan
seçenekler varsa, son seçeneğin
kazanacağı unutulmamalıdır.
- --options-source
kaynak
- Öntanımlı bağlama seçeneklerinin
kaynağı. kaynak fstab, mtab veya
disable değerleri virgül ayraçlı olarak
belirtilebilir. disable diğer ikisini devre
dışı bırakır; fstab ve
mtab örtük olarak --options-source-force
seçeneğini uygular. fstab,mtab
öntanımlı değerdir.
- --options-source-force
- aygıt ve bağlama-noktası belirtilse
bile bağlama seçenekleri fstab veya mtab
dosyasından okunur.
- -R, --rbind
- Bir alt ağaç ve olası tüm alt
ağaçlar başka bir yere tekrar bağlanabilir
(böylece bu içerik her iki yerden de erişilebilir
olur). Bu konu yukarıda Başka bir yere tekrar
bağlamak bölümünde
açıklanmıştır.
- -r,
--read-only
- Dosya sistemini salt okunur bağlar. -o ro ile
eşanlamlıdır.
Dosya sistemi türüne, duruma ve çekirdek
davranışına bağlı olarak sistemin
yine de aygıta yazabileceği unutulmamalıdır.
Örneğin, ext3 ve ext4, dosya sistemi kirliyse
günlüğü yeniden
yürütülür. Bu tür yazma
erişimini önlemek için, bir ext3 veya ext4 dosya
sistemini ro,noload bağlama seçenekleriyle
bağlamak veya blok aygıtının kendisini salt
okunur kipe ayarlamak gerekebilir, bkz. blockdev(8) komutu.
- -s
- Uyduruk mount seçeneklerinde hata verilip işlemin
yarıda kalmasını önler. Bu seçenek
sayesinde, dosya sisteminde desteklenmeyen seçenekler
gözardı edilir. Bütün dosya sistemleri bu
seçeneği desteklemez. Şimdilik yalnızca,
mount.nfs(8) için desteklenmektedir.
- --source
aygıt
- mount komutu için yalnızca bir girdi verilirse, bu
hedef (bağlama-noktası) veya kaynak
(aygıt) olarak yorumlanabilir. Bu seçenek
kaynağın açıkça
tanımlanmasını sağlar.
- --target
bağlama-noktası
- mount komutu için yalnızca bir girdi verilirse, bu
hedef (bağlama-noktası) veya kaynak
(aygıt) olarak yorumlanabilir. Bu seçenek hedefin
açıkça tanımlanmasını
sağlar.
- --target-prefix
dizin
- Belirtilen dizini tüm bağlama hedeflerinin
başına ekler. Bu seçenek fstab’ı
takip etmek için kullanılabilir, ancak bağlama
işlemleri başka bir yerde yapılır,
örneğin:
mount --all --target-prefix /chroot -o X-mount.mkdir
- sistem fstab’ındaki herşeyi /chroot
altında bağlar, tüm eksik bağlama
noktaları oluşturulur (X-mount.mkdir nedeniyle).
Sistem fstab’ı yerine başka bir fstab
kullanmak için aşağıdaki --fstab
seçeneği kullanılabilir.
- -T, --fstab
yol
- Sistem fstab’ı yerine kullanılacak
fstab dosyasının yolunu belirler. yol
bir dizinse, dizindeki dosyalar strverscmp(3)’e göre
sıralanır; "." ile başlayan dosyalar ve
.fstab uzantısı olmayanlar yok sayılır.
Seçenek birden fazla belirtilebilir. Bu seçenek
çoğunlukla, standart sistem
yapılandırmasının ötesinde ek
yapılandırmanın belirtildiği initramfs
veya chroot betikleri için
tasarlanmıştır.
mount komutu --fstab seçeneğini
/sbin/mount.ds-türü
yardımcılarına aktarmaz, bu da yeni fstab
dosyalarının yardımcılar için
görünmez olacağı anlamına gelir. Bu
normal bağlamalar için sorun değildir, ancak
bağlayan root olmayınca, kullanıcı
haklarını doğrulamak için her zaman
fstab gerekir.
- -t
ds-türü
- ds-türü ile bağlanacak dosya sisteminin
türü belirtilir. Desteklenen dosya sistemi türleri
çalışan çekirdeğe bağlı
olup en bilinenleri şunlardır: ext2, ext3, ext4, xfs,
btrfs, vfat, sysfs, proc, nfs, cifs. Desteklenen dosya sistemlerinin
tam listesi /proc/filesystems ve /lib/modules/$(uname
-r)/kernel/fs dosyalarında bulunabilir.
mount ve umount(8) komutları dosya
sistemi alt türlerini destekler. Alt tür, bir
’.alttür’ soneki ile
tanımlanır. Örnek:
’fuse.sshfs’. Bağlanacak kaynağa bir
önek eklemek yerine alt tür gösteriminin
kullanılması önerilir (örneğin
’sshfs#example.com’ kullanımdan
kaldırılmıştır).
Şayet –t seçeneği
belirtilmemişse veya auto türü
tanımlı ise, dosya sistemi türü mount
tarafından libblkid(3) kütüphanesi
kullanılarak algılanmaya
çalışılır. Şayet bu
algılamadan bir sonuç elde edilemezse; mount,
/etc/filesystems dosyasını okumaya
çalışır. Şayet bu dosya da yoksa
/proc/filesystems dosyasını arar.
“nodev” etiketli olanlar (örn, devpts, proc ve nfs)
hariç, burada listelenen bütün dosya sistemleri
denenir./etc/filesystems dosyası bir satırda * ile
bitiyorsa mount daha sonra /proc/filesystems
dosyasını da okur. Denemeler sırasında
tüm dosya sistemi türleri silent. bağlama
seçeneği ile bağlanır.
Kullanıcılar tarafından bağlanan
disketler için auto türü faydalı
olabilir. Algılama sırasını
değiştirmek için, bir /etc/filesystems
dosyası oluşturmak (bu sayede vfat’i
msdos’tan önce veya ext3’ü ext2’den
önce denemek mümkün olur) veya çekirdek
modülü olarak bir özdevinimli yükleyici
kullanmak faydalı olacaktır.
–t seçeneğinde veya
/etc/fstab girdisinde birden fazla dosya sistemi
türü, virgül ayraçlı bir liste olarak
belirtilebilir. Bağlanması istenmeyen dosya sistemi
türlerinin isimlerinden önce no öneki
konulabilir. /etc/fstab girdilerinde no öneki
etkisisizdir.
no öneki –a seçeneği
ile anlamlıdır. Örneğin,
mount -a -t nomsdos,nosmbfs
- komutuyla msdos ve smbfs türleri hariç
bütün dosya sistemleri bağlanacaktır.
Çoğu dosya sistemi türü
için, mount komutunun tek yapması gereken basit bir
mount(2) sistem çağrısı
yapmaktır ve dosya sistemi türü hakkında
ayrıntılı bilgi gerekmez. Ancak birkaç
tür için (nfs, nfs4, cifs, smbfs, ncpfs gibi)
türe özgü kod gerekir. nfs, nfs4, cifs,
smbfs ve ncpfs dosya sistemlerinin ayrı bir
bağlama aracı vardır. Tüm türleri
aynı yöntemle ele almayı mümkün
kılmak için mount, ds-türü
belirtilerek
çalıştırıldığında
varsa /sbin/mount.ds-türü
yardımcı aracını
çalıştırır. smbmount
uygulamasının farklı sürümlerinin
farklı çağrı kuralları
olduğundan, /sbin/mount.smbfs’nin istenen
çağrıyı ayarlayan bir kabuk betiği
olması gerekebilir.
- -U, --uuid
uuid
- uuid ile evrensel tek kimliği belirtilen dosya sistemini
bağlar.
- -v, --verbose
- Ayrıntı kipi.
- -w, --rw,
--read-write
- Dosya sistemini oku/yaz bağlar. Oku/yaz bağlamak
çekirdek öntanımlısıdır.
mount için ise yazma korumalı aygıtlarda
oku/yaz mount(2) sistem çağrısı
başarısız olursa dosya sistemini salt-okunur olarak
bağlamayı denemek öntanımlıdır.
-o rw ile eşanlamlıdır.
Komut satırında -w belirtilmesinin
mount’u yazmaya karşı korumalı
aygıtlarda veya önceden bağlanmış
salt-okunur dosya sistemlerinde salt-okunur bağlamayı asla
denememesi için zorlayacağı
unutulmamalıdır.
- -h, --help
- Yardım metnini gösterir ve çıkar.
- -V, --version
- Sürüm bilgilerini gösterir ve çıkar.
DOSYA SİSTEMİNDEN BAĞIMSIZ BAĞLAMA
SEÇENEKLERİ
Bu seçeneklerden bazıları yalnızca
/etc/fstab dosyasında göründüklerinde
kullanışlıdır.
Bu seçeneklerden bazıları sistem
çekirdeğinde öntanımlı olarak
etkinleştirilebilir veya devre dışı
bırakılabilir. Geçerli yapılandırma
/proc/mounts içindeki bağlama seçenekleriyle
belirlenir. Dosya sistemlerinin ayrıca dosya sistemine
özgü öntanımlı bağlama
seçenekleri olduğu unutulmamalıdır
(örneğin, extN dosya sistemleri için tune2fs
-l çıktısına bakılabilir).
Aşağıdaki seçenekler,
bağlanmakta olan herhangi bir dosya sistemi için
geçerlidir (ancak, bazıları her dosya sisteminde
dikkate alınmaz - örneğin, sync
seçeneği yalnızca ext2, ext3, ext4, fat, vfat, ufs ve
xfs için etkilidir):
- async
- Dosya sistemine tüm G/Ç eşzamansız
yapılır. (Ayrıca bkz: sync
seçeneği)
- atime
- noatime özelliği kullanılmaz, yani dosya
düğümü erişim zamanı
öntanımlı olarak çekirdek tarafından
denetlenir. Ayrıca, relatime ve strictatime
bağlama seçeneklerinin açıklamalarına
da bakılabilir.
- noatime
- Dosya sistemi üzerinde, dosya düğümü
erişim zamanı güncellenmez (Örneğin,
haber kuyruğuna erişim
çabuklaştırılarak haber sunucuları
hızlandırılabilir). Tüm dosya
düğümü türlerinde
çalışır (dizinlerde de), örtük
olarak nodiratime seçeneği de uygulanır.
- auto
- -a seçeneği ile bağlanabilir.
- noauto
- Dosya sistemi -a seçeneği ile bağlanmaz, bu
dosya sistemi doğrudan açıkça belirtilerek
bağlanabilir.
- context=bağlam
fscontext=bağlam
defcontext=bağlam
rootcontext=bağlam
- context= seçeneği, VFAT ile
biçimlendirilmiş disket, sabit disk gibi
genişletilmiş öznitelikleri desteklemeyen dosya
sistemlerini veya SELinux olmayan bir diskten normalde SELinux
altında çalışmayan ext3 veya ext4 gibi
sistemleri bağlarken kullanışlıdır.
Ayrıca, context= disket gibi güvenilmez dosya
sistemlerinde de kullanılabilir. Ayrıca önceki
2.4.x çekirdek sürümlerinde xattr destekli
dosya sistemleriyle uyumluluğa yardımcı olur. xattr
destekli dosya sistemlerinde bile, tüm diske tek bir
güvenlik bağlamı atanarak her dosyayı
etiketlemek zorunda kalmadan zamandan tasarruf edilebilir.
Çıkarılabilir medya için
context="system_u:object_r:removable_t"
seçeneğinin kullanımı
yaygındır.
fscontext= seçeneği, xattr
desteğinden bağımsız olarak tüm dosya
sistemlerinde çalışır. fscontext=
seçeneği, belirli bir güvenlik
bağlamına kapsayıcı bir dosya sistemi
etiketi tanımlar. Bu dosya sistemi etiketi, dosyalardaki tek tek
etiketlerden ayrıdır. Bağlama veya dosya
oluşturma gibi belirli türdeki izin denetimleri
için tüm dosya sistemini temsil eder. Bireysel dosya
etiketleri hala dosyaların kendilerindeki xattr’lerden
elde edilir. context= seçeneği, her dosya
için aynı etiketi sağlamanın
yanısıra, aslında fscontext=’in
sağladığı toplu bağlamı da
buna ekler.
defcontext= seçeneği kullanılarak
etiketlenmemiş dosyalar için
öntanımlı güvenlik bağlamı
tanımlanabilir. Bunun için xattr etiketlerini destekleyen
bir dosya sistemi gerekir ve etiketlenmemiş dosyalar için
tanımlanmış değeri geçersiz
kılar.
rootcontext= seçeneği, bir dosya
sisteminin veya kök düğümünün
sisteme bağlanmadan önce, kullanıcı
alanında görünür hale gelmeden
açıkça etiketlenmesine olanak tanır. Bunun
durumsuz Linux gibi şeyler için yararlı
olduğu görülmüştür.
Çekirdeğin, bağlam
seçeneğini içeren herhangi bir yeniden
bağlama isteğini, geçerli bağlamdakini
değiştirmese bile reddettiği
unutulmamalıdır.
- Uyarı:
- bağlam değeri virgül içerebilir, bu
durumda değerin uygun şekilde tırnak içine
alınması gerekir, aksi takdirde mount
virgülü bağlama seçenekleri arasında
bir ayırıcı olarak yorumlar. Kabuğun
tırnak ayıklaması yaptığı bu
nedenle çifte tırnaklama yapılması
gerektiği unutulmamalıdır. Örneğin,
mount -t tmpfs none /mnt -o \
’context="system_u:object_r:tmp_t:s0:c127,c456",noexec’
- Ayrıntılar için, bkz: selinux(8)
-
- defaults
- Öntanımlı seçenekler kullanır: rw,
suid, dev, exec, auto, nouser, async
Kullanılan sistemdeki tüm
öntanımlı bağlama seçeneklerinin
çekirdeğe ve dosya sistemi türüne
bağlı olduğu unutulmamalıdır. Bu
bölümün başlangıcında daha
fazla ayrıntı bulunabilir.
- dev
- Dosya sistemi üzerindeki karakter ve özel blok
aygıtları yorumlanır.
- nodev
- Dosya sistemi üzerindeki karakter ve özel blok
aygıtları yorumlanmaz.
- diratime
- Bu dosya sistemi üzerinde dizin düğümü
erişim zamanları güncellenir. (noatime
belirtilmişse bu seçenek yok sayılır.)
- nodiratime
- Bu dosya sistemi üzerinde dizin düğümü
erişim zamanları güncellenmez. (noatime
belirtilmişse örtük olarak bu seçenek de
uygulanır.)
- dirsync
- Dosya sistemi içinde tüm dizin güncellemeleri
eşzamanlı gerçekleştirilir. Etkilenen sistem
çağrıları: creat(2), link(2),
unlink(2), symlink(2)), mkdir(2), rmdir(2),
mknod(2) ve rename(2).
- exec
- Çalıştırılabilir dosyaların
çalıştırılmasına izin verilir.
- noexec
- Çalıştırılabilir dosyaların
çalıştırılmasına izin verilmez.
Bu seçenek farklı bir mimariye ait
çalıştırılabilir dosyaların
bulunduğu bir dosya sistemi için yararlıdır.
- group
- Sıradan bir kullanıcının, bu
kullanıcının gruplarından biri
aygıtın grubuyla eşleşiyorsa dosya sistemini
bağlamasına izin verir. Bu seçenek,
örtük olarak (seçenek satırında,
sonraki group,dev,suid gibi seçeneklerle
geçersiz kılınmadıkça) nosuid ve
nodev seçeneklerini de uygular.
- iversion
- Dosya düğümünün her
güncellenişinde i_version dosya
düğümü alanı bir
arttırır.
- noiversion
- i_version dosya düğümü alanı
arttırılmaz.
- mand
- Bu dosya sisteminde zorunlu kilitlere izin verilir. Bkz: fcntl(2).
Bu seçeneğin Linux üzerinde kullanımı
önerilmemektedir.
- nomand
- Bu dosya sisteminde zorunlu kilitlere izin verilmez.
- _netdev
- Dosya sisteminin, ağ erişimi gerektiren bir aygıtta
bulunduğunu belirtir (ağ sistemde etkinleştirilene
kadar sistemin bu dosya sistemlerini bağlamaya
çalışmasını önlemek için
kullanılır).
- nofail
- Aygıt yoksa hatalar bildirilmez.
- relatime
- Dosya düğümü erişim
zamanlarını değişiklik zamanına veya
değişikliğe göreli günceller.
Erişim zamanı, yalnızca önceki erişim
zamanı, geçerli değişiklikten veya
değişiklik zamanından önceyse
güncellenir. (noatime’a benzer, ancak bir
dosyanın son değişiklikten beri okunup
okunmadığını bilmesi gereken mutt(1)
gibi diğer uygulamaları etkilemez.)
Linux 2.6.30’dan beri, (noatime belirtilmediyse)
çekirdek ön tanımlı olarak bu seçenek
tarafından sağlanan davranışı
kullanmakta olup geleneksel davranışı elde etmek
için strictatime seçeneğini de gerektirir.
Ayrıca Linux 2.6.30’dan beri dosyanın son
erişim zamanı 1 günden eskiyse mutlaka
güncellenmektedir.
- norelatime
- relatime özelliği kullanılmaz. Ayrıca,
bkz: strictatime
- strictatime
- Tüm erişim zamanı güncellemelerini
açıkça istemeye izin verir. Bu, çekirdekte
relatime veya noatime özelliğinin ön
tanımlı olmasını sağlar, ancak yine de
kullanıcı alanının bunu geçersiz
kılmasına izin verir. Ön tanımlı sistem
bağlama seçenekleri hakkında daha fazla
ayrıntı için /proc/mounts dosyasına
bakılabilir.
- nostrictatime
- Dosya düğümü erişim zamanı
güncellemeleri için çekirdeğin ön
tanımlı davranışı
kullanılır.
- lazytime
- Zamanları (atime, mtime, ctime) yalnızca dosya
düğümün bellekteki
sürümünde günceller.
Bu bağlama seçeneği, ön tahsisli
dosyalara sıklıkla rastgele yazan iş yükleri
için dosya düğüm tablosuna yazma
işlemlerini önemli ölçüde
azaltır.
Disk üzerindeki zaman damgaları yalnızca
şu durumlarda güncellenir:
- Dosya zaman damgalarıyla ilgisi olmayan bazı
değişiklikler için dosya
düğümünün güncellenmesi
gerekmiştir.
- Bir uygulama fsync(2), syncfs(2)) veya sync(2)
çağrılarını kullanıyordur.
- Silinmemiş bir dosya düğümü bellekten
çıkarılmıştır,
- Dosya düğümünün diske
yazılmasından beri 24 saatten fazla zaman
geçmiştir.
-
- nolazytime
- lazytime özelliği kullanılmaz.
- suid
- Bu dosya sisteminde uygulama
çalıştırılırken dosya
yetenekleri veya kullanıcı ve grup belirtme bitleri
önemsenir.
- nosuid
- Bu dosya sisteminde uygulama
çalıştırılırken dosya
yetenekleri veya kullanıcı ve grup belirtme bitleri
önemsenmez. Ek olarak, SELinux alan geçişlerinde
nnp_nosuid_transition ilke yeteneğinin de etkin
olmasını gerektiren nosuid_transition izni de gerekir.
- silent
- Sessizlik kipi.
- loud
- Sessizlik kipi kapatılır.
- owner
- Kullanıcının aygıtın sahibi
olması koşuluyla sıradan bir
kullanıcının dosya sistemini
bağlamasına izin verir. Bu seçenek
örtük olarak nosuid ve nodev
seçeneklerini de uygular (seçenek satırında,
sonraki owner,dev,suid gibi seçeneklerle
geçersiz kılınmadıkça).
- remount
- Bağlı olan bir dosya sistemini tekrar bağlamaya
çalışır. Buna genellikle, bağlama
özelliklerinin değiştirilmesi gereken durumlarda
başvurulur. Mesela, oku-yaz kipinde bağlanmış
bir dosya sistemini salt-okunur yapmak için kullanılabilir.
Aygıt ya da bağlantı noktasını
değiştirmez.
"remount,bind" işlemlerinin
özel bir anlamı vardır. Ayrıntılar
yukarıda Başka bir yere tekrar bağlamak
bölümünde
açıklanmıştır.
Yeniden bağlama işlevi, mount komutunun
fstab’daki seçeneklerle
çalıştığı standart yolu izler.
Yani, aygıt ve bağlama-noktası
birlikte belirtildiğinde fstab (veya mtab)
okunmaz.
mount -o remount,rw /dev/foo /dir
- Bu çağrıdan sonra tüm eski bağlama
seçenekleri geçersiz olur ve mount komutu
tarafından dahili olarak gerçeklenen loop=
seçeneği dışında fstab (veya
mtab) dosyasındaki bağlama seçenekleri yok
sayılır.
- Bu çağrıdan sonra mount,
fstab’ı okur ve bu seçenekleri komut
satırındaki (-o) bağlama seçenekleriyle
birleştirir. fstab’da bağlama noktası
bulunamazsa, kaynak belirtilmeyen yeniden bağlamaya izin verilir.
mount, belirtilen süzgeç (-O ve
-t) ile eşleşen önceden
bağlanmış tüm dosya sistemlerini yeniden
bağlamak için --all seçeneğinin
kullanılmasına izin verir. Örnek:
mount --all -o remount,ro -t vfat
- komutu ile evvelce bağlanmış tüm vfat dosya
sistemleri salt-okunur olarak yeniden bağlanır. Dosya
sistemlerinin her biri mount -o remount,ro
/bağlama-noktası kalıbı ile yeniden
bağlanır. Yani, mount komutu fstab veya
mtab’ı okuyup bu seçenekleri komut
satırındaki seçeneklerle birleştirir.
- ro
- Dosya sistemini salt okunur kipte bağlar.
- rw
- Dosya sistemini oku-yaz kipinde bağlar.
- sync
- Dosya sistemine bütün G/Ç’lar
eşzamanlı yapılır. Ömrü yazma
sayısıyla sınırlanmış ortamlarda
(örneğin bazı flash sürücüleri,
SSD gibi) eşzamanlama (tamponsuz, doğrudan diskle
çalışma), aygıt ömrünün
kısalmasına neden olabilir.
- user
- Sıradan (root olmayan) kullanıcıların dosya
sistemini bağlamasına izin verilir. Sistemi bağlayan
kullanıcının adı mtab’a (veya
mtab bulunmayan sistemlerde /run/mount içindeki
özel libmount dosyasına) yazılır,
böylece bu kullanıcı dosya sistemini daha sonra
ayırabilir. Bu seçenek, noexec, nosuid ve
nodev seçeneklerini örtük olarak uygular
(seçenek satırındaki user, exec,
dev, suid gibi sonraki seçenekler tarafından
gözardı edilmedikleri sürece).
- nouser
- Sıradan (root olmayan) kullanıcıların dosya
sistemini bağlamasına izin verilmez. Bu seçenek
öntanımlıdır; örtük olarak
hiçbir seçenek uygulanmaz.
- users
- Bütün kullanıcılara mount ve
umount komutunu kullanma yetkisi verir. Bu seçenek,
noexec, nosuid ve nodev seçeneklerini
örtük olarak uygular (seçenek
satırındaki users, exec, dev,
suid gibi sonraki seçenekler tarafından
gözardı edilmedikleri sürece).
- X-*
- "X-" ön ekine sahip tüm seçenekler,
yorumlar veya uygulamaya özgü kullanıcı
seçenekleri olarak yorumlanır. Bu seçenekler
kullanıcı alanında (örn., mtab
dosyası) saklanmaz, mountds-türü
bağlama yardımcılarına veya mount(2)
sistem çağrısına gönderilmez.
Önerilen biçim
X-uygulama.seçenek’tir.
- x-*
- X- seçenekleri gibidir, ancak kullanıcı
alanında kalıcı olarak saklanır. Bu,
seçeneklerin umount(8) veya diğer işlemler
için de geçerli olduğu anlamına gelir.
Kullanıcı alanında bağlama
seçeneklerini gerçeklemenin zor olduğu
unutulmamalıdır, çünkü libmount
tabanlı araçları kullanmak gereklidir ve
seçeneklerin her zaman kullanılabilir
kalacağının garantisi yoktur (örneğin,
bir bağlantıyı başka yere taşıma
işleminden sonra veya paylaşımsız isim
alanında).
Util-linux v2.30’dan önce x-*
seçeneklerinin libmount tarafından
korunmadığı ve kullanıcı
alanında saklanmadığı (işlevsellik o
zamanlar X-* ile aynıydı), ancak artan
kullanım senaryoları nedeniyle (initrd, systemd vb.)
işlevselliğin, mevcut fstab
yapılandırmalarını herhangi bir
değişiklik olmadan kullanılabilir durumda tutmak
üzere genişletildiği
unutulmamalıdır.
- X-mount.mkdir[=kip]
- Henüz mevcut değilse, bir hedef dizin (bağlama
noktası) oluşturmaya izin verir. İsteğe
bağlı kip, sekizli gösterimde mkdir(2)
için kullanılan dosya sistemi erişim kipini belirler.
Öntanımlı kip 0755’tir. Bu işlevsellik
yalnızca root kullanıcılar için veya
mount suid izinleri olmadan
çalıştırıldığında
desteklenir. Seçenek ayrıca x-mount.mkdir olarak da
desteklenir, ancak v2.30’dan beri bu gösterimin
kullanımı önerilmemektedir. Ayrıca bkz:
--mkdir
- X-mount.subdir[=dizin]
- Bağlı olmayan bir dosya sistemini geçici olarak
bağlayıp onun bir alt dizinine bağlı bir dosya
sistemini başka bir yere kopyalamak için
kullanılabilir. Şimdilik, bu özellik,
paylaşılmamış bir ad alanındaki
geçici bir dosya sistemi kök dizinini
bağladıktan sonra, belirtilen alt dizine son
bağlama noktasını kopyalayıp (remount
değil bind) dosya sistemi kök dizinini ayırmak
şeklinde gerçeklenmektedir. Böyle bir alt dizin
bağlaması, birden çok mount(2) sistem
çağrısı tarafından
gerçeklenmesine rağmen, sistemin geri kalanı
için tek bir çağrı olarak
görünür. Bu özellik DENEYSELDİR.
- nosymfollow
- Dosya yolları çözümlenirken sembolik
bağlar izlenmez. Sembolik bağlar yine de
oluşturulabilir ve readlink(1), readlink(2),
realpath(1) ve realpath(3)hala düzgün
şekilde çalışır.
DOSYA SİSTEMİNE ÖZGÜ BAĞLAMA
SEÇENEKLERİ
Aşağıdaki seçenekler, sadece belirli
dosya sistemlerinde geçerlidir. Bunlar dosya sistemi
çeşitlerine göre
sıralanmıştır. Mümkün
olduğunca, ayrıntılar için önce dosya
sistemine özel kılavuz sayfalarına
başvurulmalıdır. Bu sayfalardan bazıları
aşağıdaki tabloda listelenmiştir.
Yukarıda listelenen bazı sayfaların
yalnızca ilgili kullanıcı alanı
araçları kurulduktan sonra kullanılabilir
olacağı unutulmamalıdır.
Aşağıdaki seçenekler yalnızca
belirli dosya sistemleri için geçerlidir. Bunlar dosya
sisteminin adına göre abecesel
sıralanmıştır. Tüm seçenekler
bağlama seçeneği olup yalnızca -o komut
satırı seçeneğinde belirtilebilir.
Hangi seçeneklerin destekleneceği biraz da
çalışan çekirdeğe
bağlıdır. Daha fazla bilgi, çekirdek kaynak
paketinin Documentation/filesystems alt dizinindeki dosya sistemine
özgü dosyalarda bulunabilir.
- uid=değer
ve gid=değer
- Dosya sistemindeki dosyaların kullanıcı ve grup
kimliklerini tanımlar. Öntanımlı olarak
uid=gid=0 dır.
- ownmask=değer
ve othmask=değer
- Sırası ile adfs için “sahibinin”
izinlerini ve “diğerlerinin” izinlerini ayarlar.
(öntanımlı olarak: sırası ile 0700 ve
0077 dir). Ayrıca bkz:
/usr/src/linux/Documentation/filesystems/adfs.rst
- uid=değer
ve gid=değer
- Dosya sistemi kökünün kullanıcı ve grup
kimliklerini ayarlar. Öntanımlı olarak uid=gid=0
dır. Fakat uid ve gid seçeneklerine
değer belirtilmediği durumlarda, geçerli
sürecin değerleri atanır.
- setuid=değer
ve setgid=değer
- Bütün dosyaların kullanıcı ve grup
kimliklerini ayarlar.
- mode=değer
- Asıl değerleri yok sayarak, bütün
dosyaların erişim izinlerini değer & 0777
olarak değiştirir. Okuma iznine sahip dizinlere arama izni
ekler. değer sekizlik tabanda belirtilir.
- protect
- Dosya sistemindeki koruma bitlerinde herhangi bir değişiklik
yapılmasına izin vermez.
- usemp
- Dosya sistemi kökünün kullanıcı ve grup
kimliklerini, ilk sync veya umount sonrası
bağlama noktasının kullanıcı ve grup
kimliklerine ayarlar ve sonra da bu seçenek temizlenir. Tuhaf...
- verbose
- Her başarılı bağlama için, ekrana
bilgilendirici bir ileti basar.
- prefix=dizge
- Bir bağı izlerken ds birim isminden önce
kullanılan önek.
- volume=dizge
- Bir sembolik bağı izlerken / öncesinde
kullanılan önek (en fazla 30 karakterlik).
- reserved=değer
- Aygıtın başlangıcındaki
kullanılmamış blok sayısı
(öntanımlı: 2).
- root=değer
- Kök bloğunun kesin yeri belirtilir.
- bs=değer
- Blok boyu belirtilir. Kullanılabilecek değerler: 512, 1024,
2048, 4096.
- grpquota
noquota
quota
usrquota
- Bu seçenekler geçerlidir ama yoksayılır
(bununla birlikte, bu seçenekler /etc/fstab içinde
kullanılırsa kota araçları tepki verebilir).
debugfs dosya sistemi, geleneksel olarak /sys/kernel/debug
altına bağlanan sözde dosya sistemidir. Çekirdek
3.4 sürümünden beri, debugfs için
aşağıdaki seçenekleri desteklemektedir:
- uid=değer
ve gid=değer
- Bağlama noktasının sahip ve grubunu tanımlar.
- mode=kip
- Bağlama noktasının kipini tanımlar.
devpts dosya sistemi sözde dosya sistemidir, geleneksel
olarak /dev/pts altına bağlanır. Bir
sözde uçbirim elde edebilmek için, bir
süreç /dev/ptmx’i açar; daha sonra bu
uçbirimin numarası bu sürece bildirilir ve
yardımcı sözde uçbirime
/dev/pts/<numara> şeklinde erişilebilir.
- uid=değer
ve gid=değer
- Yeni oluşturulan PTY’lerin kullanıcı ve grup
kimliklerini ayarlar. Hiçbir şey belirtilmemişse, bu
değerlere, uçbirimi oluşturan sürecin
değerleri atanır. Örneğin: Grup kimliği
5 olan bir tty grubu varsa, gid=5 ile yeni açılan PTY
bu gruba dahil edilir.
- mode=kip
- Yeni oluşturulan PTY’lerin kipini belirler.
Öntanımlı kip 0600’dür.
mode=620 ve gid=5 değerleri ile yeni
açılan PTYler için “mesg y”
öntanımlı olur.
- newinstance
- devpts dosya sisteminin özel bir örneğini
oluşturur, böylece bu yeni örnekte tahsis edilen
sözde terminaller, diğer devpts örneklerinde
oluşturulanlardan bağımsız olur.
newinstance seçeneği olmayan tüm
devptsler, aynı sözde uçbirim indisleri
kümesini paylaşır (yani, eski kipi).
newinstance seçeneği olanların indis
kümesi ise, kendilerine özel, diğerlerinden
bağımsız olur.
Bu seçenek esas olarak Linux
çekirdeğindeki kapsayıcıları
desteklemek için kullanılır. 2.6.29 ve
üstü Linux çekirdek sürümlerinde
gerçeklenmiştir. Ayrıca, bu bağlama
seçeneği yalnızca, çekirdek
yapılandırmasında
CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES
etkinleştirildiğinde geçerli olur.
Bu seçeneği etkin şekilde kullanmak
için /dev/ptmx, pts/ptmx’e sembolik bir
bağ olmalıdır. Daha fazla bilgi, çekirdek
kaynak paketinindeki Documentation/filesystems/devpts.txt
dosyasında bulunabilir.
- ptmxmode=kip
- devpts dosya sisteminde yeni ptmx aygıt
düğümünün kipini belirler.
Birden çok devpts örneği
desteğiyle, her örneğin (bkz: newinstance)
devpts dosya sisteminin kök dizininde özel bir ptmx
düğümü bulunur (genel olarak
/dev/pts/ptmx).
Çekirdeğin eski sürümleriyle
uyumluluk için, yeni ptmx
düğümünün
öntanımlı kipi 0000’dır. Bu
seçenek ile ptmx düğümü
için daha kullanışlı bir kip
belirtilebilir. newinstance seçeneği
belirtildiğinde bu seçeneğin de
kullanılması şiddetle önerilir.
2.6.29 ve üstü Linux çekirdek
sürümlerinde gerçeklenmiştir. Ayrıca,
bu seçenek yalnızca, çekirdek
yapılandırmasında
CONFIG_DEVPTS_MULTIPLE_INSTANCES
etkinleştirildiğinde geçerli olur.
- Bilgi:
- fat bağımsız bir dosya sistemi değildir ama
msdos, umsdos ve vfat dosya sistemlerinin ana
parçasıdır.
- blocksize=512
blocksize=1024
blocksize=2048
- Blok boyunu belirler (öntanımlı: 512). Bu
seçenek artık kullanılmıyor.
- uid=değer
ve gid=değer
- Tüm dosyaların kullanıcı ve grup kimliklerini
tanımlar. Öntanımlı olarak geçerli
sürecin kullanıcı ve grup kimlikleri
kullanılır.
- umask=maske
- umask’ı (verilmeyecek izinlerin bit maskesi) belirler.
Öntanımlı olarak, o anki sürecin
umask’ı kullanılır. Değer sekizlik
tabanda verilir.
- dmask=maske
- umask’ı (verilmeyecek izinlerin bit maskesi) yalnızca
dizinler için ayarlar. Öntanımlı olarak, o
anki sürecin umask’ı kullanılır.
Değer sekizlik tabanda verilir.
- fmask=maske
- umask’ı (verilmeyecek izinlerin bit maskesi) yalnızca
sıradan dosyalar için ayarlar.
Öntanımlı olarak, o anki sürecin
umask’ı kullanılır. Değer sekizlik
tabanda verilir.
- allow_utime=değer
- Değişiklik ve erişim zamanını
değiştirme izinlerini belirler.
- 20
- Geçerli süreç, dosyanın grubundaysa, zaman
damgasını değiştirebilir.
- 2
- Zaman damgasını herkes değiştirebilir.
- umask’ın (verilmeyecek izinlerin bit maskesi)
yalnızca dizinler için ayarlanması
öntanımlıdır. (Dizin yazılabilir ise
utime(2) çağrısına da izin verilir.
örnek: ~dmask & 022)
Normalde utime(2), geçerli sürecin
dosyanın sahibi mi yoksa yalnızca CAP_FOWNER
yeteneğine mi sahip olduğuna bakılır. Ancak
FAT dosya sistemlerinde diskte UID/GID yoktur, bu nedenle normal denetim
çok esnek değildir ancak bu seçenek ile bu
esnetilebilir.
- check=değer
- Üç farklı seçicilik seviyesi
seçilebilir:
- r[elaxed]
- Büyük ve küçük harfler aynı
kabul edilir ve uzun isimler kısaltılır
(örneğin; epeyuzunisim.filanca, epeyuzun.fil olur), isim ve
uzantıda ön ve iç boşluklar korunur.
- n[ormal]
- "relaxed" değerine çok benzer ama pek çok
özel karakter kabul edilmez (*, ?, <, boşluk, vs.). Bu
seçenek öntanımlıdır.
- s[trict]
- "normal" değerine çok benzer ama Linux’ta
bazan kullanılan fakat MS-DOS tarafından kabul edilmeyen
özel karakterler ve uzun isimler reddedilir (+, =, boşluk,
vs.).
-
- codepage=değer
- FAT ve VFAT dosya sistemlerinde, kısa isim karakterlerine
dönüşüm için kullanılacak kod
sayfası belirtilir. Öntanımlı: 437.
- conv=kip
- Bu seçenek artık
kullanılmadığından
başarısız olabilir veya yok sayılabilir.
- cvf_format=modül
- Sürücü olarak kullanılacak CVF (Compressed
Volume File -
Sıkıştırılmış Oylum
Dosyası) modülü olarak otomatik saptanan modül
yerine modül modülünü kullanmaya
zorlar. Şayet çekirdek kmod destekli ise bu seçenek,
istendiğinde CVF modülü yüklemesini de
denetler.
- cvf_option=seçenek
- seçenek CVF modülüne aktarılır.
Bu seçenek artık kullanılmıyor.
- debug
- Hata ayıklama etkinleştirilir. Bir sürüm
dizgesi ve bir dosya sistemi girdileri listesi basılır
(girdilerin tutarsız göründüğü
durumlarda da basılır).
- discard
- Belirtilirse, bloklar serbest
bırakıldığında blok
aygıtında yoket/kırp işlemlerinin
uygulanmasına neden olur. Bu, SSD’ler ve seyrek/ince olarak
sağlanan LUN’lar için
kullanışlıdır.
- dos1xfloppy
- Belirtilirse, yedekleme aygıtı boyutuna göre
belirlenen bir son çare öntanımlısı
olarak BIOS Girdileri Bloğu yapılandırması
kullanılır. Bu statik girdiler 160 kiB, 180 kiB, 320 kiB ve
360 kiB disketler ve disket imgeleri için DOS 1.x tarafından
kabul edilen öntanımlı değerlerle
eşleştirilir.
- errors=panic
errors=continue
errors=remount-ro
- Önemli hatalar için FAT
davranışını belirler: panic (panikle),
continue (hiçbir şey yapmadan devam et) veya
remount-ro (bölümü salt okunur yeniden
bağla - öntanımlıdır).
- fat=12
fat=16
fat=32
- 12, 16 veya 32 bitlik fat sistemi belirtir. Bu seçeneğin
belirtildiği durumlarda otomatik FAT türü
saptaması yoksayılır. Kullanırken
DİKKATLİ OLUN!
- iocharset=küme
- 8 bitlik karakterlerle, 16 bitlik Unicode karakterler arasında
dönüşüm işlemi için
kullanılacak karakter kümesini belirler.
Öntanımlı küme iso8859-1’dir.
Uzun dosya isimleri disk üzerinde Unicode biçiminde
saklanır.
- nfs=stale_rw
nfs=nostale_ro
- Yalnızca FAT dosya sistemi NFS üzerinden dışa
aktarılmak isteniyorsa etkinleştirilmelidir.
nfs=stale_rw: Bu seçenek, aramaları
iyileştirmek için nfs ile ilgili kod tarafından
kullanılan dizinlerin dosya düğümlerini
tamponlamakta kullanılır . NFS üzerinden tüm
dosya işlemleri (okuma/yazma) desteklenir, ancak NFS
sunucusundaki bir önbellek tahliyesinin, yapay ESTALE
hatalarına neden olma olasılığı
vardır.
nfs=nostale_ro: Bu seçenek, dosya
düğümü indisini ve dosya
tanıtıcısını FAT dizini girdisindeki
bir dosyanın disk üzerindeki konumuna
dayandırır. Bir dosya, bulunduğu dizinin dosya
düğümü tamponundan
çıkarıldıktan sonra ESTALE
hatasının oluşmamasını sağlar.
Ancak bu, yeniden adlandırma, oluşturma ve bağ
kaldırma gibi işlemlerin dosya
tanıtıcılarının artık
farklı bir dosyayı göstermesine ve
büyük olasılıkla veri bozulmasına
neden olabileceği anlamına gelir. Bunun ortaya
çıkmaması için, bu seçenek ek olarak
dosya sistemini salt okunur olarak bağlar.
Geriye dönük uyumluluğu korumak
için, stale_rw öntanımlı
olduğu takdirde -o nfs de kabul edilir.
- tz=UTC
- Bu seçenek, yerel saat (FAT üzerinde Windows
tarafından kullanıldığı gibi) ve UTC
(Linux’un dahili olarak kullandığı)
arasındaki zaman damgalarının
dönüştürülmesini devre
dışı bırakır. Bu, yerel saatin
olumsuzluklarından kaçınmak için UTC’ye
ayarlanmış aygıtları (sayısal kameralar
gibi) bağlarken özellikle
kullanışlıdır.
- time_offset=fark
- Zaman damgalarının FAT tarafından kullanılan
yerel saatten UTC’ye
dönüştürülmesi için saat
farkını belirler. Yani, Linux tarafından
dahili olarak kullanılan UTC’ye
dönüştürmek için her zaman
damgasından fark dakika
çıkarılır. Bu, çekirdekte
settimeofday(2) aracılığıyla ayarlanan saat
dilimi dosya sistemi tarafından kullanılan saat dilimi
olmadığında
kullanışlıdır. Yaz saati
uygulamalarında bu seçeneğin doğru zaman
damgaları sağlamadığı
unutulmamalıdır - yaz saatinin
uygulandığı saatlere bağlı olarak zaman
damgaları bir saat farklı olacaktır.
- quiet
- Sessiz kip etkinleştirilir. Dosyaların sahiplik ve kipleri
değiştirilirken başarısızlık
halinde hata döndürülmez. DİKKATLİ
kullanılmalıdır!
- rodir
- FAT dosya sisteminde, ATTR_RO (salt okunur)
özniteliği vardır. Windows’ta, dizinler
için ATTR_RO yok sayılır ve bir seçenek
olarak yalnızca uygulamalar tarafından
kullanılır (örneğin, dizini
özelleştirmek için).
ATTR_RO özniteliği, dizinleri bile salt
okunur yapmak için kullanılmak istenirse bu seçenek
belirtilmelidir.
- showexec
- Belirtilirse, dosyanın çalıştırma izni
bitlerine yalnızca dosya uzantısı .EXE,
.COM veya .BAT ise izin verilir.
Öntanımlı olarak etkin değildir.
- sys_immutable
- Belirtilirse, FAT dosya sisteminin ATTR_SYS
özniteliği Linux üzerinde IMMUTABLE
seçeneği ile gerçeklenir.
Öntanımlı olarak etkin değildir.
- flush
- Belirtilirse, dosya sistemi bellekten diske normalden daha erken
boşaltılmaya çalışılır.
Öntanımlı olarak etkin değildir.
- usefree
- Belirtilirse, FSINFO’da saklanan "free clusters"
("serbest kümeler") değeri
kullanılır. Diski taramadan boş küme
sayısını belirlemek için
kullanılır. Ancak öntanımlı olarak
kullanılmaz, çünkü son Windows
sürümlerinde bazı durumlarda doğru
şekilde güncellenmemektedir. FSINFO’daki bu
değerin doğru olduğundan emin olunması
durumunda, bu seçenekle disk taramasını
önlenebilir.
- dots
nodots
dotsOK=[yes|no]
- Unix veya DOS kurallarını bir FAT dosya sisteminde zorlamak
için yanlış yönlendirilmiş
çeşitli girişimler.
- creator=değer,
type=değer
- Yeni dosyalar oluşturmak için MacOS bulucu tarafından
kullanılan creator/type için belirtilen
değerler tanımlanır. ’????’
öntanımlıdır.
- uid=değer,
gid=değer
- Dosya sistemindeki dosyaların kullanıcı ve grup
kimliklerini ayarlar. Öntanımlı olarak o anki
sürecin kullanıcı ve grup kimlikleri
kullanılır.
- dir_umask=değer,
file_umask=değer,
umask=değer
- Tüm dizinler, tüm normal dosyalar veya tüm dosyal ve
dizinler için kullanılan umask değerini
belirler. Geçerli sürecin umask’ı
öntanımlıdır.
- session=değer
- Bağlanacak CDROM oturumunu seçmek için
kullanılır. Öntanımlı olarak bu karar
CDROM sürücüsüne
bırakılır. Bu seçenek, CDROM
dışında herhangi bir aygıtta
başarısız olur.
- part=N
- Aygıtın Ninci disk
bölümünü seçer. Yalnızca
CDROM’lar için anlamlıdır. Bölüm
tablosunu hiç araştırmamak
öntanımlıdır.
- quiet
- Geçersiz bağlama seçenekleri sessizce yok
sayılır.
- uid=değer
ve gid=değer
- Dosya sistemindeki dosyaların kullanıcı ve grup
kimliklerini ayarlar. Öntanımlı olarak o anki
sürecin kullanıcı ve grup kimlikleri
kullanılır.
- umask=değer
- umask’ı ayarlar (verilmeyecek izinlerin bit maskesi).
Öntanımlı olarak, o anki sürecin
umask’ı kullanılır. Değer sekizlik
tabanda verilir.
- case=lower,
case=asis
- Bütün dosya isimlerini ya küçük harfe
dönüştürür veya oldukları gibi
bırakır. Öntanımlı: case=lower
(küçük harfe dönüştür).
- conv=kip
- Bu seçeneğin kullanımı önerilmemekte
olup kullanımı durumunda başarısız
olabilir veya yok sayılabilir.
- nocheck
- Tutarlılık denetimleri yapılırken hata
verirse, bağlama işlemini yarıda kesmez.
ISO 9660 CD-ROM’larda kullanılan dosya sistemi
yapısını açıklayan bir
standarttır. Bu dosya sistemi ayrıca bazı
DVD’lerde de görülmektedir. Ayrıca bkz: udf
dosya sistemi.
Normal bir iso9660 dosyası 8.3 şeklinde
(tıpkı DOS’daki dosya ismi
kısıtlamasında olduğu gibi) ve
bütün karakterleri büyük harfli
görünür. Dosya sahibi, koruma, bağ
sayısı, blok/karakter aygıtları için
hazırlık ve benzer şeyler için ayrıca
alanlar bulunmaz.
Rock Ridge, iso9660’a bu unixvari özellikleri
eklemeye yarayan bir genişletmedir. Basitçe, ek bilgilerin
tamamının kaydı için her bir dizin
kaydında genişletmeler vardır. Rock Ridge
kullanıldığı durumlarda, dosya sistemi normal
bir Unix dosya sisteminde farksızdır. Elbette, arada bir fark
vardır: CD-ROM salt okunurdur.
- norock
- Rock Ridge genişletmesinin, kullanmak mümkün olsa
bile, kullanılmasını önler. Bkz:
Aşağıdaki map seçeneği
- nojoliet
- Microsoft Joliet genişletmesinin, kullanmak mümkün
olsa bile, kullanılmasını önler. Bkz:
Aşağıdaki map seçeneği
- check=r[elaxed]
check=s[trict]
- check=r[elaxed] seçeneği ile, dosyalar listelenmeden
önce dosya ismi küçük harfe
dönüştürülür. Bu işlem,
sadece norock ve map=normal seçenekleri ile birlikte
kullanılırsa, bir anlam ifade etmektedir.
Öntanımlı olarak check=s[trict]
kullanılmaktadır.
- uid=değer
ve gid=değer
- Muhtemelen, Rock Ridge genişletmesinde belirtilen bilgileri
önemsenmeden dosya sistemindeki bütün
dosyaların sahiplik veya grup iyeliklerini belirtilen
değerlere çevirir. Öntanımlı olarak
uid=0 ve gid=0 kullanılmaktadır.
- map=n[ormal]
map=o[ff]
map=a[corn]
- Rock Ridge olmayan bölümler için, normal isim
dönüşümü ile büyük
harflar küçük harflere çevrilir, isimlerin
sonundaki ‘;1’ler düşer ve
‘;’ler ‘.’ya çevirir. map=o[ff]
seçeneği ile isim
dönüşümü yapılmaz.
Öntanımlı olarak map=n[ormal]
kullanılır. map=a[corn] seçeneği,
map=n[ormal] ile aynıdır ama fazladan Acorn
genişletmesini de ekler (tabii varsa).
- mode=değer
- Rock Ridge olmayan bölümler için, bütün
dosyalara belirtilen kipi verir. Herkes için okuma ve
çalıştırma izni
öntanımlıdır. Sekizlik taban 0 ile
başlatılarak gösterilir.
- unhide
- Gizli ve kısıtlı haklara sahip dosyaları da
gösterir. (Sıradan dosyalar ve gizli veya
kısıtlı dosyalar aynı dosya isimlerine
sahipse, bu sıradan dosyaları da erişilmez
kılabilir.)
- block={512|1024|2048}
- Blok boyutlarını belirtilen değere göre
ayarlar. block=1024 öntanımlıdır.
- conv=kip
- Bu seçeneğin kullanımı önerilmemekte
olup kullanımı durumunda başarısız
olabilir veya yok sayılabilir.
- cruft
- Şayet dosya uzunluğunun en kıymetli baytı
bozuksa, dosya uzunluğunun en kıymetli bitlerini yok saymak
için bu seçenek atanabilir. Bu seçenek ile dosya
boyutları 16 MB ile
sınırlandırılır.
- session=x
- Çoklu oturumlu CDlerde oturum seçer.
- sbsector=xxx
- xxx. sektörden başlayan oturumu seçer.
Aşağıdaki seçenekler vfat ile
aynıdır ve bunları belirtmek yalnızca
Microsoft’un Joliet genişletmesi kullanılarak
kodlanmış diskleri kullanırken
anlamlıdır.
- iocharset[=değer]
- CD’deki 16 bitlik Unicode karakterlerin 8 bitlik karakterlere
dönüştürülmesinde kullanılacak
karakter kümesini belirler. iso8859-1
öntanımlıdır.
- utf8
- CD’deki 16 bitlik Unicode karakterleri UTF-8’e
dönüştürür.
- iocharset=değer
- Unicode karakterlerin ASCII karakterlere
dönüştürülmesinde kullanılacak
karakter kümesini belirler. Dönüşüm
yapılmaması öntanımlıdır.
Çekirdek yapılandırma dosyasında
CONFIG_NLS_UTF8 seçeneğinin
tanımlanmasını gerektirir.
- resize=sayı
- Birimi belirtilen blok sayısına göre yeniden
boyutlandırır. JFS, bir birimi
küçültmeyi değil, yalnızca
büyütmeyi destekler. Bu seçenek, yalnızca
birim oku-yaz olarak yeniden bağlanırken geçerlidir.
Seçenek sayı belirtilmeksizin
kullanılırsa birim disk
bölümünün tam boyuna kadar
genişletilir.
- nointegrity
- Günlüğe yazılmaz. Bu seçeneğin
birincil kullanım amacı, bir birimi yedekleme
ortamından geri yüklerken daha yüksek
başarım elde etmektir. Sistem normal
kapanmamışsa birimin
bütünlüğü garanti edilmez.
- integrity
- Öntanımlıdır. Meta veri
değişiklikleri günlüğe
yazılır. Evvelce nointegrity seçeneği
ile bağlanmış bir dosya sistemini normal
davranışına geri döndürmek için
yeniden bağlarken kullanılır.
- errors={continue|remount-ro|panic}
- Hatalara rastlandığında
davranışı belirler: continue (dosya sistemini
im koy ve devam et), remount-ro (bölümü salt
okunur yeniden bağla), panic (panikle ve sistemi durdur).
- noquota|quota|usrquota|grpquota
- Bu seçenekler kabul edilir ancak yok sayılır.
fat dosya sistemi seçeneklerine
bakınız. Şayet msdos dosya sisteminde bir
tutarsızlık tespit edilirse, hata raporu verir ve dosya
sistemini salt okunur bağlar. Dosya sistemini yazılabilir hale
dönüştürmek için tekrar bağlamak
gerekir.
Tıpkı nfs gibi, ncpfs
uygulaması da mount(2) sistem
çağrısına bir ikil değer (struct
ncp_mount_data) bekler. Bu değer ncpmount(8) tarafından
oluşturulmakta ama mount’un geçerli
sürümü (2.12) ncpfs hakkında
hiçbir şey bilmemektedir.
- iocharset=isim
- Dosya isimleri döndürülürken
kullanılacak karakter kümesidir. VFAT’den
farklı olarak, NTFS
dönüştürülemeyen karakterleri
içeren isimleri gizler. Kullanımı önerilmiyor.
- nls=isim
- iocharset seçeneğinin yeni ismi.
- utf8
- Dosya isimlerini dönüştürmek için UTF-8
kullanılır.
- uni_xlate=[0|1|2]
- 0 (veya ‘no’ ya da ‘false’) için,
bilinmeyen Unicode karakterler için önceleme
yapılmaz. 1 (veya ‘yes’ ya da ‘true’)
veya 2 için, vfat türünde “:” ile
başlayan 4 baytlık öncelem kullanılır.
Burada karakter kodlamasının bayt sırası
olarak, 2 için küçük sonlu (little-endian), 1
için ise bayt yer değiştirmeli büyük
sonlu (byteswapped big-endian) sıralama kullanılır.
- posix=[0|1]
- Şayet etkin ise (posix=1), dosya sistemi
büyük/küçük harf ayrımı
yapar. Dosyaların 8.3’lük diğer isimleri ise
gizlenmek yerine sabit bağlar ile temsil edilir. Bu
seçeneğin kullanımı önerilmiyor.
- uid=değer,
gid=değer ve umask=değer
- Dosya sistemindeki dosya izinlerini düzenler.
Öntanımlı olarak, dosyalar root
kullanıcıya aittir ve başkaları
tarafından okunamaz.
Linux 3.18’den beri, katmanlı sözde dosya
sistemi (overlayfs), diğer dosya sistemleri için birlikte
bağlama olanağı sağlar.
Bir katmanlı dosya sistemi, iki dosya sistemini üst
ve alt dosya sistemi olarak birleştirir. Her iki dosya sisteminin de
adı varsa, alt dosya sistemindeki nesne gizliyken veya dizinler
söz konusu olduğunda üst nesneyle
birleştirilirken üst dosya sistemindeki nesne
görünür olur.
Alt dosya sistemi, Linux tarafından desteklenen herhangi
bir dosya sistemi olabilir ve yazılabilir olması gerekmez. Alt
dosya sistemi başka bir katmanlı dosya sistemi bile olabilir.
Üst dosya sistemi normalde yazılabilir olacaktır ve
eğer öyleyse, trusted.* genişletilmiş
özniteliklerinin oluşturulmasını desteklemesi ve
readdir(3) yanıtlarında geçerli bir
d_type alanı sağlaması gerekir, bu nedenle NFS
uygun değildir.
İki salt okunur dosya sisteminden oluşan bir salt
okunur katmanlı sistem, herhangi bir dosya sistemi
türünü kullanabilir. lowerdir ve upperdir
seçenekleri, aşağıdaki gibi kullanılarak
/alt ve /ust dizinleri /birlesik dizini altında
birleştirilebilir:
mount -t overlay overlay \
-olowerdir=/alt,upperdir=/ust,workdir=/calisma /birlesik
- lowerdir=dizin
- lowerdir yazılabilir olması gerekmeyen dosya
sistemidir.
- upperdir=dizin
- upperdir normalde yazılabilir olması gereken dosya
sistemidir.
- workdir=dizin
- workdir, upperdir dosya sistemi üzerinde boş
bir dizin gerektirir.
- userxattr
- xattr isim alanı olarak "trusted.overlay." yerine
"user.overlay." kullanılır. Katmanlı
dosya sisteminin ayrıcalıksız
bağlanması için yararlıdır.
- redirect_dir={on|off|follow|nofollow}
- redirect_dir özelliği etkin olursa dizin
kopyalanır (ama içeriği değil).
Ardından katmanlı dosya sisteminin kök dizinindeki
özgün konum yoluna
"{trusted|user}.overlay.redirect" ek
özniteliği tanımlanır. Son olarak dizin yeni
yerine taşınır
- on
- Yönlendirmeler etkinleştirilir.
- off
- Yönlendirmeler oluşturulmaz ve çekirdek/modül
yapılandırmasında
"redirect_always_follow" özelliği etkinse
yalnızca izlenir.
- follow
- Yönlendirmeler oluşturulmaz, ancak izlenir.
- nofollow
- Yönlendirmeler oluşturulmaz ve izlenmez
(çekirdek/modül yapılandırmasında
"redirect_always_follow" özelliği etkinse
"redirect_dir=off" seçeneğine
eşdeğerdir).
-
- index={on|off}
- Dosya düğümü indisi. index=off
durumunda birden fazla sabit bağı olan bir dosya
kopyalanırsa, bu bağlar "koparılır".
Değişiklikler, aynı dosya
düğümüne atıfta bulunan diğer
sabit bağ adlarına yansıtılmaz.
- uuid={on|off}
- Dosya tanıtıcılarındaki temel dosya sisteminin
UUID’sini null ile değiştirmek ve UUID denetimlerini
etkin şekilde devre dışı bırakmak
için kullanılabilir. Bu, diskin kopyalanması ve bu
kopyanın UUID’sinin değişmesi durumunda
faydalı olabilir. Bu, yalnızca tüm
lowerdir/upperdir/workdir dizinleri aynı dosya
sistemindeyse geçerlidir, aksi takdirde normal
davranışa dönülür.
- nfs_export={on|off}
- NFS dışa aktarımını destekleyen bir
dosya sisteminde nfs_export=on seçeneği ile
katmanlı bir dosya sistemi NFS’ye aktarılabilir.
- Bilgi:
- index=off,nfs_export=on bağlama seçenekleri oku-yaz
bir bağlantı ile çeliştiğinden bir
hatayla sonuçlanabilir.
- Bu seçeneğin ayrıntılı
açıklaması için bkz:
https://www.kernel.org/doc/html/latest/filesystems/overlayfs.html?highlight=overlayfs
- xino={on|off|auto}
- xino özelliği, gerçek nesne st_ino
özelliğindeki benzersiz bir nesne
tanıtıcısı ve ilgili fsid dizininden
oluşur. xino özelliği, fsid için
dosya düğüm indisinin yüksek bitlerini
kullanır, çünkü bu dosya sistemleri nadiren bu
bitleri kullanır. İlgili düğümün
bitlerinin yüksek xino bitlerine taşması
durumunda, katmanlı dosya sistemi o düğüm
için xino özelliği olmayan
davranışa geri dönecektir.
Bu seçeneğin etkisinin
ayrıntılı açıklaması
için bkz:
https://www.kernel.org/doc/html/latest/filesystems/overlayfs.html?highlight=overlayfs
- metacopy={on|off}
- Yalnızca meta veri kopyalama özelliği
etkinleştirildiğinde ve chown/chmod gibi meta veriye
özel bir işlem gerçekleştirildiğinde,
overlayfs yalnızca meta verileri kopyalar (tüm
dosyanın aksine). Daha sonra dosya YAZ işlemi için
açıldığında dosyanın
tamamı kopyalanacaktır.
Başka bir deyişle, bu gecikmeli veri kopyalama
işlemidir ve verilerin gerçekten
değiştirilmesi gerektiğinde veriler
kopyalanır.
- volatile
- Uçucu (volatile) bağlamaların bir
çökmeden kurtulma garantisi yoktur. Uçucu
bağlamaların, katmanlı dosya sistemine yazılan
veriler yalnızca önemli bir çaba sarf etmeden yeniden
oluşturulabiliyorsa kullanılması şiddetle
önerilir.
volatile seçeneğiyle
bağlamanın getirisi, üst dosya sistemine
yapılan tüm eşzamanlama
çağrılarının
atlanmasıdır.
Yanlış bir güvenlik hissi vermekten
kaçınmak için, geçici
bağlamaların eşzamanlanması
(fsync(2)), VFS’nin geri kalanından biraz
farklıdır. Geçici bir bağlama
gerçekleştikten sonra upperdir dosya sisteminde
herhangi bir geri yazma hatası oluşursa, tüm
eşzamanlama işlevleri hata döndürür.
Bu durumda, dosya sistemi kurtarılmayacak ve upperdir, son
eşzamanlama çağrısından bu yana yeni
bir hatayla karşılaşmamış olsa bile,
sonraki her eşzamanlama çağrısı bir
hata döndürecektir.
Katmanlı dosya sistemi volatile
seçeneği ile bağlandığında
"$workdir/work/incompat/volatile" dizini
oluşturulur. Bir sonraki bağlama sırasında,
bu dizin denetlenir ve bağlama zaten varsa bağlama
reddedilir. Bu, kullanıcının upperdir ve
workdir dizinlerini atması ve yeni bir tane
oluşturması gerektiğinin güçlü
bir göstergesidir. Kullanıcının sistemin
çökmediğini ve upperdir
içeriğinin bozulmadığını
bildiği çok sınırlı durumlarda,
uçucu (volatile) dizin kaldırılabilir.
reiserfs günlükleme yapan bir dosya
sistemidir.
- Uyarı:
- reiserfs dosya sisteminin geliştiricisi
kalmadığından Linux 5.18
sürümünden beri kullanımı
önerilmemekte olup muhtemelen 2025’te çekirdek
desteği sonlandırılacaktır (Kaynak:
https://git.kernel.org/pub/scm/linux/kernel/git/torvalds/linux.git/commit/
?id=eb103a51640ee32ab01c51e13bf8fca211f25f61).
- conv
- 3.6 sürümü reiserfs
yazılımının, 3.5 sürümü
bir reiserfs dosya sistemini bağlamasını ve yeni
oluşturulan nesneler için 3.6 biçiminin
kullanılmasını sağlar. Bu dosya sistemi
artık reiserfs 3.5 sürümü araçlarla
uyumlu olmayacaktır.
- hash={rupasov|tea|r5|detect}
- reiserfs’nin dizinler içindeki dosyaları
bulması için kullanılacak aş işlevini
seçmek için kullanılır.
- rupasov
- Yury Yu. Rupasov tarafından bulunmuş bir aş
yöntemi. Oldukça hızlı ve yerel
ayarları koruyan bir yöntemdir, sözlüğe
bağlı kalarak dosya isimlerini yakın aş
değerlerine eşler. Bu seçenek
kullanılmamalıdır, oldukça yüksek bir
ihtimalle aş karmaşasına yol açabilir.
- tea
- Jeremy Fitzhardinge tarafından gerçeklenen bir Davis-Meyer
işlevi. İsimlerde, aş permütasyon bitlerini
kullanır. Yüksek rastlantısallığa ve
düşük olasılıkla, bir miktar
işlemci gücüne mal olacak, aş
uyumsuzluklarına sebep olabilir. R5 aş ile
EHASHCOLLISION hatalarında
uzmanlaşılmışsa bu seçenek
kullanılabilir.
- r5
- Rupasov aşının geliştirilmiş bir
sürümü. Çok büyük dizinler yoksa
ve tuhaf dosya ismi şablonları mevcut değilse
kullanılacak en iyi seçenektir.
Öntanımlıdır.
- detect
- Bağlanmış dosya sisteminde kullanılan
aş işlevini tespit etmeye ve bu bilgiyi reiserfs
süper bloğuna yazmayı sağlar. Bu
seçenek sadece, eski türdeki dosya sistemlerinde ve ilk
bağlama esnasında faydalı olabilir.
-
- hashed_relocation
- Blok tahsisçileri ayarlar. Bazı durumlarda
başarım artışı sağlayabilir.
- no_unhashed_relocation
- Blok tahsisçileri ayarlar. Bazı durumlarda
başarım artışı sağlayabilir.
- noborder
- Yury Yu. Rupasov’un icadı olan sınır
tahsisçi algoritmasını iptal eder. Bazı
durumlarda başarım artışı
sağlayabilir.
- nolog
- Günlüklemeyi (journalling) kapatır. Herhangi bir
çökme durumunda hızlı kurtarma
seçeneğinden vazgeçme pahasına, bir miktar
başarım artışı sağlayabilir.
Aslında, bu seçeneğin kullanılması
durumunda bile reiserfs günlükleme işlemlerine devam
edecektir ve geçerli verileri günlükleme
alanına yazacaktır. nolog genişletmesi halen
geliştirilmektedir.
- notail
- Öntanımlı olarak, reiserfs,
küçük dosyaları ve dosya
artıklarını doğrudan ağaç
yapısına kaydeder. Bu lilo(8) gibi bazı
uygulamalarda karışıklığa sebep olur.
Bu seçenek, dosyaların ağacın içine
paketlenmesini iptal eder. (Burada dosya artıkları, bir
dosyanın tam bir bloktan artan ancak artan kısmın bir
bloğu dolduramayacak kısmıdır.)
- replayonly
- Günlüklemedeki işlemleri tekrarlar fakat
gerçekte dosya sistemini bağlamaz. Temelde reiserfsck
tarafından kullanılır.
- resize=sayı
- reiserfs disk bölümünün
çevrimiçi genişlemesine izin veren bir tekrar
bağlama seçeneğidir. reiserfs’ye,
aygıtın sayı bloka sahip olduğu
talimatını verir. Bu seçenek, mantıksal birim
yönetim sistemi (LVM) kullanan aygıtlar için
tasarlanmıştır.
- user_xattr
- Genişletilmiş kullanıcı öznitelikleri
etkinleştirilir. Bkz: chattr(1)
- acl
- POSIX Erişim denetim listeleri etkinleştirilir. Bkz:
acl(5)
- barrier=none|barrier=flush
- Günlükleme kodunda yazma engellerinin
kullanımı barrier=none ile devre
dışı bırakılır,
barrier=flush ile etkinleştirilir
(öntanımlıdır). Bu aynı zamanda yazma
engellerini destekleyen bir G/Ç yığıtı
gerektirir ve reiserfs yazarken bir engelleme hatası alırsa,
bir uyarı ile engelleri tekrar devre dışı
bırakır. Yazma engelleri, günlüğe yazma
işlemlerinin disk üzerinde uygun şekilde
sıralanmasını zorlayarak, geçici disk yazma
önbelleklerini bazı başarım
düşmelerinde güvenli hale getirir. Batarya ile
beslenen disklerin varlığında, engelleri devre
dışı bırakmak başarımı
güvenli bir şekilde artırabilir.
UBIFS, UBI birimlerinin üzerinde
çalışan bir flash dosya sistemidir. Erişim
zamanının desteklenmediği ve her zaman kapalı
olduğu unutulmamalıdır.
Aygıt adı şöyle belirtilebilir:
- ubiX_Y
- UBI aygıt numarası X, birim numarası Y
- ubiY
- UBI aygıt numarası 0, birim numarası Y
- ubiX:AD
- UBI aygıt numarası X, birim adı AD
- ubi:AD
- UBI aygıt numarası 0, birim adı AD
Ayraç olarak : yerine ! imi de
kulllanılabilir.
Bağlama seçenekleri:
- bulk_read
- Toplu okuma etkinleştirilir. Dosya sistemini
yavaşlattığı için VFS ileri
okuması devre dışı
bırakılır. Toplu okuma, dahili bir en iyilemedir.
Veriler birkaç okuma isteği yerine tek seferde okunursa
bazı katı hal diskler daha hızlı okunabilir.
Örneğin, OneNAND birden fazla NAND sayfası okuyorsa
"yüklerken-oku" işlemi yapabilir.
- no_bulk_read
- Toplu okuma yapılmaz. Öntanımlıdır.
- chk_data_crc
- Verilerin CRC-32 sağlama toplamlarına bakılır.
Öntanımlıdır.
- no_chk_data_crc
- Verilerin CRC-32 sağlama toplamlarına bakılmaz. Bu
seçenekle, dosya sistemi veri için CRC-32 sağlama
toplamına bakmaz, ancak dahili indisleme bilgisi için bakar.
Bu seçenek sadece okumayı etkiler, yazmayı
değil. Veriler yazılırken CRC-32 her zaman
hesaplanır.
- compr={none|lzo|zlib}
- Yeni dosyalar yazılırken kullanılacak
öntanımlı
sıkıştırıcıyı belirler.
Bağlama none seçeneği ile
yapılmışsa,
sıkıştırılmış
dosyaları okumak hala mümkündür.
UDF, Optik Depolama Teknolojisi Derneği olan OSTA
tarafından tanımlanan "Evrensel Disk Biçimi"
dosya sistemidir ve genellikle DVD-ROM’lar için,
sıklıkla UDF/ISO-9660 melezi bir dosya sistemi olarak
kullanılır. Bununla birlikte, disk
sürücülerinde, flash sürücülerde
ve diğer blok aygıtlarında da tek başına
mükemmel bir şekilde kullanılabilir. Ayrıca bkz.
iso9660
- uid=kullanıcı|forget
- Dosya sistemindeki tüm dosyaların sahibi belirtilen
kullanıcı olur.
uid=kullanıcı’dan
bağımsız olarak (veya genellikle ek olarak)
uid=forget belirtilebilir. Bu durumda kullanıcı
kimliklerini disk ortamına kaydedilmez. Aslında kaydedilen
kullanıcı kimliği, UDF standardında
tanımlandığı gibi 32 bitlik taşma
kullanıcı kimliği -1’dir.
Seçeneğe değer olarak
kullanıcının adı, sayısal
kullanıcı kimliği veya özel bir
kullanım olarak forget sözcüğü
belirtilebilir.
- gid=grup|forget
- Dosya sistemindeki tüm dosyaların sahibi belirtilen
grup olur. gid=grup’dan
bağımsız olarak (veya genellikle ek olarak)
gid=forget belirtilebilir. Bu durumda grup kimliklerini disk
ortamına kaydedilmez. Aslında kaydedilen grup
kimliği, UDF standardında
tanımlandığı gibi 32 bitlik taşma grup
kimliği -1’dir. Seçeneğe değer olarak
grup adı, sayısal grup kimliği veya özel bir
kullanım olarak forget sözcüğü
belirtilebilir.
- umask=
- umask’ı (verilmeyecek izinlerin bit maskesi) belirler.
Öntanımlı olarak, o anki sürecin
umask’ı kullanılır. Değer sekizlik
tabanda verilir.
- mode=kip
- Belirtilirse, dosya sisteminden okunan tüm dizin
dışı düğümlerin izinlerine
kip atanır. Değer sekizlik tabanda verilir.
- dmode=kip
- Belirtilirse, dosya sisteminden okunan tüm dizin
düğümlerin izinlerine kip atanır.
- bs=değer
- Blok boyunu belirler. 2.6.30 öncesi çekirdek
sürümlerinde 2048 öntanımlı
değerdi. 2.6.30 sonrası ve 4.11 öncesi
çekirdeklerde, 2048 değerinin son çare olarak
kullanıldığı mantıksal blok boyu
değeriydi. dönüşlü mantıksal
aygıt blok boyutuydu. 4.11’den beri, mantıksal
aygıt blok boyu ile 4096 arasındaki geçerli blok
boyutunun son çare olduğu mantıksal blok boyudur.
Diğer ayrıntılar için
mkudffs(8) 2.0+ kılavuz sayfasının UYUMLULUK
ve BLOK BOYUTU bölümlerine bakılabilir.
- unhide
- Gizli dosyaları gösterir.
- undelete
- Silinmiş dosyaları listeler.
- adinicb
- Veriyi dosya düğümüne gömer
(öntanımlı).
- noadinicb
- Veriyi dosya düğümüne gömmez.
- shortad
- Kısa UDF adres tanıtıcıları
kullanılır (öntanımlı).
- longad
- Uzun UDF adres tanıtıcıları
kullanılır.
- nostrict
- Kesin uyumluluk kaldırılır.
- iocharset
- Yerel karakter kümesi etkin olur. Çekirdeğin
CONFIG_UDF_NLS seçeneği ile derlenmesini gerektirir.
- utf8
- UTF-8 karakter kümesi etkin olur.
- novrs
- Birim Tanıma Sırası yoksayılır ve
bağlama yine de denenir.
- session=
- Çok oturumlu kayıtlı optik ortam için oturum
numarasını belirler, sonuncusu
öntanımlıdır.
- anchor=
- Standart konum 256 geçersiz kılınır.
- lastblock=
- Dosya sisteminin son bloğunu belirler.
- ufstype=değer
- UFS değişik işletim sistemlerinde geniş
çapta kullanılan bir dosya sistemidir. Sorun,
gerçeklenimler arası farklılıklardadır.
Bazı gerçeklenim özellikleri belgelenmemiştir,
bu nedenle ufs’nin türünü otomatik
olarak tanımak çok zordur. Bu yüzden,
kullanıcılar bağlama işlemi esnasında
ufs türünü belirtmek zorundadır.
Muhtemel değerler şunlardır:
- old
- ufs’nin eski biçimi, salt okunurdur ve
öntanımlıdır. (-r
seçeneğinin belirtilmesi gerekir.)
- 44bsd
- BSD benzeri sistemler(NetBSD, FreeBSD, OpenBSD) tarafından
oluşturulmuş dosya sistemleri içindir.
- ufs2
- Oku-yaz desteğiye FreeBSD 5.x’te
kullanılmıştır.
- 5xbsd
- ufs2 ile eşanlamlı.
- sun
- Sparc üzerinde sunOS veya Solaris tarafından
oluşturulmuş dosya sistemleri içindir.
- sunx86
- x86 üzerinde Solaris tarafından oluşturulmuş
dosya sistemleri içindir.
- hp
- HP-UX tarafından oluşturulmuş dosya sistemleri
içindir.
- nextstep
- NeXTStep tarafından (NeXT istasyonları üzerinde)
oluşturulmuş dosya sistemleri içindir (şu an
salt okunurdur).
- nextstep-cd
- NextStep CDROMlar (block_size == 2048) içindir, salt okunurdur.
- openstep
- OpenStep tarafından oluşturulmuş dosya sistemleri
içindir (şu an salt okunurdur). Aynı dosya sistemi
türü macOS tarafından da kullanılır.
-
- onerror=değer
- Hata durumundaki davranışı belirler:
- panic
- Bir hata durumunda çekirdek paniğine sebep olur, sistem
durdurulur.
- [lock|umount|repair]
- Bugün için, bu seçenekler bir işe yaramaz; bir
hata durumunda sadece bir konsol iletisi basılır.
-
dotsOK seçeneği kabul edilmez. Bkz: msdos
için bağlama seçenekleri
- devuid=değer,
devgid=değer, devmode=kip
- Usbfs dosya sistemindeki aygıt dosyalarının sahibini,
grubunu ve kipini belirler (uid=gid=0, mode=0644
öntanımlıdır). kip sekizlik tabanda
belirtilir.
- busuid=değer,
busgid=değer, busmode=kip
- Usbfs dosya sistemindeki veriyolu dizinlerinin sahibini, grubunu ve kipini
belirler (uid=gid=0, mode=0555 öntanımlıdır).
kip sekizlik tabanda belirtilir.
- listuid=değer,
listgid=değer, listmode=kip
- Usbfs dosya sistemindeki dosya aygıtlarının sahibini,
grubunu ve kipini belirler (uid=gid=0, mode=0444
öntanımlıdır). kip sekizlik tabanda
belirtilir.
Her şeyden önce, fat için
bağlama seçenekleri, vfat içinde
geçerlidir. dotsOK seçeneği vfat
tarafından kabul edilmez. Bunların yanında şu
seçenekler de mevcuttur:
- uni_xlate
- Elde edilemeyen Unicode karakterlerini önceleme dizgesine
çevirir. Böylece, içinde Unicode karakterler olan
dosya isimleriyle yedekleme ve tekrar yükleme şansına
sahip olursunuz. Bu seçenek olmaksızın,
çevirinin mümkün olmadığı
hallerde, bir ‘?’ işareti kullanılır.
Önceleme dizgesi ‘:’ dir, çünkü
aksi durumda vfat sistemlerde geçersiz olur.
Kullanılan önceleme dizgesi, u Unicode karakteri temsil
etmek üzere: ’:’, (u & 0x3f), ((u>>6) &
0x3f), (u>>12).
- posix
- Harf büyüklükleri farklı iki aynı isme
izin verir. Bu seçenek kullanılmamalıdır.
- nonumtail
- isim~num.uzt ismini denemeden önce sıra numarasız
kısa bir isim oluşturmayı dener.
- utf8
- UTF-8, konsol tarafından kullanılan dosya sistemleri
için güvenli 8 bitlik bir Unicode
kodlamasıdır. Bu seçenekle etkinleştirilir,
utf8=0, utf8=no veya utf8=false ile devre
dışı bırakılır. Şayet
uni_xlate kullanılmışsa, utf8 iptal
edilir.
- shortname=kip
- 8.3 gösterimine uyan kısa dosya adlarının
oluşturulması ve görüntülenmesi
için davranışı tanımlar. Bir dosya
için uzun bir ad varsa, görüntüleme
için her zaman tercih edilen uzun ad olacaktır. Dört
kip vardır:
- lower
- Kısa ad küçük harfe
dönüştürülerek gösterilir;
kısa adın tamamı büyük harf
olmadığında uzun ad saklanır.
- win95
- Kısa ad büyük harfe
dönüştürülerek gösterilir;
kısa adın tamamı büyük harf
olmadığında uzun ad saklanır.
- winnt
- Kısa ad olduğu gibi gösterilir; kısa
adın tamamı büyük veya tamamı
küçük harf olmadığında uzun ad
saklanır.
- mixed
- Kısa ad olduğu gibi gösterilir; kısa
adın tamamı büyük harf
olmadığında uzun ad saklanır. Linux
2.6.32’den beri bu kip öntanımlıdır.
-
Aygıt eşleyici doğrulama hedefi,
çekirdek şifreleme API’sini kullanan blok
aygıtlarının salt okunur şeffaf
bütünlük denetimini sağlar. mount komutu,
dm-verity aygıtını açabilir ve aygıt
dosya sistemini bağlamadan önce bütünlük
doğrulamasını yapabilir. libmount ve
libcryptsetup kütüphanelerini gerektirir (isteğe
bağlı olarak dlopen(3)
aracılığıyla). libcryptsetup,
önceden bağlanmış bir
aygıtının kök aşını
çıkartmayı destekliyorsa, eşleşme
durumunda mevcut aygıtlar otomatik olarak yeniden
kullanılacaktır. dm-verity için bağlama
seçenekleri:
- verity.hashdevice=yol
- dm-verity’ye aktarılacak kaynak birim ile ilişkili
aş ağacı aygıtının yolunu
belirler.
- verity.roothash=aş
- verity.hashdevice kökünün
onaltılık tabanda aş değeri.
verity.roothashfile ile birlikte kullanılamaz.
- verity.roothashfile=yol
- verity.hashdevice kökünün
onaltılık tabanda aşını içeren
dosyanın yolunu belirler. verity.roothash ile
birlikte kullanılamaz.
- verity.hashoffset=konum
- Aş ağacı aygıtı, kaynak birime
gömülüyse, ağaca ulaşmak için
dm-verity tarafından kullanılacak konumu belirler (0
öntanımlıdır).
- verity.fecdevice=yol
- dm-verity’a aktarılacak kaynak birim ile ilişkili
Aktarım öncesi Hata Düzeltme (FEC)
aygıtının yolunu belirler.
İsteğe bağlıdır.
CONFIG_DM_VERITY_FEC seçeneği ile derlenmiş
çekirdek gerektirir.
- verity.fecoffset=konum
- Aktarım öncesi Hata Düzeltme (FEC)
aygıtı, kaynak birime gömülüyse, FEC
alanına ulaşmak için dm-verity tarafından
kullanılacak konumu belirler (0
öntanımlıdır). İsteğe
bağlıdır.
- verity.fecroots=değer
- FEC için eşlik baytı sayısı (2
öntanımlıdır). İsteğe
bağlıdır.
- verity.roothashsig=yol
- Kök aşının onaltılık tabandaki
dizgesinin pkcs7(1ssl) imzasını içeren
dosyanın yolunu belirler. Linux çekirdeğinin
CONFIG_DM_VERITY_VERIFY_ROOTHASH_SIG seçeneği ile
derlenmiş olmasını ve libcryptsetup
kütüphanesinin crypt_activate_by_signed_key()
işlevini gerektirir. Aygıtın yeniden
kullanımı için, imzaların ya
aygıtın tüm bağlamalarında
kullanılmış olması ya da hiçbiri
tarafından kullanılmamış olması
gerekir. İsteğe bağlıdır.
İsteğe bağlıdır.
- verity.oncorruption=ignore|restart|panic
- Çekirdeğe, bozulma
algılandığında yok saymasını
(ignore), yeniden başlatmasını(restart) veya
paniklemesini (panic) söyler. Öntanımlı olarak
G/Ç işlemi başarısız olur. Linux 4.1
veya üstü ve libcrypsetup 2.3.4 veya üstü
sürüm gerektirir.
util-linux paketinin 2.35 sürümünden beri
desteklenmektedir. Örneğin,
mksquashfs /etc /tmp/etc.squashfs
dd if=/dev/zero of=/tmp/etc.hash bs=1M count=10
veritysetup format /tmp/etc.squashfs /tmp/etc.hash
openssl smime -sign -in aş -nocerts -inkey private.key \
-signer private.crt -noattr -binary -outform der -out /tmp/etc.p7
mount -o verity.hashdevice=/tmp/etc.hash,verity.roothash=aş,\
verity.roothashsig=/tmp/etc.p7 /tmp/etc.squashfs /mnt
komutları, /etc dizininin squashfs imgesini oluşturur,
aş aygıtını doğrular ve
doğrulanmış dosya sistemi imgesini /mnt
altına bağlar. Çekirdek, verity.roothashsig
kullanıyorsa, kök aşının çekirdek
anahtarlığındaki bir anahtar tarafından
imzalandığını doğrulayacaktır.
Olası bağlama türlerinden biri de
dönüş (dev/loop) aygıtları
üzerinden yapılandır. Örnek:
mount /tmp/disk.img /mnt -t vfat -o loop=/dev/loop3
/dev/loop3 aygıtını karşılık
gelen /tmp/disk.img aygıt imgesini oluşturacak ve daha
sonra bu aygıtı /mnt altına
bağlayacaktır.
Şayet aygıt dosyası
açıkça belirtilmemişse (fakat -o loop
seçeneği verilmişse), mount komutu
kullanılmayan bir dönüş aygıtı
arar ve onu kullanır. Örnek:
mount /tmp/disk.img /mnt -o loop
Bir dosya sistemi türü belirtilmemişse veya dosya sistemi
libblkid tarafından biliniyorsa, mount komutu normal bir
dosyadan otomatik olarak bir dönüş aygıtı
oluşturur. Örnek:
mount /tmp/disk.img /mnt
mount -t ext4 /tmp/disk.img /mnt
Bu tür bağlama loop, offset ve encryption
isimleriyle belirtilen üç seçenekle yapılır
(sırasıyla aygıt, konum ve şifreleme).
Aslında bunlar losetup(8)’a aktarılan
seçeneklerdir. (Bu seçenekler, dosya sistemi
türüne özgü olan bağlama
seçeneklerine ek olarak kullanılabilir.)
Linux 2.6.25’den beri dönüş
aygıtlarının otomatik imhası desteklenmektedir.
Yani, mount tarafından tahsis edilen bir
dönüş aygıtı artık
/etc/mtab’dan bağımsız olarak
umount(8) tarafından serbest
bırakılabilmektedir.
losetup -d veya umount -d kullanılarak bir
dönüş aygıtı elle de serbest
bırakılabilir.
util-linux v2.29’dan beri, belirtilen dosya aynı
konum ve boyut sınırına sahip bir
dönüş aygıtı için zaten
kullanımdaysa, mount yeni bir aygıtı
başlatmak yerine dönüş
aygıtını yeniden kullanır. Bu, olası bir
dosya sistemi bozulmasını önlemek için
gereklidir.
ÇIKIŞ DURUMU
mount komutu aşağıdaki bitsel
VEYAlanabilir değerlerle çıkar:
- 0
- başarılı
- 1
- kullanım ve izinler hatalı
- 2
- sistem hatası (bellek yetersiz, çatallanamıyor,
başka dönüş aygıtı
kalmadı)
- 4
- dahili yazılım hatası
- 8
- kullanıcı kesmesi
- 16
- /etc/mtab dosyasına yazma veya kilitleme hatası
- 32
- bağlama başarısız
- 64
- bağlama kısmen başarılı
mount -a komutu 0 (tamamen başarılı),
32 (tamamen başarısız) veya 64 (kısmen
başarılı) ile çıkar.
Dışsal bağlama araçları
için sözdizimi:
/sbin/mount.ds-türü belirtim
dizin [
-sfnv] [
-N isimuzayı] [
-o
seçenekler] [
-t tür.alttür]
Burada, ds-türü dosya sistemi türü olup
-sfnvoN seçenekleri normal mount seçenekleri ile
aynıdır. -t seçeneği alt tür
desteği olan dosya sistemleri için kullanılır.
Örnek:
/sbin/mount.fuse -t fuse.sshfs
mount komutu, mount.ds-türü
dışsal araçlarına unbindable, runbindable,
private, rprivate, slave, rslave, shared, rshared, auto, noauto, comment, x-*,
loop, offset ve sizelimit bağlama seçeneklerini
aktarmaz. Diğer tüm seçenekler, -o
seçeneğine virgül ayraçlı bir liste olarak
belirtilebilir.
İLGİLİ DOSYALAR
Ayrıca, /etc/fstab, /etc/mtab ve /proc/mounts
dosyaları bölümüne de
bakınız.
- /etc/fstab
- dosya sistemleri tablosu
- /run/mount
- libmount’a özel çalışma dizini
- /etc/mtab
- bağlı dosya sistemleri tablosu veya /proc/mounts
dosyasına sembolik bağ
- /etc/mtab~
- kilit dosyası (mtab sembolik bağı bulunan
sistemlerde kullanılmaz)
- /etc/mtab.tmp
- geçici dosya (mtab sembolik bağı bulunan
sistemlerde kullanılmaz)
- /etc/filesystems
- denenecek dosya sistemi türlerinin listesi
AT&T UNIX sürüm 5 bir mount komutu
içeriyordu.
Bozulmuş bir dosya sisteminin çökmeye sebep
olma olasılığı vardır.
Bazı Linux dosya sistemleri -o sync ve -o
dirsync desteklemez (ext2, ext3, ext4, fat ve vfat dosya sistemleri
sync seçeneği ile bağlandıklarında
eşzamanlı güncellemeleri (BSD tarzı)
destekler).
-o remount seçeneği mount
bağlama seçeneklerini değiştiremeyebilir
(örneğin, sb hariç bütün
ext2fs’e özgü bağlama seçenekleri
tekrar bağlama durumunda değiştirilebilir, fakat
fat için gid ve umask
değiştirilemez.)
Normal mtab dosyasına sahip sistemlerde
/etc/mtab ve /proc/mounts dosyalarının
eşleşmemesi mümkündür. İlk dosya
yalnızca mount komut seçeneklerine dayanır,
ancak ikinci dosyanın içeriği çekirdeğe
ve diğer ayarlara da bağlıdır (örn. bir
NFS sunucusu üzerinde bazı durumlarda mount komutu NFS
bağlama noktaları hakkında güvenilir olmayan
bilgiler bildirebilirken /proc/mounts dosyası genellikle daha
güvenilir bilgiler içerir.) Bu, mtab
dosyasını /proc/mounts dosyasına sembolik
bağ yapmak için nedenlerden biridir.
NFS dosya sistemlerinde dosyaların dosya
tanıtıcıları (yani fcntl(2)
çağrıları ve ioctl(2) ailesi)
üzerinden denetlenmesi, noacl bağlama
seçeneği kullanılsa bile çekirdekte
tutarlılık denetimi olmaması nedeniyle tutarsız
sonuçlar verebilir.
Eski çekirdekler kullanılırken, mount
komutu blok aygıtı boyutunun istendiği gibi
yapılandırıldığını
doğrulamıyorsa, loop seçeneği,
kullanılan offset veya sizelimit seçenekleriyle
başarısız olabilir. Bu sorun, mount
yapılandırılmış
dönüş aygıtıyla
çağrılmadan önce losetup(8) komutu elle
kullanılarak çözülebilir.
Karel Zak tarafından
yazılmıştır.
İLGİLİ BELGELER
mount(2), umount(2), filesystems(5),
fstab(5), nfs(5), xfs(5), mount_namespaces(7),
xattr(7), e2label(8), findmnt(8), losetup(8),
lsblk(8), mke2fs(8), mountd(8), nfsd(8),
swapon(8), tune2fs(8), umount(8),
xfs_admin(8)
Hata bildirimleri için
https://github.com/util-linux/util-linux/issues adresindeki hata izleyici
kullanılabilir.
mount komutu util-linux paketinin bir parçası
olup Linux Çekirdek Arşivinden indirilebilir:
<https://www.kernel.org/pub/linux/utils/util-linux/>.
ÇEVİREN
© 2004 Yalçın Kolukısa
© 2022 Nilgün Belma Bugüner
Bu çeviri özgür yazılımdır:
Yasaların izin verdiği ölçüde
HİÇBİR GARANTİ YOKTUR.
Lütfen, çeviri ile ilgili bildirimde bulunmak veya çeviri
yapmak için https://github.com/TLBP/manpages-tr/issues adresinde
"New Issue" düğmesine tıklayıp yeni
bir konu açınız ve isteğinizi belirtiniz.